خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی (ویژگی های عباد الرحمن)

با فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی (ویژگی های عباد الرحمن) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی (ویژگی های عباد الرحمن) شامل ۸۲ اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی (ویژگی های عباد الرحمن) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی (ویژگی های عباد الرحمن) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی (ویژگی های عباد الرحمن) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی (ویژگی های عباد الرحمن) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی (ویژگی های عباد الرحمن) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی (ویژگی های عباد الرحمن) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی (ویژگی های عباد الرحمن) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی (ویژگی های عباد الرحمن) :

استاد محمّدتقی مصباح

مقدّمه

«وَ الَّذِینَ لَا یدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَها آخَرَ وَلَا یقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِی حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا یزْنُونَ وَ مَن یفْعَلْ ذَلِک یلْقَ أَثَاما. یضَاعَفْ لَهُ الْعَذَابُ یوْمَ الْقِیامَهِ وَ یخْلُدْ فِیهِ مُهَانا. إِلَّا مَن تَابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلاً صَالِحا فَأُوْلَئِک یبَدِّلُ اللَّهُ سَیئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَ کانَ اللَّهُ غَفُورا رَحِیما. وَ مَن تَابَ وَ عَمِلَ صَالِحا فَإِنَّهُ یتُوبُ إِلَی اللَّهِ مَتَابا» (فرقان: ۶۸۷۱)

همان گونه که قبلاً گذشت، آیاتی که اوصاف عبادالرحمان را ذکر می کنند، ابتدا یک سلسله اوصاف مثبت و فضایل ایشان را ذکر نموده است و پس از آن، بعضی از اوصاف منفی را، که عبادالرحمان از آنها اجتناب می نمایند و گناهانی را که ترک می کنند. از میان گناهان بزرگ، به سه معصیت مهم اشاره می فرماید و چون بزرگ ترین گناهان «شرک باللّه» است، اول فرموده: «وَ الَّذِینَ لَا یدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَها آخَرَ»و بعد دو نمونه دیگر از گناهان کبیره موبقه را، که یکی «قتل نفس» و دیگری «زنا» است، عطف به شرک کرده است.

عذاب های روحی و جسمی مشرکان

خداوند در ادامه آیه هفتاد می فرماید: «وَ مَن یفْعَلْ ذَلِک یلْقَ أَثَاما یضَاعَفْ لَهُ الْعَذَابُ یوْمَ الْقِیامَهِ وَ یخْلُدْ فِیهِ مُهَانا. » کسره «فیهِ» تنها یک جا در قرآن اشباع می شود و به حسب قرائت مشهور، به این صورت خوانده می شود و آن در همین آیه است.

به علت آنکه عبادالرحمان از گناهان کبیره اجتناب می کنند، خداوند درباره اهمیت این گناهان و کسانی که توبه می کنند و همچنین درباره خود توبه، چند جمله معترضه ذکر فرموده است. با آنکه سیاق آیات حاکی از اوصاف عبادالرحمان است که چه کارهایی انجام می دهند و چه کارهایی انجام نمی دهند، ولی وقتی می فرماید از این کبائر موبقه اجتناب می کنند، در جمله ای معترضه می فرماید: «وَ مَن یفْعَلْ ذَلِک یلْقَ أَثَاما»؛ اینها گناهان بزرگی هستند و عواقب وخیمی دارند. عاقبت وخیمش این است که «یضَاعَفْ لَهُ الْعَذَابُ یوْمَ الْقِیامَهِ»؛ کسی که چنین کارهایی را انجام دهد، عذاب دو چندان و چند برابر خواهد داشت «وَ یخْلُدْ فِیهِ»؛ و در عذاب همیشگی خواهد بود. عبارت «مُهَانا»بیانگر این است که آنان با اهانت و تحقیر و ذلّت و خواری در عذاب باقی می مانند.

برخی از مفسّران بر این نکته تأکید کرده اند که این آیه با این تعبیر، می خواهد بفرماید: آنان هم عذاب جسمانی دارند و هم عذاب روحی. گاهی برای اشخاصی که موقعیتی برای خودشان قایلند، «توهین» از هر عذابی بدتر است. اینها علاوه بر اینکه عذاب جهنم را تحمّل می کنند، مورد اهانت هم قرار می گیرند. «مهان» اسم مفعول از اهانت است.

