خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Decoherence, einselection,and the quantum origins of the classical

توضیحاتی در مورد کتاب

روشی که در آن حالت‌های برخی از سیستم‌های کوانتومی به طور مؤثر کلاسیک می‌شوند، برای پایه‌های فیزیک کوانتومی و همچنین برای مسائل کاربردی مانند مهندسی کوانتوم اهمیت زیادی دارد. در دو دهه گذشته به طور فزاینده ای روشن شده است که بسیاری از (شاید همه) علائم کلاسیک را می توان در سیستم های کوانتومی توسط محیط آنها القا کرد. بنابراین عدم انسجام توسط تعاملی ایجاد می شود که در آن محیط در عمل بر برخی از قابل مشاهده های سیستم نظارت می کند و انسجام بین حالت های اشاره گر مربوط به مقادیر ویژه آنها را از بین می برد. این منجر به ابرانتخاب یا einselection ناشی از محیط می شود، یک فرآیند کوانتومی مرتبط با از دست دادن انتخابی اطلاعات. حالت های اشاره گر انتخاب نشده پایدار هستند. آنها می توانند علیرغم شرایط محیطی، همبستگی خود را با بقیه جهان حفظ کنند. Einselection کلاسیک بودن را با تحمیل ممنوعیت مؤثر بر اکثریت وسیع فضای هیلبرت اعمال می‌کند، و به‌ویژه حالت‌های غیر محلی «شرودینگر-گربه» را حذف می‌کند. ساختار کلاسیک فضای فاز از فضای هیلبرت کوانتومی در حد ماکروسکوپی مناسب بیرون می‌آید. ترکیبی از انتخاب الکترونیکی با دینامیک منجر به ایده آل سازی یک نقطه و یک مسیر کلاسیک می شود.در اندازه گیری ها، انتخاب الکترونیکی جایگزین درهم تنیدگی کوانتومی بین دستگاه و سیستم اندازه گیری شده با همبستگی کلاسیک می شود.فقط اشاره گر ترجیحی قابل مشاهده دستگاه می تواند اطلاعاتی را ذخیره کند که دارای قدرت پیش بینی هستند. هنگامی که سیستم کوانتومی اندازه‌گیری شده میکروسکوپی و ایزوله است، این محدودیت در کاربرد پیش‌بینی همبستگی‌های آن با دستگاه ماکروسکوپی منجر به فروپاشی مؤثر بسته موج می‌شود. تفسیر وجودی که توسط انتخاب الکترونیکی القا می‌شود، ناظران را به‌عنوان سیستم‌های کوانتومی باز در نظر می‌گیرد که تنها با توانایی آنها در کسب، ذخیره و پردازش اطلاعات متمایز می‌شوند. گسترش همبستگی‌ها با حالت‌های اشاره‌گر کلاسیک مؤثر در سراسر محیط به فرد امکان می‌دهد «واقعیت کلاسیک» را به‌عنوان ویژگی مبتنی بر وجود نسبتاً عینی حالت‌های انتخاب‌شده درک کند. حالت‌های نشانگر کلاسیک را می‌توان بدون آماده‌سازی مجدد، به عنوان مثال با رهگیری اطلاعات موجود در محیط، “پیدا کرد”. افزونگی سوابق حالت‌های اشاره گر در محیط (که می‌توان آن‌ها را در مفهوم داروینی “تناسب” آنها در نظر گرفت) معیاری برای کلاسیک بودن آنهاست. یک تقارن جدید در این تنظیم ظاهر می شود. تغییر ناپذیری یا تغییرپذیری به کمک محیط، ماهیت ناآگاهی از وضعیت سیستم به دلیل همبستگی کوانتومی با محیط را روشن می‌کند و منجر به قوانین بورن و ماتریس‌های چگالی کاهش‌یافته می‌شود که در نهایت اصول اساسی برنامه عدم انسجام و انتخاب مجدد را توجیه می‌کند.