خرید و دانلود نسخه کامل کتاب The sonoristic structuralism of Krzysztof Penderecki

توضیحاتی در مورد کتاب

حدود پنج سال پیش، در اولین سال دستیاری ام در آکادمی موسیقی در کاتوویتس، از دانش آموزان خواستم تا برخی از قطعات اولیه پندرسکی، به اصطلاح «سونوریستیک» را تجزیه و تحلیل کنند. با این حال، نتیجه آن تکلیف رضایت‌بخش نبود، زیرا دانش‌آموزان تمایل داشتند قطعات پندرسکی را به‌عنوان مجموعه‌ای آشفته از پدیده‌های صوتی توصیف کنند تا آثار هنری. فقط بعداً متوجه شدم که تقریباً در مورد تمام تحلیل‌های سونوریستی پندرکی که تا به حال خوانده بودم، همین را می‌توان گفت. به عنوان یک قاعده، آنها صرفاً چیزهایی را توصیف می کردند که هر کسی می توانست به راحتی با دیدن نمرات آنها را ببیند. چنین تحلیل هایی به خواننده شرحی از آثار ارائه می دهد نه توضیحی. به نظر نمی رسید این وضعیت نویسندگان را ناراحت کند. از منظر آنها، سبک سونوریستی پندرسکی بدیهی است که به عنوان نمونه ای از هرج و مرج موسیقایی بوده است، و ویژگی ذاتی آشوب این است که هیچ توضیحی را نمی پذیرد. با این حال، دقیقاً به همین دلیل است که برای یک خردگرا، هرج و مرج بزرگترین چالش را ایجاد می کند. در واقع، سونوریسم پندرکی تمایلات تحلیلی من را برانگیخت: اگر تحلیل‌های قبلی آثار او را رضایت‌بخش نمی‌دانستم – از خودم پرسیدم – آیا می‌توانم بهتر از این کار کنم؟ به شرطی که هرج و مرج بزرگترین چالش را به همراه داشته باشد، هیچ دستاوردی بزرگتر از استنتاج نظم از آن وجود نخواهد داشت، به ویژه زمانی که معلوم شود این نظم نه تنها در ذهن تحلیلگر، بلکه در خود شیء نیز وجود دارد. برای تعیین اینکه کدام یک از این دو موقعیت ممکن در تحلیل های خودم صادق است، در آوریل 1995 کریستوف پندرسکی را در خانه اش در کراکوف ملاقات کردم. از او پرسیدم که آیا سیستم سونوریستی – که در صفحات بعدی مورد بحث قرار گرفت و در آن زمان قبلاً توسط من بازسازی شده بود – مدل دقیقی از رویه‌های آهنگسازی است که او در نوشتن قطعات خود در اوایل دهه 1960 به کار گرفته بود. تاییدیه ای که از زبان خود آهنگساز دریافت کردم مرا به نوشتن کتاب حاضر تشویق کرد.