خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Photography in the Middle : Dispatches on Media Ecologies and Aesthetics

توضیحاتی در مورد کتاب

زمانی که خط مقدم در همه جا در دید آشکار رمزگذاری شده است، فراموش کردن آن آسان است. در چندین فصل این کتاب، پیام‌هایی درباره نقش عکاسی در یک جهان جنگی گردآوری شده است، فضا و زمانی که در آن عکاسانی مانند هیلا بچر، دان مک‌کالین و ادوورد مایبریج تنها تا آنجایی وجود دارند که نشانه‌ای از مالکیت باشند. نیروهای بزرگتر این عکاسان شخصیت‌های مفهومی هستند که در مجموع نوع متفاوتی از عکاسی را به تصویر می‌کشند، پارافوتوگرافی که در آن دوربین فلاش‌های منفی یا «تاریکی» تولید می‌کند. تصاویر، تصاویری که تقسیم ناپذیری عجیب رسانه و واسطه در زمان جنگ را به تصویر می کشد. فیلم‌ها و جنگ، عکس‌ها و بدن‌های پاره‌شده، در هم آمیخته و رد و بدل شدند. گزارش از هرج و مرج در میانه چیزها، Herr به نوعی نوشتار هماهنگ با این تجربه استناد می کند. عکاسی در میانه، با اجتناب از یک حالت تئوریک بالا، به دنبال سوء استفاده از کوله بار ترفندهایی است که همان اعزام است. این اعزام هیچ بیانیه بزرگی در مورد پیشرفت جنگ ارائه نمی دهد. با پرورش انحراف‌آمیزترین پیامدهای منابع خود، تلاش می‌کند آنچه را که جلسات توجیهی روزانه هرگز نمی‌تواند بیان کند. درگاه‌های ورودی در فیلمنامه به ما داده شده‌اند، حروف‌های کوچک عجیب و غریب و عجولانه، شکاف‌های غیرمفید در داستان جلد، ارسال‌ها بیهوده، شهودات تاریک، یک بی‌کارآمدی سریع. آنها پاسخ های تیره و تار اما ضروری به دنیای بی تفاوتی هستند که در آن هر عملی تأثیر چندانی ندارد. همانطور که شانس می آورد، عکاسی در میانه با برخی حوادث ناگوار شروع می شود و چند درس آموخته شده از خرابه ها را استخراج می کند. گرد و غبار خود را پاک می‌کند، کشتی‌ها را به بیرون می‌فرستد و با انبوهی از خبرنگاران عکاسی اسلحه‌های بزرگ و زخمی در نبرد در هالیدی این شهر معمولی جهان تحمل می‌کند. بعداً، خود را در فایل‌های لو رفته یک گروه پلیسی مرموز غوطه‌ور می‌کند که جزئیات نظارت برند و هیلا بچر عکاسان مفهومی را نشان می‌دهد، عملیاتی که حتی به رویاهای این دو نفر هم کشیده می‌شود. در سال 1897، ما به یک سخنرانی عمومی تحریک‌آمیز و در عین حال مستند شده دعوت شده‌ایم که توسط تایتان، مایبریج ارائه شده است. در تلاش او برای ترسیم بردارهای نوظهور میانجیگری، شکل‌های هرچه نزدیک‌تر کنترل و شتاب‌دهنده‌های فاجعه سیاره‌ای، روی همه این صفحات معلق می‌زند. باروز معتقد بود که همگام شدن با بردارها و هم فرموله کردن بردارهای جدید ضروری است، بردارهایی که ممکن است به عنوان تقاطع با خارج غیرانسانی عمل کنند. عکاسی آژانس مخصوص به خود را دارد، ابزاری که الگوهای میانجیگری را که زندگی انسان بر آن استوار است به هم می زند، انسان را مخدوش می کند و روابط را با مختصات بیرونی برمی انگیزد. با باروز، و الهامات دیگری مانند جی.جی. بالارد، ژرژ باتای، تام مک کارتی و یوجین تاکر، تصور ما از ارسال، دانش مثبتی را در مورد چیزی که بتوانیم با توضیحات منطقی موجود مطابقت دهیم، ارائه نمی‌کند، بلکه آشکارسازی یک شب، زائد بودن ما در عکاسی است که همه عملیات را به حالت تعلیق در می‌آورد. یک کوری عمومی