خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل ترفندهای نظام استکبار از منظر قرآن کریم

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ترفندهای نظام استکبار از منظر قرآن کریم :

مقدمه

هدف از بعثت انبیا، تربیت انسان های موحد و ایجاد جامعه ای توحید محور است؛ جامعه ای که در آن قسط و عدل برقرار بوده و هیچ فرد یا گروهی حق سلطه بر سایر انسان ها و استکبار نسبت به آن ها را نداشته باشد. ولی همواره گروهی بوده اند که در برابر دعوت فرستادگان الهی، استکبار ورزیده و با داشتن ابزاری چون قدرت و ثروت، بر جامعه استیلا یافته و مردم را به اسارت و بردگی خود کشانده اند. از ابتدای تاریخ تا کنون، طواغیت مستکبر و نظام استکباری حاکم، بزرگ ترین مانع هدایت بشر بوده اند. لذا استکبارستیزی و مبارزه با فرهنگ استکباری از اهداف مقدس و از لوازم بصیرت دینی محسوب می شود. اولین گام برای مقابله با هر دشمنی، شناخت ترفندها و شیوه های عداوت اوست. بدون شناخت و آگاهی نسبت به ترفندهای مستکبرین، جامعه به دام فتنه های نظام استکبار گرفتار شده و با سیطره آن ها، رفته رفته از اهداف الهی دور می شود.

عنایت قرآن کریم به دشمن شناسی و استکبارستیزی باعث شده است در آیات مختلف، ضمن معرفی چهره های شاخص استکبار چون فرعون و قارون و اقوام مستکبری چون قوم نوح، قوم عاد و. ..، اقسام ترفندها و روش های فریب آن ها را بیان نماید. با توجه به این امر، پژوهش حاضر در صدد است با بررسی آیات قرآن و نظر مفسران، به این سوال پاسخ دهد که ” فایل پاورپوینت کامل ترفندهای نظام استکبار از منظر قرآن کریم کدامند؟ ” این پژوهش کتابخانه ای، به روش توصیفی – تحلیلی و با هدف شناخت ترفندهای نظام استکبار در سه حوزه افکار، رفتار و اخلاق انجام می گیرد و در آن پس از مفهوم شناسی استکبار، ترفندهای نظام استکبار در حوزه های فکری، عملی و اخلاقی به تفکیک مورد بررسی قرار می گیرد.

در تفاسیر و کتب روایی به صورت پراکنده به مساله استکبار و شیوه های مستکبران پرداخته شده، و کتاب هایی نیز به صورت مستقل در این زمینه به نگارش درآمده اند که از جمله می توان به کتاب “مبانی دینی استکبارستیزی و اصول مواجهه با نظام سلطه و استکبار جهانی ” تحقیق و تنظیم جمعی از محققان اشاره کرد که شاخصه های رفتاری مستکبران، اصول مواجهه با نظام سلطه و بخشی از جنایات استکبار جهانی را بیان می کند. همچنین کتاب “استکبار و استضعاف در قرآن” اثر محمد سروشی و احمد حیدری که زمینه ها و عوامل پدید آمدن استکبار و استضعاف و دیدگاه قرآن و ادیان را در این زمینه بررسی می نماید. مقالاتی نیز دراین زمینه نگارش یافته اند مانند:” گونه شناسی استکبار و ماهیت آن در قرآن کریم ” نوشته سیما جوینی پور و سهیلا پیروزفر که با بررسی حوزه معنایی واژه استکبار به تحلیل و ریشه یابی انواع و اقسام آن و آثار استکبار می پردازد؛ و “قدرت فرعون، نماد و سمبل قدرت استکباری در قرآن ” نوشته یدالله ملکی و منظر نریمانی زاده که ویژگی های حکومت استکباری و سرانجام آن ها را بر اساس داستان فرعون در قرآن بیان می کند. با وجود نگارش این کتاب ها و پژوهش های صورت گرفته در این خصوص، به نظر می رسد تا کنون پژوهشی در مورد ترفندهای نظام استکبار در ابعاد مختلف فکری، عملی و اخلاقی انجام نگرفته باشد. پژوهش های صورت گرفته، هر یک تنها به بخشی از شیوه های مستکبران توجه داشته است و بعضی ترفندها مغفول مانده است. ولی پژوهش حاضر می تواند با تحلیل ترفندهای نظام استکبار در سه حوزه افکار، رفتار و اخلاق، شناخت جامع قرآنی در زمینه دشمن شناسی به دست دهد و تحقیقات صورت گرفته را تکمیل نماید.

