خرید و دانلود نسخه کامل کتاب To Infinity and Beyond. A Reflection on Notation 1980s Darmstadt and Interpretational Approaches to the Music of New Complexity

توضیحاتی در مورد کتاب

در جامعه علمی، قلمروی مبهم که با اصطلاح
“پیچیدگی جدید” احاطه شده است، بی نهایت مملو از تصورات غلط است. هیچ کس نمی‌خواهد ادعای
نئولوژیسم داشته باشد و آهنگسازان مرتبط با این اصطلاح به دنبال فاصله گرفتن از آن هستند. ریشه موسیقی در دهه 1970 با آثاری مانند
La Terre est un Homme اثر برایان فرنیهو و در نتیجه تفصیل در دهه 1980 برمی گردد.
اگرچه ماهنکوف ماهیت این تفصیل را مشخص نمی کند، دوره های تابستانی دارمشتات به وضوح ارائه شده است. مکان مهمی برای گردهمایی آهنگسازانی مانند ریچارد بارت، کریس
دنچ، جیمز دیلون، مایکل فینیسی و راجر ردگیت، که مایل بودند
برای بررسی ایده های پیچیدگی زمان بگذارند. اصطلاح «پیچیدگی جدید» در این
مقاله، به مجموعه‌ای از آهنگ‌ها اشاره می‌کند که توسط دوره‌های تابستانی دارمشتات در طول دهه‌های 1980 و اوایل دهه 1990 تقویت شده‌اند که روابط بین آهنگساز، موسیقی متن، و
نوازنده را پیچیده می‌کند. و شنونده.
میدان نبرد پیرامون این موسیقی مدتهاست که میزبان انواع
آشناهای جدلی بوده است، از جمله استدلال هایی مبنی بر اینکه آهنگسازان در جستجوی کمال
نظام های آهنگسازی انتزاعی با بازنمایی های نت همراه هستند. .
به طور مشابه، منتقدان در برابر عدم امکان اجرای “دقیق”
پارتیتور و شنیدن فرآیندهای ترکیبی زیربنایی آن اعتراض می کنند. در نقل قول مقدماتی، تاروسکین به این سخنان اشاره می‌کند و استدلال می‌کند که آهنگسازان به کمال غیرقابل درک
چنگ داشتند. به منظور تلاش برای چنین تحققی، تاروسکین
ادعا می کند که آهنگسازان ظرفیت بی نهایتی را برای توسعه فنی و
تحقیقات نمادین فرض می کنند که وقتی توسط
نوازندگان و شنوندگان در نظر گرفته می شود، تمام مرزهای عقلانی را پشت سر می گذارند. این دیدگاه که در دنیای
دانشگاهی مورد توجه قرار گرفته است، مدعی است که موسیقی New Complexity از نوازندگان و شنوندگان جدا شده است و در عوض آهنگسازان صرفاً به سیاهی موسیقی علاقه مند هستند.
نمره و ساختن سیستم‌های ترکیبی انتزاعی.
در این مقاله من بررسی گسترده‌ای از این موضوعات ارائه می‌کنم تا زمینه‌های قابل دفاعی را برای تشخیص چالش‌های پیچیدگی جدید از
ایجاد کنم. /> مفاهیم و شیوه های انتگرال-سریالیستی دهه 1950 و 1960. چنین بررسی
نمی تواند مسائلی را که به دنبال حل آن است به طور کامل پوشش دهد. در عوض، این مقاله توجه
را به این موضوعات جلب می کند و زمینه را برای تحقیقات آینده فراهم می کند. به طور خاص، این مقاله
سه حوزه اصلی را در نظر خواهد گرفت: 1) پاسخ های غیر همدلانه به پیچیدگی جدید که روابط مستقیم و شفاف بین آهنگساز و موسیقی متن، موسیقی متن و
نوازنده، و اجراکننده و شنونده را فرض می کند. ; 2) نمایش دارمشتات دهه 1980 به عنوان تجسم دوره اولیه دهه 1950 و 1960 و در نتیجه تصویری از
نقش فرنیهو به عنوان ادامه کارلهینتس استوکهاوزن – در تدریس و همچنین
در موسیقی؛ 3) پاسخ‌های نوازندگان دلسوز به آثار «پیچیدگی جدید» که
رویکرد اجرایی متفاوتی را آشکار می‌کند و از تصور وجود روابط شفاف پرهیز می‌کند.