درباره این آیات و جمله های معترضه آن، بحث ها و سؤال های بسیاری که عمدتا بحث های تفسیری هستند مطرح شده است؛ از جمله اینکه در «مَنْ یفْعَلْ ذلِک»، منظور از «ذلک» چیست؟ خداوند فرمود: آنان سه چیز را ترک می کنند: شرک، قتل نفس، و زنا. سپس می فرماید: «مَنْ یفْعَلْ ذلِک. » آیا «ذلک» به آخرین مورد اشاره دارد؟ وقتی مجموعا چند چیز ذکر می شوند، و سپس یک اسم اشاره مفرد می آید، ظهورش در این است که «ذلک» به همین آخری برمی گردد. این یک احتمال است.

احتمال دیگراین است که به مجموع من حیث المجموع برگردد؛ یعنی کسانی که مجموع این سه گناه را انجام دهند عاقبت وخیمی دارند. بنابر احتمال سوم، ارتکاب هر یک از این سه گناه موجب خلود در عذاب است؛ عقیده ای که با بعضی از مبانی کلامی عدلیه و شیعه سازگار نیست.

سرانجام مرتکب گناه کبیره

بعضی از منتحلان به اسلام معتقدند: ارتکاب هر گناه کبیره ای موجب خلود در عذاب، بلکه حتی موجب خروج از ایمان است. این گرایش «خوارج» است که در جریان قبول داوری از طرف امیرالمؤمنین علیه السلام، گفتند: علی علیه السلام کافر شده؛ چون مرتکب گناه کبیره شده و ارتکاب کبیره موجب کفر است! به هر حال، چنین گرایشی وجود دارد که اگر کسی هر کبیره ای را مرتکب شود حتما جهنمی است.

ولی این اعتقاد غلطی است و سایر فِرق مسلمانان، بخصوص شیعه، چنین اعتقادی ندارند. بنابر اعتقاد ما شیعیان، که مستفاد از آیات کریمه قرآن و روایات اهل بیت علیهم السلام است، گناهان صغیره در صورت عدم تکرار، و نیز گناهان کبیره، اگر صاحب آنها توبه کند آمرزیده می شوند. البته اگر توبه هم نکند، چنانچه ایمانش محفوظ باشد، هنگام مرگ پس از اینکه عذاب های عالم برزخ و سختی های عرصه قیامت را تحمّل کرد، در نهایت، مشمول شفاعت پیامبراکرم صلی الله علیه و آله می شودوآمرزیده می شود.

این حدیث را فریقین از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نقل کرده اند که فرمودند: «ادّخرتُ شفاعتی لأهل الکبائر من امّتی»؛ ۱ من شفاعتم را برای کسانی از امّتم که گناه کبیره مرتکب شده باشند، ذخیره کرده ام.

بنابراین، گناه اگر صغیره باشد با ترک آن آمرزیده می شود. در آیه «الَّذِینَ یجْتَنِبُونَ کبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ إِلاَّ اللَّمَمَ. »(نجم: ۳۲) «اللَّمَمَ» همان گناهان صغیره هستند. کسی هم که مرتکب گناه کبیره شود در روز قیامت، با شرایطی، از جمله اینکه با ایمان و با ولایت اهل بیت علیهم السلام از دنیا برود، روز قیامت شفاعت می شود. البته عالم برزخ ضمانتی ندارد، ممکن است سال های طولانی در عالم برزخ معذّب باشد، ولی در نهایت، در عالم قیامت به شفاعت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نجات پیدا می کند. پس خلود در جهنم برای کسی که مرتکب کبیره باشد ثابت نیست.

از نظر ما، خلود در جهنم مختصّ کفّار است؛ کفّاری که از روی عناد کفر ورزیده باشند، حجت برایشان تمام شده باشد و ایمان به دین حق نیاورده باشند. این آیه می فرماید: «وَ مَن یفْعَلْ ذَلِک یلْقَ أَثَاما یضَاعَفْ لَهُ الْعَذَابُ یوْمَ الْقِیامَهِ وَ یخْلُدْ فِیهِ مُهَانا. »«یخْلُدْ» یعنی: مخلّد خواهد بود. قرائت «یخْلَدْ»هم داریم. این جوابش چیست؟ بعضی از مفسّران گفته اند: منظور کسی است که مجموع این سه گناه را انجام دهد، که یکی از آنها هم شرک است؛ «إِنَّ اللَّهَ لا یغْفِرُ أَنْ یشْرَک بِهِ» (نساء: ۴۸)، شرک موجب خلود در جهنم است. «ذلک» در «مَنْ یفْعَلْ ذلِک»اشاره است به مجموع آنچه گفته شد که یکی از آنها شرک است. دو تای دیگر هم طفیلی آن و از فروع شرک هستند.

