خرید و دانلود نسخه کامل کتاب El sendero y la voz: Una antropología de la memoria (Spanish Edition)

توضیحاتی در مورد کتاب

چرا ما عادت داریم که سنت‌های افرادی را که نوشتن نمی‌دانند فقط «شفاهی» بنامیم؟ تعداد زیادی از قوم نگاری ها نشان می دهد که اغلب، این سنت ها حداقل به اندازه شفاهی شمایل نگارانه هستند و به همان اندازه بر استفاده از تصویر و استفاده از کلمه بنا شده اند.
از تحقیقات ارائه شده در این اثر، دو نتیجه حاصل می شود. از خصلت کلی بیرون می آیند: اولاً، تقابل بین سنت شفاهی و سنت مکتوب که در انسان شناسی کنونی و در بسیاری از رشته های علمی و تاریخی و زبانی حاکم است، کاذب نیست، بلکه مغالطه آمیز است و حاوی چندین تله فکری است. به عنوان مثال، با ارائه شفاهی در مقابل نوشتار، از درک نحوه عملکرد خاص آن جلوگیری می کند. علاوه بر این، این واقعیت را پنهان می‌کند که بین قطب‌های افراطی شفاهی محض و استفاده انحصاری از نوشتار، موقعیت‌های میانی متعددی وجود دارد.
دومین نتیجه‌گیری کلی به روش مربوط می‌شود. طراحی “ابتدایی” تقریباً همیشه به گونه ای مورد مطالعه قرار گرفته است که گویی تلاشی (شکست) برای ابداع نوشتن است. این اثر دقیقاً برعکس را پیشنهاد می‌کند: در نظر گرفتن این گرافیک‌ها به‌عنوان محصول فرآیندی که منجر به ابداع هنرهای غیرغربی حافظه می‌شود.
در این نقاشی‌ها جستجوی تقلید ابتدایی از واقعیت بیهوده است. شکل آن نگاه را بسیج می کند و ما را به رمزگشایی آنها دعوت می کند. آنها شاهد قابل مشاهده یک سری عملیات ذهنی هستند که همزمان تصاویری شدید و تکه تکه ایجاد می کنند. به لطف مطالعه این سنت‌های شمایل‌نگاری و شفاهی، زمینه جدیدی از تحقیقات گشوده می‌شود که تاریخ هنر و کل علوم اجتماعی را در بر می‌گیرد. بنابراین پروژه انسان شناسی حافظه متولد شد.