خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بررسی عناصر داستانی تولد حضرت مسیح (ع) در سوره ی مریم

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل بررسی عناصر داستانی تولد حضرت مسیح (ع) در سوره ی مریم – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی عناصر داستانی تولد حضرت مسیح (ع) در سوره ی مریم شامل ۱۲۰ اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی عناصر داستانی تولد حضرت مسیح (ع) در سوره ی مریم گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بررسی عناصر داستانی تولد حضرت مسیح (ع) در سوره ی مریم با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بررسی عناصر داستانی تولد حضرت مسیح (ع) در سوره ی مریم از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل بررسی عناصر داستانی تولد حضرت مسیح (ع) در سوره ی مریم با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی عناصر داستانی تولد حضرت مسیح (ع) در سوره ی مریم را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بررسی عناصر داستانی تولد حضرت مسیح (ع) در سوره ی مریم :

مقدّمه

قرآن کریم معجز جاوید پیامبر اکرم(ص) است و این اعجاز در هر عصر و زمانی و در هر گستره ای به وضوح نمایان است. از هر جنبه که به قرآن کریم نظر اندازیم همواره بر پیشرفت ها و دستاوردهای بشر برتری شایان توجّه داشته است. اعراب زمان نبیّ اکرم(ص) که نوابغ و برترین فصحای قوم را در میان خود داشتند از سوی خداوند متعال به تحدّی و مقابله به مثل قرآن دعوت شدند لکن از آوردن سوره ای کوتاه به بلاغت و فصاحت سور قرآنی عاجز ماندند. این تحدّی تنها مربوط به محتوای بلند آیات و سور قرآنی نیست و الفاظ و بلاغت و فصاحت قرآن را نیز دربر می گیرد و هم چنین فقط به عصر نزول مربوط نیست؛ بلکه در تمام اعصار جاری و ساری است. قرآن کریم در بیان وقایع داستان ها شیوه ای منحصر به فرد و اعجاز آمیز دارد.

به طور کلّی در داستان پردازی همواره باید مراحل و مراتبی در نحو بیان داستان منظور گردد که آن ها شور و شعف مخاطب را تا پایان داستان بر انگیزد و با ایجاد شوق و رغبت در خواننده و جلب توجّه اش به گونه ای او را به فضای داستان بکشاند تا مخاطب با تمام احساسات خود و همگام با شخصیّت های داستان پیش رود و در نهایت علاوه بر اطّلاع از پایان آن، تصویری جامع و شامل از صحنه ها، رخدادها و چگونگی وقوع حوادث داشته باشد. این عمل به عهد عناصر داستان است و به عبارتی عناصر داستان ساختار و پیکره ای مقبول به داستان می دهند.

عناصر داستان را این گونه می توان برشمرد: مقدّمه، پیرنگ، شخصیّت، موضوع، صحنه، زاوی دید و گفتگو که پیرنگ خود شامل عناصر گره افکنی، کشمکش، تعلیق، بحران، بزنگاه یا نقط اوج و گره گشایی است. داستان معجزه آسای تولّد حضرت مسیح(ع) که در سور مبارک مریم بیان شده است، یکی از جذّاب ترین داستان های قرآنی است. بنابراین بررسی نحو حضور عناصر داستانی در ماجرای این تولّد می تواند تصدیق کنند نقش عناصر داستانی در جذابیّت و گیرایی داستان باشد؛ زیرا قرآن کریم همواره زیبا ترین داستان ها را در قالب گیراترین ساختار های لفظی ارایه می دهد و در کمال کلّی گویی و ایجاز والاترین مفاهیم را منتقل می فرماید، چنان که مخاطب در نهایت رغبت تا پایان داستان را دنبال می کند.

۱- پیشین پژوهش

البتّه در زمین شیو قصّه پردازی قرآن پژوهش هایی مفید و ارزشمند صورت گرفته است که از جمله آن ها می توان به پژوهش هایی چون تحلیل عناصر داستانی در داستان های قرآن کریم تألیف خلیل پروینی، تحلیل عناصر داستانی قصّ حضرت یوسف(ع) تألیف حبیب الله آیت اللّهی، تحلیل ساختار عنصر گفتگو در داستان حضرت ابراهیم(ع) در قرآن نوشت علی باقر طاهری نیا و مریم دریانورد، تحلیل عناصر داستانی سرگذشت حضرت آدم(ع) در قرآن کریم با تکیه بر روایات نگاشت زهرا درّی و پریسا ایمانی و هم چنین مقال تحلیل عناصر داستانی و بررسی مفاهیم تربیتی قصّ ذوالقرنین در قرآن کریم تألیف صدیقه مهدوی کنی و فهیمه میری اشاره کرد.