– مفهوم شناسی استکبار

“استکبار ” مفهومی قرآنی است و در فرهنگ دینی ما از اهمیت خاصی برخوردار است. می توان گفت این کلمه یکی از کلیدواژه های ادبیات وحی، هنگام نقل داستان ها و وقایعی است که در آن متمردین و گردن کشان نقش اول را داشته اند.(معاونت فرهنگی و اجتماعی سازمان اوقاف، ،ص) چنان که در قرآن کریم این مصدر و مشتقات آن بار به کار برده شده است. (عبدالباقی،، ص -)

— استکبار در لغت و اصطلاح

“استکبار” مصدر باب استفعال و از ریشه “کبر” به معنای بزرگی و شرف (زبیدی، ق،ج ،ص )، عظمت (ابن فارس، ق، ج، ص) و بزرگی قدر و رفعت در شرف (فراهیدی، ج ، ص) می باشد.

“استکبار” از نظر اهل لغت به معنی خود بزرگ بینی و برتری خواهی (طریحی، ، ج، ص – ) و امتناع از قبول حق از روی عناد و تکبر(ابن منظور، ق، ج، ص) است. از نظر قرشی، استکبار آن است که انسان اظهار بزرگی و تکبر کند با آن که اهلش نیست. (قرشی،ق،ج،ص) علامه طباطبایی در تفسیر آیه هفتم سوره نوح، استکبار را به معنای اصرار بر نشنیدن سخن حق و عدم پذیرش دعوت الهی معنا می نماید.(طباطبایی، ، ج،ص) علامه همچنین استکبار و تکبر از جانب انسان را چنین تفسیر می نماید: “استکبار و تکبر از انسان به این است که خود را بزرگ شمرده و در موضعی قرار دهد که لایق آن نیست و از همین جهت جزء رذایل اخلاقی شمرده شده است “.(طباطبایی، ،ج،ص) و برخی از لغویان و مفسران، استکبار و تکبر را به یک معنا گرفته اند. چنان که زبیدی در تاج العروس، کبر، تکبر و استکبار را از نظر لغوی، هم خانواده و به هم نزدیک می داند. از نظر او، “کبر” حالت خاصی است که در انسان به واسطه اعجاب از خویش حاصل می شود. در این حالت انسان خود را برتر از دیگران می بیند. بزرگ ترین کبرها نیز تکبر و خود بزرگ بینی در برابر خداوند است که نتیجه امتناع از قبول حق می باشد. (زبیدی، ق، ج،ص)

— تفاوت استکبار و تکبر و کبر

از نظر برخی مفسرین، کبر را می توان به کبر مذموم و غیر مذموم تقسیم نمود؛ ولی استکبار صفتی است که همواره مذموم شمرده می شود. چنان که علامه در تفسیر المیزان، درخصوص تفاوت “استکبار” و” تکبر ” می نویسد : “استکبار به معنای طلب بزرگی است و لازمه طلب کردن، نداشتن است و کسی استکبار می کند که بخواهد به صرف ادعا خود را از دیگری بزرگتر بداند و این مذموم است. اما تکبر به معنای ظهور با کبریاء است، چه این که متکبر، فی نفسه دارای آن باشد، مانند خدای سبحان که در این صورت تکبرش، تکبر حق است و چه نداشته باشد و صرفا از راه غرور مدعی آن شود که تکبرش، تکبر باطل و مذموم است، مانند تکبر غیر خدا. بنابراین تکبر در هر جا که اطلاق شود، مذموم نیست بلکه در غیر خدا مذموم است. اما استکبار همیشه مذموم است.” (طباطبایی،،ج، ص)