ولی این خلاف ظاهر آیه است. طبق اصول ادبی، «ذلک» باید به یکایک اینها برگردد، نه اینکه به مجموع من حیث المجموع. علاوه بر این، درباره قتل نفس، آیه دیگری در قرآن هست که می فرماید: «وَ مَن یقْتُلْ مُؤْمِنا مُتَعَمِّدا فَجَزَآؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِدا فِیهَا»(نساء: ۹۳)؛ کسی که عمدا مؤمنی را به قتل برساند کیفرش جهنم است که در آن خالد و مخلّد خواهد بود. پس این جواب، که مجموع این افعال، که یکی از آنها هم شرک است، موجب خلود در عذاب می شود، قابل قبول نیست.

این سؤال عینا درباره این آیه هم تکرار می شود که می فرماید: «وَ مَن یقْتُلْ مُؤْمِنا مُتَعَمِّدا فَجَزَآؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِدا فِیهَا»، پس این را چه جواب می دهید؟ برخی می گویند: خلود فقط مختص کسانی است که مرتکب قتل نفس شده اند. بعضی دیگر گفته اند: منظور از خلود، خلود عرفی است؛ یعنی زمانی طولانی. در همین دنیا هم کسانی هستند که به خاطر ارتکاب برخی جرایم، سال های باقی مانده عمرشان را در زندان به سر می برند؛ ما به این نوع مجازات می گوییم: حبس ابد. «ابد» یعنی همین سی، چهل سال عمرش، بعد که می میرد دیگر ابد ندارد. پس این «ابد»، عرفی است؛ یعنی مدت طولانی. اینجا هم منظور از کلمه «یخلد» یا «خالدا» خلود عرفی است، نه خلودی که الی الابد باشد؛ آن خلود مخصوص کفّار است. این هم یک احتمال است، البته خلاف ظاهر آیه؛ اما اگر دلیل قطعی وجود داشته باشد می توان آن را پذیرفت. هر خلاف ظاهری اگر قرینه قطعی داشته باشد قابل قبول است.

بنا به نظر برخی از مفسّران، کسانی که مرتکب یکی از این کبائر بشوند، که یکی از آنها قتل نفس است و یکی هم زنا، به عذاب همیشگی مبتلا خواهند شد. جواب دیگری هم بعضی از مفسّران فرموده اند، بخصوص درباره آیه «وَ مَن یقْتُلْ مُؤْمِنا مُتَعَمِّدا فَجَزَآؤُهُ جَهَنَّمُ»، گفته اند: منظور این است که این گناهان اقتضای عذاب مخلّد دارند، ولی این اقتضا همیشه به فعلیت نمی رسد. در بعضی از اینها، از جمله شرک، به فعلیت می رسد و در بعضی دیگر با اینکه اقتضای عذاب مخلّد دارد، ولی خدا تفضّلاً عفو می فرماید و به واسطه شفاعت، آمرزیده می شوند البته اگر با ایمان از دنیا رفته باشد. اما اگر بی ایمان رفته باشند که کافران چنین هستند حسابشان فرق می کند. آنکه بی ایمان از دنیا رفته باشد اقتضای این دارد که الی الابد در عذاب باشد. به همین دلیل، می فرماید: «فَجَزَآؤُهُ جَهَنَّمُ»؛ کیفرش این است که همیشه در عذاب باشد. اما آیا این کیفر همیشه به همه داده می شود، یا ممکن است در بعضی از موارد، عفو شود؟ شاید این احتمال در بین احتمالات دیگر اقرب باشد. به هر حال، این تعبیر نشانه آن است که این گناهانْ خیلی بزرگ هستند، به گونه ای که دست کم اقتضای این را دارند که انسان الی الابد در جهنم معذّب باشد.