۲- هدف پژوهش

بررسی و معرّفی عناصر و اصطلاحات داستانی و شیو ترکیب و پیوند آن در داستان تولّد حضرت مسیح (ع) در سور مریم، هدف اصلی این پژوهش را تشکیل می دهد.

۳- ضرورت پژوهش

جستجو و مقایسه و تحلیل شیوه های قصّه های قرآنی با عناصر داستانی جدید، می تواند راهکارهایی مناسب و رویکردهایی پیشرفته تر در اعتلای روش های موجود در اختیار ناقدان و داستان نویسان معاصر قرار دهد.

۴- پرسش پژوهش

پرسش اصلی پژوهش آن است که چگونه می توان عناصر داستانی جدید را در روندی ترکیبی و ارتباطی در آیات تولّد حضرت عیسی(ع) آیات ۱۶ تا ۳۳ سور مبارک مریم بررسی و تحلیل نمود.

۵- فرضیّ پژوهش

فرضیّ بنیادی پژوهش حاضر این است که می توان با معرّفی شیو اعجازآمیز و منحصر به فرد قرآن در بیان وقایع و قصّه پردازی آن را با دستاوردهای بشری در داستان نویسی مورد تصدیق قرار داد.

۶- عناصر داستان

مقدّمه، پیرنگ، شخصیّت، موضوع، صحنه، کانون تمرکز، زاوی دید، گفتگو، سبک، نماد و تمثیل عناصر داستان را تشکیل می دهند. «پیرنگ نقشه، طرح یا الگوی حوادث در داستان است، چونی و چرایی حوادث را در داستان نشان می دهد و خود شامل گره افکنی، کشمکش، هول و ولا یا حالت تعلیق، بحران، نقط اوج و گره گشایی است» (میر صادقی، ۱۳۸۶: ۲۹۳). در بازگردان آیات قرآن به زبان فارسی از ترجم محمّد مهدی فولادوند بهره برده شده است.

۶-۱: مقدّمه

اوّلین عنصر از عناصر داستانی، مقدّمه است. مقدّم داستان نقلی است که با اوّلین حادث محرّک، به میان داستان پیوند می خورد و به عبارتی رایج ترین راه برای انتقال به محیط داستان، مقدّمه است. (یونسی، ۱۳۶۵: ۱۱۴) در سور مبارک مریم نیز آن جا که قرآن کریم می خواهد داستان تولّد حضرت عیسی(ع) را به نمایش گذارد، با یک مقدّمه خواننده را به محیط داستان و داستان عجیب تولّد حضرت مسیح(ع) سوق می دهد (طبری، ۱۳۷۷: /۳۸۹)، در آن جایگاه که می فرماید:

«وَ اذْکرْ فی الْکتَابِ مَرْیمَ إِذِ انتَبَذَتْ مِنْ أَهْلِهَا مَکاَنًا شَرْقِیا…» (مریم /)، «در این کتاب (قرآن) سرگذشت مریم را یاد کن، آن گاه که برای عبادت از کسان خود کناره گرفت و به نقطه ای در شرق مسجد رفت…»

«فاتَّخَذَتْ مِن دُونِهِمْ حِجَابًا…» (مریم / ۱۷)، «و در برابر آنان پرده ای افکند…»

و این آیات مقدّم بیان واقعه ای شگفت هستند که برای مریم(ع) رخ داده است؛ یعنی همان ماجرای تولّد حضرت مسیح(ع). به این ترتیب قرآن کریم با بیان این نکته که مریم(ع) با کناره گیری و دور شدن از اهل خود، مقدّمه و آغازی برای انتقال به محیط و تصوّر حوادث داستان را فراهم فرمود (کاشانی، ۱۳۳۶: ۵/۳۹۰).

۶-۲: پیرنگ

پس از مقدّمه چینی و آماده سازی مخاطب برای ورود به محیط داستان، نوبت به نقل و شروع پیکربندی داستان می رسد. این مرحله پیرنگ را تشکیل می دهد. در تعریف پیرنگ آمده است که: «پیرنگ نقل حوادث داستان با تکیه بر موجبیّت و روابط علّت و معلول است.» (فورستر، : ۱۱۲).

