خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل خاطراتی از روز تاریخی ورود امام خمینی به میهن اسلامی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خاطراتی از روز تاریخی ورود امام خمینی به میهن اسلامی :

بهمن ماه در حافظه ملت ایران روز خاصی است. در این روز حضرت امام پس از حدود سال تبعید، به کشور بازگشتند و درست از همین روز، شمارش معکوس برای زدن مهر ابطال به تاریخ هزار و ساله شاهنشاهی در ایران نواخته شد. در این روز بسیاری از مردم کشورمان و خصوصاً جوان هایی که کمی بعد وارد جبهه های جنگ شدند، کمر همت بستند تا استقبال شایسته ای از حضرت امام به عمل آورند. امیرقاسم فراوان و دکتر خسرو جهانی که از پیشکسوتان نیروی هوایی و پدافند هوایی کشورمان هستند، در روز بهمن ماه به عنوان دانشجویان دانشکده افسری به کمیته استقبال از حضرت امام پیوستند و هر کدام در این روز تاریخی به ایفای نقش پرداختند. در گفت و گویی که با این دو رزمنده دفاع مقدس انجام گرفته است، به مرور گوشه هایی از خاطرات آنها از روز بهمن ماه پرداخته شده است.

کمیته استقبال از امام

سال وارد دانشکده افسری شدم و تقریباً از زمان اوج گرفتن قیام مردمی علیه رژیم شاه، به همراه تعدادی از همرزمانم وارد فعالیت های انقلابی شدم. مقارن با تشریف فرمایی حضرت امام، یکی از بچه های دانشکده افسری به نام قاسم فراوان که اکنون امیر هستند و هنوز با هم ارتباط داریم، از ما خواستند در کمیته استقبال از حضرت امام فعالیت کنیم. فراوان با دفتر انقلابی های شناخته شده ای مثل آیت الله طالقانی ارتباط داشت و از این طریق، اخبار مهم را به اطلاع ما می رساند. ابتدا قرار بود حضرت امام روز ششم بهمن ماه به ایران بیایند که شاپور بختیار فرودگاه ها را بست و مانع از تشریف فرمایی ایشان شد. یکی، دو روز بعد بود که خبر رسید ایشان بهمن ماه می آیند و ما باید خودمان را برای محافظت از ایشان و نظم دهی به حضور مردم در مراسم استقبال آماده کنیم.

بهمن ماه

یک روز قبل از تشریف فرمایی حضرت امام، آن عده از دوستان همرزم که با چهره های انقلابی ارتباط و نقش رهبری ما را برعهده داشتند، به ما گفتند از دانشکده به فرودگاه بروید و از همانجا کار های استقبال از حضرت امام را انجام بدهید. من به همراه پنج نفر به آنجا رفتیم. در فرودگاه به ما برچسب هایی دادند که رویش کلمه «انتظامات» نوشته شده بود. آن ها را به سینه زدیم و روی بازوی مان هم بازوبند «کمیته استقبال» را بستیم.

یادم است شهید محلاتی که بعد ها نماینده امام در سپاه شدند، در فرودگاه بودند و کمیته های استقبال از حضرت امام را هماهنگ می کردند. ما هم کمیته هوایی و پدافندی را تشکیل داده بودیم. از بهمن ماه که به فرودگاه رفتیم، دیگر برای همه مسجل شده بود که هواپیمای حضرت امام روز دوازدهم بهمن در مهرآباد بر زمین خواهد نشست. مهرآباد خودش را برای بزرگ ترین استقبال در جهان آماده کرده بود. آن روز من خودم را آماده کرده بودم تا اولین کسی باشم که به حضرت امام خیر مقدم می گویم. خودم را هم به باند فرود رسانده بودم، اما ساعت دوازدهم بهمن وقتی هواپیمای ایرفرانس حامل امام از مرز های هوایی کشورمان عبور کرد، یکی از بچه های رادار تبریز به نام عبدالله افروز زودتر از هر شخص دیگری از طریق ارتباط بی سیمی ورود ایشان را به کشورمان تبریک گفت. وقتی دیدم عبدالله افروز اولین تبریک را به حضرت امام گفت، من هم تصمیم گرفتم اولین ارتشی باشم که دست امام را می بوسد.

وقتی هواپیما نشست من پای هواپیما ایستادم. هنگامی که امام به پله آخر رسید، دست امام را گرفتم و بوسیدم و دیگر نفهمیدم چه شد! مردم و خبرنگار ها هجوم آوردند و من ده ها متر از جایی که ایستاده بودم جا به جا شدم. طوری که بخشی از لباس هایم پاره شد. ابتدا امام (ره) را سوار بنز نیروی هوایی کردند و به پاویون و ساختمان جدیدی که در کنار فرودگاه مهرآباد ساخته شده بود، بردند. همانجا گروه سرود بچه ها سرود خمینی ای امام را خواندند و قرآن قرائت شد. یادش بخیر چه روز عجیبی بود. خود حضرت امام خواسته بودند اولین جایی که می روند بهشت زهرا باشد. ابتد