شروط آمرزش مرتکب کبیره

خداوند برخی از این گناه کاران را از عذاب مخلّد استثنا می نماید: «إِلَّا مَن تَابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلاً صَالِحا فَأُوْلَئِک یبَدِّلُ اللَّهُ سَیئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَ کانَ اللَّهُ غَفُورا رَحِیما. »درباره این آیه هم سؤالات تفسیری فراوانی مطرح است. اینکه می فرماید: «إِلَّا مَن تَابَ»، اگر انسان از هر گناهی حتی شرک توبه کند، یعنی مؤمن بشود، آمرزیده می گردد؟ اینکه خداوند می فرماید: «إِنَّ اللَّهَ لا یغْفِرُ أَنْ یشْرَک بِهِ»(نساء: ۴۸) در صورتی است که شرک تا هنگام مرگ باقی بماند، اما اگر از شرک هم توبه کرد و مؤمن شد، گناهش بخشیده می شود. این گناهان موجب عذاب های سختی می شوند؛ عذاب های ابدی، مگر برای کسی که توبه کند. سپس می فرماید: «إِلَّا مَن تَابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلاً صَالِحا. » سه شرط را مطرح می کند: اول توبه کنند، بعد ایمان بیاورند (این سؤال بیشتری دارد؛ چراکه بحث از مؤمن است نه کافر)، و عمل صالح انجام دهند.

چرا می فرماید: پس از توبه، ایمان بیاورند، بعد هم عمل صالحی انجام دهند؛ در این صورت، خداوند آنها را می آمرزد و سیئاتشان را به حسنات تبدیل می کند؟ اینجا هم مفسّران وجوه متفاوتی بیان کرده اند. البته در این گونه بحث های تفسیری، نظر قاطع دادن که این است و جز این نیست بسیار مشکل است. کمتر مفسّری است که چنین جرئتی داشته باشد؛ غالبا به عنوان احتمال و چیزی که به نظر می رسد اقرب باشد ذکر می کنند. بسیاری هم چند احتمال ذکر می کنند؛ می گویند: ممکن است این یا آن باشد. در هر حال، تفسیر حقیقی اینها نزد امام معصوم علیه السلاماست. دیگران هر قدر هم مطّلع باشند و تعمّق در تفسیر داشته باشند، در بسیاری از این گونه موارد نمی توانند نظر قاطع بدهند؛ در نهایت، احتمال می دهند و وجهی را ذکر می کنند.

منظور از «توبه»

احتمال این است که از «تاب» منظور این است که از عملش پشیمان شود و دست بردارد؛ چون توبه مراتب و لوازمی دارد. در روایات آمده است که «کفی بالندم توبهً. »۲ همین که آدم واقعا پشیمان شود، این خودش توبه است. ولی در مواردی هم ذکر شده که توبه کار سختی است و به آسانی انجام نمی گیرد.

حدیثی در نهج البلاغه آمده است که کسی در حضور امیرالمؤمنین علیه السلام گفت: «استغفراللّه»؛ استغفار می کنم، توبه می کنم. حضرت فرمودند: «اتدری ما الاستغفار؟»؛ [۳] آیا می دانی استغفار چیست؟ سپس چندین شرط برای توبه ذکر کردند. برای قبول توبه، غیر از اینکه انسان باید پشیمان شود و به سوی خدا انابه داشته باشد، باید گناهانش را ترک و گذشته را جبران کند. اگر نمازی از او قضا شده قضایش را بجا بیاورد و اگر حق کسی را پایمال کرده به او بدهد. بعد می فرمایند: گناه کار باید گوشتی را که از حرام بر بدنش روییده، آب کند تا توبه اش قبول شود. اگر غذای حرامی از مال خمس نداده، غصبی، رشوه، ربا و مانندآن خورده و از آن گوشتی برتنش روییده، تا آن گوشت بر تنش هست، توبه اش قبول نمی شود. باید این گوشت را آب کند و به حالت پیش از گناهش برگردد تا توبه اش قبول شود. این راامیرالمؤمنین علیه السلام فرمودندودر نهج البلاغه آمده است. البته این تکمیل توبه است و منافاتی ندارد با آنکه بگوییم: «کفی بالندم توبهً» یعنی: اصل توبه همان پشیمان