در این داستان قرآنی که رویداد تولّد حضرت عیسی(ع)را به تصویر می کشد، پیرنگ با مقدّمه ای ابتدایی آغاز شد. بعد از بیان مقدّمه و آماده شدن مخاطب برای پذیرش و تصوّر حوادث داستان، قرآن کریم به بازگو کردن حوادث و اتّفاقات در قالب طرح و تم خاصّ، می پردازد تا به هدف مشخّص و پایان داستان پردازی برسد. بدیهی است که اصلی ترین و مهمّ ترین بخش داستان پیرنگ است که تمام حوادث و صحنه ها را در بر می گیرد. در پیرنگ واقع باردار شدن مریم(ع) رخ می دهد که داستان از مسیر طبیعی خودش خارج می شود و به همین ترتیب ادامه می یابد تا در نهایت مخاطب پس از طیّ فراز و نشیب ناشی از صحنه و رخدادها، از چگونگی و عاقبت امر آگاه می گردد. به همین جهت خود پیرنگ از عناصر گوناگونی که موقعیّت های متفاوت را رهبری می کنند، تشکیل یافته است.

اینک به بررسی عناصر ساختاری پیرنگ داستان می پردازیم که شامل گره افکنی، کشمکش، هول و ولا یا حالت تعلیق، بحران، بزنگاه یا نقط اوج و گره گشایی است.

۶-۲-۱: گره افکنی

اوّلین مرحله در پیرنگ، گره افکنی است. «گره افکنی به هم انداختن حوادث و اموری است که پیرنگ داستان و نمایشنامه و فیلمنامه را گسترش می دهد، به عبارت دیگر وضعیّت و موقعیّت دشواری است که بعضی اوقات به طور ناگهانی ظاهر می شود و برنامه ها، راه و روش ها و نگرش هایی را که وجود دارد، تغییر می دهد. در داستان و نمایشنامه و فیلمنامه، گره افکنی شامل خصوصیّت های شخصیّت ها و جزییّات وضعیّت و موقعیّت هایی است که خطّ اصلی پیرنگ را دگرگون می کند» (میرصادقی، ۱۳۸۶: ۲۹۵).

به دلیل این که در داستان های قرآنی مخاطب با داستان ها و حوادث واقعی در ارتباط است پس این واقعه که باردار شدن حضرت مریم(ع) را بدون داشتن همسر بازگو می کند، گره افکنی در قالب معجزه ای إلهی است؛ در حالت خلوتی که پیش از این در مقدّمه بیان شد، جبرئیل(ع) به صورت انسانی بر مریم(ع) وارد شد:

«…فَأَرْسَلْنَا إِلَیهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِیا» (مریم/۱۷)، «در این هنگام ما روح خود، جبرئیل را به سوی او فرستادیم و جبرئیل در نظر او به صورت انسانی با اندام معتدل نمایان شد.»

و مریم(ع) از شدّت وحشتی که از حضور جبرئیل(ع) عارضش شده بود مبادرت به سخن کرد (طبرسی، همان، ۲/۳۸۹). او خیال می کرد که وی بشری است که به قصد سوء به آن جا شده؛ لذا خود را به پناه خدای رحمان سپرد (طباطبایی، ۱۴۱۷: ۱۴/۴۱)، قرآن کریم این گره افکنی و ایجاد رعب در مریم(ع) را این گونه به تصویر می کشد:

«قَالَتْ إِنی أَعُوذُ بِالرَّحْمَانِ مِنک إِن کنتَ تقِیا» (مریم/۱۸)، «مریم دهشت زده گفت: من از تو به خداوند رحمان پناه می برم اگر پرهیزگار باشی.»

سپس گره افکنی به اوج خود می رسد، آن جا که جبرئیل (ع) بشارت باردار شدن حضرت مریم(ع) بدون داشتن همسر را بازگو می کند:

«قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّک لِأَهَبَ لَک غُلَامًا زَکیا» (همان/۱۹)، «جبرئیل گفت: من بشر نیستم، بلکه فرستاد پروردگار تو هستم؛ آمده ام تا پسری به تو ببخشم که از رشدی شایسته برخودار باشد.»

