خرید و دانلود نسخه کامل کتاب The Rhapsodes: How 1940s Critics Changed American Film Culture

پائولین کیل، اندرو ساریس و راجر ایبرت سه تن از مورد احترام ترین و پرخواننده ترین منتقدان سینمای آمریکا بودند که از بسیاری از فیلم هایی که در مورد آنها نوشتند مشهورتر بودند. اما سهم قابل توجه آنها در نقد رو به رشد فیلم آمریکا در دهه 1960 و پس از آن عمیقاً تحت تأثیر چهار منتقد قبلی قرار گرفت: اوتیس فرگوسن، جیمز ایگی، مانی فاربر و پارکر تایلر. در طول دهه‌های 1930 و 1940، فرگوسن، ایگی، فاربر و تایلر آنچه را که روی صفحه نمایش بود با شدتی که قبلاً در نقدهای عمومی دیده نشده بود، موشکافی کردند. اگرچه رسانه‌های هنری آن روز تا حد زیادی نادیده گرفته شدند، اما آن‌ها بحث جدی درباره فیلم‌هایی را که دهه‌ها بعد توسط کائل، ساریس، ایبرت و هم‌عصرانشان محبوب می‌شد، تقویت کردند.

با راپسودها، دانشمند و منتقد مشهور سینما، دیوید بوردول – وارث هر دو میراث – آثار فرگوسن، ایگی، فاربر و تایلر را به مخاطبان بیشتری باز می گرداند، منتقدانی که او آنها را «راپسودها» به دلیل طبیعت پرشور و عمداً نامتعارف می نامد. از نثر عامیانه آنها هر کدام با جریان های غالب در نقد شکستند تا راه های جدیدی برای صحبت در مورد فیلم های محبوبی بیابند که معاصران اغلب آنها را در بهترین حالت بی اهمیت و در بدترین حالت خیانت به هنر می دانستند. فرگوسن در هالیوود شیوه ای جذاب و ماهرانه از داستان سرایی مردمی را دید. ایجی در سینما به دنبال تجلیات غنایی بود که در شعر عاشقانه یافت می شود. فاربر که به عنوان یک نقاش آموزش دیده بود، هوش تصویری را در فیلم به کار برد. تایلر که یک سوررئالیست بود با هالیوود کلاسیک به عنوان یک توهم جمعی برخورد کرد که هم مخاطب و هم منتقد را به یافتن لحظات لذت براندازانه دعوت می کرد. بوردول با وضوح و مهارت معمولی خود، خوانندگان را از منظر فرهنگی و انتقادی مربوطه عبور می دهد و سبک های نگارش منتقدان، تصورات آنها از فیلم ها و مشاجرات آنها را در نظر می گیرد. او با بررسی تأثیر عمیق فرگوسن، ایگی، فاربر و تایلر بر نسل‌های بعدی نویسندگان فیلم به پایان می‌رسد. آنچه را که در سینمای کلاسیک هالیوود متحرک، هنرمندانه یا ناامیدکننده می‌دانستند، ثبت کنند و تأثیر قوی و مستمر آنها را بررسی کنند.