کبر حالتی درونی و استکبار، ظهور بیرونی کبر است. چنان که امام خمینی رضوان الله تعالی علیه، استکبار را نافرمانی و سرکشی حاصل از کبر دانسته و در تفاوت کبر، تکبر و استکبار می فرماید: “قلب اگر معیوب باشد و آفت خودبینی و خودخواهی در آن متمکن شود، کبر در آن حاصل شود و آن، حالتی است نفسانیه که حالت بزرگ دیدن خود و بالاتر دیدن خود از دیگران است؛ و اگر بر طبق این حالت نفسانیه رفتار کند و در ظاهر بزرگی فروشد بر بندگان خدا، گویند تکبر کرد؛ و اگر از روی این کبریاء نفسانی نافرمانی و سرکشی کند، گویند استکبار نمود. ” (موسوی خمینی،،ج،ص) به عبارت دیگر، مستکبر آن کسی است که برای خود طلب بزرگی می کند و آن خواسته را از قوه به فعلیت و از دل به خارج در می آورد و متکبر، آن کسی است که تکبر را برای خود قبول کرده، آن را برای خود صفتی می سازد. (طباطبایی،، ج،ص)

– انواع ترفندهای نظام استکبار

نظام استکبار در سطح جهانی، مجموعه ای از امکانات و توانایی ها را برای تسلط بر ملت های مستضعف به کارمی گیرد و با در دست گرفتن قدرت سیاسی- نظامی و تصاحب بخش عظیمی از ثروت های جهان به نفع خویش، توانسته است از دوعامل قدرت سیاسی و اقتصادی درجهت سلطه علمی، فرهنگی و رسانه ای استفاده نماید. می توان گفت استکبار در زمان حاضر شبکه پیچیده ای از استکبار سیاسی- نظامی، استکبار اقتصادی، استکبارعلمی- فرهنگی، استکبار رسانه ای و تبلیغاتی است که با یکدیگر ارتباط تنگاتنگی دارند.

استکبار برای رسیدن به اهداف ظالمانه خویش از ترفندهای مختلفی بهره می گیرد تا در سه حوزه افکار و باورها، سبک زندگی و رفتار اجتماعی، و مسائل اخلاقی جامعه هدف، نفوذ کرده و ملت ها را از لحاظ فکری- فرهنگی، رفتار و اخلاق اجتماعی، با فرهنگ و شیوه مطلوب خود هماهنگ نماید.

— ترفندهای نظام استکبار در حوزه افکار و باورها

مقصود از ترفندهای استکبار در حوزه افکار، همان روش های نفوذ فکری و فرهنگی در ملت ها برای تسلط بر افکار و اعتقادات آن هاست. سلطه فکری و فرهنگی، زمینه ای برای سلطه های دیگر است و استکبار فرهنگی، راه را برای استکبار سیاسی، استکبار اقتصادی و استکبار علمی باز می کند. “برای به زنجیر کشیدن یک ملت، هیچ چیزی ممکن تر و سهل تر از این نیست که قدرتمندان عالم بتوانند باورهای آن ملت و آن کشور را بر طبق نیازهای خودشان شکل دهند.” (پورفاضلی ، ، ص)

از ترفندهای استکبار در حوزه افکار و باورها می توان به موارد زیر اشاره نمود:

— ایجاد غفلت و فراموشی از خداوند

مستکبران به خوبی می دانند که برای تسلط یافتن بر انسان ها باید آن ها را از تحت ولایت الهی خارج کنند و برای این کار در درجه اول تلاش می کنند یاد خداوند را در وجود افراد و جامعه انسانی کم رنگ کرده، به تدریج به فراموشی بدل کنند تا بتوانند انسان ها را تحت تسلط شیطانی خویش در آورند. تا آن زمان که بشراز یاد حق غافل نباشد، هیچ گاه اسیر خدعه های استکبار نخواهد شد و خود را به ولایت طاغوت نخواهد سپرد.

خاستگاه هر نوع فساد و افسادی در جامعه، از یاد بردن خداست. آلودگی به گناه، هماره با فراموشی خدا همراه است. زیرا گنهکار از روی علم وعمد، رای خود را بر سخن دین مقدم داشته و آن را رها کرده است. (جوادی آملی،،ج،ص)