«قَالَتْ أَنَّی یکونُ لی غُلَامٌ وَ لَمْ یمْسَسْنی بَشَرٌ وَ لَمْ أَک بَغِیا» (همان/۲۰)، «مریم گفت: چگونه مرا پسری باشد در حالی که هیچ بشری با من تماس نداشته است و بدکاره نیز نبوده ام؟»

«قَالَ کذَالِک قالَ رَبک هوَ عَلی هَینِ وَ لِنَجْعَلَهُ ءَایهً لِّلنَّاسِ وَ رَحْمَهً مِّنَّا وَ کاَنَ أَمْرًا مَّقْضِیا» (همان/۲۱)، «جبرئیل گفت: واقعیّت همان است که به تو گفتم. پروردگارت فرموده که این کار بر من آسان است. ما این گونه به تو فرزندی می دهیم تا آن چه باید انجام گیرد و تا او را برای مردم نشانه ای قرار دهیم و از جانب خود او را مای رحمتی گردانیم و آفرینش او به این صورت کاری حتمی است.»

و این گره افکنی در واقع «نخستین حادث مهمّی است که در داستان روی می دهد و حادث محرّک است که علّت اوّلیه و اصلی تمام حوادث بعدی است» (مک کی، : )

۶-۲-۲: کشمکش

«کشمکش یکی از مهمّ ترین عناصر ساختاری پیرنگ است و به مقابل شخصیّت ها یا نیروها با یکدیگر کشمکش می گویند. در داستان، نمایشنامه و فیلمنامه معمولاً شخصیّتی در کانون تمرکز قرار می گیرد و این قهرمان یا شخصیّت اصلی با نیروهایی که علیه او برخاسته اند یا با او سر مخالفت دارند، به نزاع و مجادله می پردازد و هول و ولا یا حالت تعلیق داستان را به وجود می آورد و داستان را به بحران و بزنگاه یا نقط اوج می کشاند و در داستان گره گشایی صورت می گیرد» (میرصادقی، همان: ۲۹۵)

در این داستان کشمکش هنگامی به وجود می آید که «حادث محرّک، توازن نیروها را در زندگی قهرمان، شدیداً بر هم می زند» (مک کی، همان: ) و جبرئیل(ع) بشارت فرزندی را به حضرت مریم(ع) می دهد و آن گاه مریم(ع) با برهان و دلیل عدم امکان باردار شدنش را بازگو می کند (طبرسی، همان: ۲/۳۹۰)، آن جا که می فرماید: «چگونه مرا پسری باشد در حالی که هیچ بشری با من تماس نداشته است و بدکاره نیز نبوده ام»، «قَالَتْ أَنی یکون لی غُلَامٌ وَ لَمْ یمْسَسْنی بَشَرٌ وَ لَمْ أَک بغِیا» (مریم/۲۰).

این کشمکش به صورت گفتگویی میان آن دو شکل می گیرد. جبرئیل گفت: واقعیّت همان است که به تو گفتم. پروردگارت فرموده که این کار بر من آسان است. ما این گونه به تو فرزندی می دهیم تا آن چه باید انجام گیرد و تا او را برای مردم نشانه ای قرار دهیم و از جانب خود او را مای رحمتی گردانیم و آفرینش او به این صورت کاری حتمی است.» (مریم/۱۹) این امر حتمی پروردگار تو است؛ «قَالَ کذَالِک قالَ رَبک هوَ عَلَی هَینٌ وَ لِنَجْعَلَهُ ءَایهً لِّلناسِ وَ رَحْمَهً مِّنَّا وَ کانَ أَمْرًا مَّقْضِیا» (مریم /۲۱) و در نهایت معجزه باردار شدن مریم(ع) بدون داشتن همسر، روی می دهد: «فَحَمَلَتْهُ» (همان/۲۲)، «پس مریم(ع) به عیسی باردار شد.»

کشمکش ایجاد شده در نهایت به معجز باردار شدن مریم(ع) می انجامد تا رویدادهای بعدی در داستان رقم بخورد و زمینه برای ایجاد هول و ولا در مخاطب و رسیدن به نقط بحران فراهم گردد.

