خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Post-Pop Cinema: The Search for Meaning in New American Film

توضیحاتی در مورد کتاب

با شروع در اوایل دهه 1990، هنرمندانی مانند کوئنتین تارانتینو، دیوید فاستر والاس و کرت کوبین در جریان فرهنگی متحول کننده پست مدرنیسم پاپ که موسیقی، فیلم، ادبیات و مد را فرا گرفت، کمک کردند. به‌ویژه در سینما، برخی از بنیادی‌ترین جنبه‌های هنر – مثلاً داستان‌ها، شخصیت‌ها و ژانرها – ظاهری پیش پا افتاده و پیش پاافتاده داشتند که به ندرت می‌توانستند جای خود را روی پرده بیاورند بدون اینکه پوزخند درونی یا چشمکی را برانگیزند. مخاطبان. با این حال، خارج از این محیط بسیار خودآگاه و خسته از جهان، با گذشت دهه، گروه جدیدی از فیلمسازان با مجموعه ای جدید از سبک ها و حساسیت ها شروع به رشد کردند. جسی فاکس میشارک، نویسنده در سینمای پست پاپ، ما را به یک تور فیلم به فیلم از آثار این فیلمسازان از جمله وس و پی تی اندرسون، سوفیا کاپولا، ریچارد لینکلیتر، الکساندر پین و دیوید او. راسل می برد و به دنبال این است که نشان می‌دهد که چگونه مجموعه مشترکی از سبک‌ها، همکاران و ارتباطات شخصی به آنها کمک می‌کند تا با مشکل وحدت‌بخش معنا در فیلم آمریکایی مقابله کنند. موشک بطری وس اندرسون (1996) و شب‌های بوگی پل توماس اندرسون (1997) در نهایت درباره زندگی شخصیت‌هایشان بود. حتی اگر شخصیت‌های آن‌ها اغلب با محیط‌ها و موقعیت‌های بسیار ساختگی سر و کار داشتند. و بلافاصله پس از اینکه وس اندرسون اولین موفقیت خود را به ثمر رساند، دیگرانی مانند دیوید او. راسل ( معاشقه با فاجعه، سه پادشاه)، فیلمنامه نویس چارلی کافمن (که با اسپایک جونز در پروژه هایی مانند جان مالکوویچ بودن و اقتباس همکاری داشت)، الکساندر پین (انتخابات) ، Sideways)، ریچارد کلی (Donnie Darko)، و Sofia Coppola (گمشده در ترجمه) شروع به قدم گذاشتن در مسیرهای خود در همین زمینه کردند. اگرچه این مردان و زنان طیف وسیعی از سبک‌ها و موضوعات را نشان می‌دهند، اما همه فیلم‌های آن‌ها به شیوه‌های مختلف حول دشواری برقراری و حفظ ارتباطات می‌چرخند. این موضوع ارتباط نیز عمیق‌تر از فیلم‌های ساخته شده است: کارگردان‌ها بازیگران مشترکی دارند (مارک والبرگ، بیل موری، بن استیلر، جیسون شوارتزمن)، همکاران (موسیقی‌دان جان بریون) و گاهی حتی ارتباطات شخصی (اسپایک جونز در فیلم سه پادشاه راسل بازی کرد. و با کاپولا ازدواج کرده بود). این فیلمسازان با هم یک مکتب فیلمسازی سست و مشخص آمریکایی را تشکیل می دهند، مکتبی که از پست مدرنیسم آگاه است، اما نه در تسخیر آن، و مدرسه ای که هر سال برای دنیای سینما در داخل و خارج از ایالات متحده اهمیت بیشتری پیدا می کند.