۶-۲-۳: هول و ولا یا حالت تعلیق

تعلیق که آن را سرگشتگی و حیرانی نیز گفته اند، عنصری است که پس از بروز یک وضعیّت غیر عادی در داستان ظهور می کند. به عبارتی تعلیق، همان انتظار بعد از بحران یا «بعد چه خواهد شد؟» حوادث است (حنیف، ۱۳۸۴: ۶۶). هول و ولا به دو صورت در داستان به وجود می آید؛ یکی آن که شخصیّت میان دو عمل یا دو راه باید یکی را انتخاب کند و دیگر آن که نویسنده راز سر به مهر و واقع غیر قابل پیش بینی را در داستان پیش بکشد و وضعیّت و موقعیّتی غیر عادی به وجود آورد که خواننده مشتاق تشریح و توضیح آن شود. (میرصادقی، همان: ۲۹۶)

در داستان تولّد حضرت عیسی(ع) پس از موقعیّت غیر عادی و دشواری که برای مریم(ع) پیش آمد، با یک تعلیق مخاطب مشتاق تر می شود به این که بفهمد پس از بارداری مریم(ع) چه اتّفاقی افتاد.

در واقع با گسترش پیرنگ،کنجکاوی خواننده بیش تر می شود و شور و اشتیاقش برای دنبال کردن ماجرای داستان زیادتر. حالت تعلیق، کیفیّتی است که راوی برای وقایعی که در شرف تکوین است، در داستان به نمایش می گذارد و خواننده را مشتاق و کنجکاو به ادامه دادن داستان می کند و هیجان و التهاب او را بر می انگیزد (میرصادقی، همان: ۲۹۶).

پس از کشمکش و گفتگوی میان جبرئیل(ع) و مریم(ع)، آی ۲۲ سور مبارک مریم از رخ دادن واقعه خبر می دهد و بیان می دارد که مریم(ع) باردار شد و پس از آن انفراد و اعتزال جست و حملش را به محلّ دوری از خانواده اش برد (طبرسی، همان: /). آن جا که می فرماید:

«… فَانتَبَذَتْ بِهِ مَکاَنًا قصِیا» (مریم/۲۲)، «و با حمل خود از خانواده اش کناره گرفت و به مکانی دور رهسپار گشت.»

مخاطب همگام با داستان به همزادپنداری با شخصیّت اصلی داستان، یعنی مریم(ع) می پردازد و خودبه خود با توجّه به این شخصیّت عفیف و پاکدامن که در داستان به خوبی شناسانده شده است، درگیر اضطراب و تشویش می شود. پس از این آیه مخاطب در هول و ولا و تعلیق به سر می برد تا زمانی که بفهمد بعد از بارداری و نقل مکان مریم(ع) و وضع حمل وی چه اتّفاقی روی می دهد:

«فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلی جِذْعِ النَّخْلَهِ قَالَتْ یالَیتَنِی مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَ کنْتُ نَسْیا مَّنسِیا» (همان/۲۳)، «تا این که درد زایمان او را به سوی تن خشکید درخت خرمایی که در آن جا بود، کشانید. گفت: ای کاش پیش از این مرده بودم و به قدری ناچیز بودم که مرا به فراموشی می سپردند.»

مریم(ع) به سوی تن خشکید درخت خرمایی رفت که ثمر نداشت و این خود صحنه پردازی ای فوق العاده است که زن پاکدامنی درحال وضع حمل و از شدّت درد و حیا آرزوی مرگ می کند؛ درحالی که به تن خشکید درخت خرمایی پناه برده است (ابن عطیه اندلسی، : /).

«فَنَادَئهَا مِن تَحْتِهَا أَلَّا تَحْزَنی قَدْ جَعَلَ رَبُّک تَحْتَک سَرِیا» (مریم/۲۴)، «پس عیسی مادرش را از زیر پای او ندا داد که اندوهگین مباش؛ همانا پروردگار تو زیر پایت جوی آبی پدید آورده است.»

«وَ هُزِّی إِلَیک بِجِذْعِ النَّخْلَهِ تُسَاقِطْ عَلَیک رُطَبًا جَنِیا» (همان /۲۵)، «ساق درخت خرما ر ا به طرف خود تکان ده که خرمایی تازه بر تو فرو می ریزاند.»

«فَکلِی وَ اشْرَبی وَ قَرِّی عَینًا فَإِمَّا تَرَینَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولی إِنِّی نَذَرْتُ لِلرَّحْمَانِ صَوْمًا فَلَنْ أُکلِّمَ الْیوْمَ إِنسِیا» (همان/۲۶)، «پس از آن خرمای تازه بخور و از این جوی آب بنوش و بر موهبتی که خدا به تو داده است شادمان باش و اگر از آدمیان کسی را دیدی که بر تو ایراد می گیرد، من پاسخ او را خواهم داد. تو قصد روزه کن و بگو: من برای خدای رحمان روز سکوت نذر کرده ام، از این رو امروز با هیچ انسانی سخن نمی گویم.»

سرانجام عیسی(ع) متولّد می شود و قرآن راز سر به مهر باردار شدن مریم(ع) و وضع حمل او را بازگو می فرماید. اکنون با این زمینه از گفتار مریم(ع) که گفت: ای کاش پیش از این مرده بودم و به قدری ناچیز بودم که مرا به فراموشی می سپردند:

«…یالَیتَنی مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَ کنتُ نَسْیا مَّنسِیا» (همان/۲۳)؛

مخاطب با این مسئله روبرو است که مریم(ع) چه دردی را تحمل می کند و سخت تر آن که چگونه و با چه توجیهی به میان قوم خویش باز می گردد. به ویژه حال که قرار است مریم(ع) سخنی نگوید (طبرسی، : /)

«…فإِمَّا ترَینَّ منَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولی إِنِّی نَذَرْتُ لِلرَّحْمَانِ صَوْمًا فَلَنْ أُکلِّمَ الْیوْم إِنسِیا» (مریم/۲۶)، «… اگر از آدمیان کسی را دیدی که بر تو ایراد می گیرد، من پاسخ او را خواهم داد. تو قصد روزه کن و بگو من برای خدای رحمان روز سکوت نذر کرده ام، از این رو امروز با هیچ انسانی سخن نمی گویم.»

بنابراین مخاطب به شدّت درگیر ماجرا است که این راز چگونه برملا خواهد شد و این حالت تعلیق بسیار جذّاب به صورت واقعه ای غیر قابل پیش بینی است و تا رسیدن به عنصر گره گشایی در داستان سر به مهر باقی می ماند.

۶-۲-۴: بحران

پس از تعلیق و ایجاد هول و ولا در مخاطب نوبت به بروز بحران در داستان می رسد. بحران در اصطلاح ادبی، نقطه ای از داستان یا نمایش است که در آن جا تنش به بالاترین حدّ خود می رسد و زمان گشودن گره، نزدیک باشد. بحران نتیج تضادّ و کشمکش در داستان است. برای طبیعی جلوه کردن بحران ها، باید زمین لازم از پیش چیده شود (حنیف، همان: ۶۳).

بعد از وضع حمل مریم(ع) نگرانی وی از روبرو شدن با قومش نشانه نزدیک شدن به بحران است و در سور مبارکه این نگرانی با توصی مریم به سکوت این گونه نشان داده شده است:

«…فَإِمَّا تَرَینَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولی إِنی نذَرْتُ لِلرَّحمَانِ صَوْمًا فَلَنْ أُکلِّمَ الْیوْمَ إِنسِیا» (مریم/۲۲)

بنابراین آی مبارکه زمین بحران را قبل از رویارویی مریم(ع) با قومش فراهم می کند و مخاطب را به سمت بحران داستان سوق می دهد و از آن به بعد بحران آغاز می شود، آن جا که از ورود مریم(ع) و برخورد قومش با او سخن می گوید و می فرماید:

«فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهَا تحْمِلُهُ قالُواْ یا مَرْیمُ لَقَدْ جِئْتِ شَیئًا فَرِیا» (همان/۲۷)، «آن گاه مریم کودک خود را در حالی که او را حمل می کرد نزد قومش آورد. قوم او گفتند: ای مریم به راستی گناهی بزرگ که از تو بعید می نمود، انجام داده ای.»

«یا أُختَ هَارُونَ مَا کاَنَ أَبُوک امْرَأَ سَوْءٍ وَ ما کاَنتْ أُمک بَغِیا» (همان / ۲۸)، «ای خواهر هارون پدرت مرد بدی نبود و مادرت نیز بدکاره نبود.»

تعبیر یا أُخْتَ هَارُونَ در آیه هم شخصیّت مریم(ع) را در میان بنی اسرائیل به خوبی نشان می دهد و هم عمق بحران را ب