قرآن مجید نسبت به فراموشی یاد خدا هشدار داده و می فرماید: “وَ لا تَکونُوا کالَّذِین نسُوا اللَّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ أُولئِک هُمُ الْفاسِقُونَ” (حشر/)؛ و همچون کسانی نباشید که خدا را فراموش کردند و خدا نیز آنها را به خود فراموشی گرفتار کرد، آن ها فاسقان اند. سبب فراموش کردن نفس، فراموش کردن خداست. زیرا وقتی انسان خدا را فراموش کرد، اسمای حسنی و صفات علیای او را که صفات ذاتی انسان ارتباط مستقیم با آن دارد نیز فراموش می کند. یعنی فقر و حاجت ذاتی خود را از یاد می برد و نفس خود را مستقل در هستی می پندارد… چنین کسی پروردگار خود و بازگشتن به سوی او را فراموش می کند و از توجه به خدا اعراض نموده، به غیر او توجه می کند.(طباطبایی،،ج، ص) کسی که از حقیقت وجودی خود غافل بوده و گرفتار خود فراموشی شود، به راحتی به خواسته های مستکبرین تن در می دهد و به بندگی طاغوت در می آید. منشا هر آسیبی که ازبیرون دامنگیر ما می شود، غفلت درون ماست و اگر در درون ما قلعه اعتقاد و التفات وجود داشته باشد، آسیبی به ما نمی رسد.(جوادی آملی،،ص)

— شبهه افکنی و تحریف

یکی از ترفندهای نظام استکبار، شبهه افکنی و تحریف باورهای دینی است. سخن منکران وحی و رسالت دو گونه است: مضمون سخن برخی از آن ها اهانت و نسبت نارواست؛ اما محتوای سخن بعضی از آن ها شبهاتی بود که به صورت استدلال ارائه می شد و خداوند در قرآن شبهات گوناگون آن ها را بازگو کرده است: یهودیان لجباز می گفتند خدا بر بشر چیزی نفرستاده و نمی فرستد. برخی مشرکان می گفتند نبوت، مقامی نیست که در دسترس انسان باشد و پیامبر باید فرشته باشد، و اگر خود فرشته نیست، فرشته ای آشکارا او را تایید کند، تا مردم دعوت وی را بپذیرند. (جوادی آملی،،ج،ص-)

ظالمان منصرف از راه خدا، دیگران را نیز مصروف می دارند و راه الهی را با القای شبهه، تحریف و تفسیر به رای، کج نشان می دهند. آنان با سود بردن از ترفند تزویر و شبهه افکنی، برای ایجاد تزلزل در اعتقادات مردم به ویژه جوانان و باز داشتن آنان از راه خدا، به کمک شبهه که ماهیت و خاستگاهی انحرافی دارد، راه راست را کجراهه نشان می دهند تا عده ای را با وهم و تردید، سست کنند.(جوادی آملی،،ج،ص)

” فَوَیلٌ لِلَّذِینَ یکتُبُونَ الْکتابَ بِأَیدِیهِمْ ثمَّ یقولُونَ هذا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ لِیشْتَرُوا بِهِ ثَمَناً قَلِیلًا فَوَیلٌ لَهُمْ مِمَّا کتَبَتْ أَیدِیهِمْ وَ وَیلٌ لَهُمْ مِمَّا یکسِبُون”(بقره / ) پس وای بر آن ها که نوشته ای با دست خود می نویسند، سپس می گویند: این، از طرف خداست تا آن را به بهای کمی بفروشند. پس وای بر آن ها از آنچه با دست خود نوشتند؛ و وای بر آنان از آنچه از این راه به دست می آورند! بنابراین انحراف در اخلاق و بدرفتاری در کردار، گفتار و نوشتار کافران، همان کج کردن عملی راه مستقیم است.(جوادی آملی، ،ج،ص)

مشابه مغالطات و شبهاتی که مشرکان تبهکار در برابر پیامبران علیم السلام داشتند، هم اکنون نیز آزادی خواهان غرب و شرق مطرح می کنند. چنان که گاهی برای رهایی مطلق و بی بند وباری، به آیاتی نظیر”لا إِکراهَ فِی الدِّینِ قَدْ تَبَینَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَی”(بقره/ )؛ ” فَمَنْ شاءَ فَلْیؤْمِنْ وَ مَنْ شاءَ فَلْیکفُرْ” (کهف/ ) استدلال می کنند که خدا انسان را آزاد آفریده و کسی نمی تواند برای او تکلیف تعیین کند.” تحریف، ارائه قرائت های اتقاطی و به اصطلاح عقلانی از اعتقادات مذهبی نیز یکی از دیگر روش های مقابله با دین و حاکمیت ارزش های دینی می باشد.”(معاونت سیاسی نمایندگی ولی فقیه در قرارگاه ثارالله،،ص)

— انکار و تکذیب حق

شیوه رفتاری مستکبران تاریخ از همان ابتدا که در برابر آیات الهی و نشانه های هدایت خدایی قرار می گرفتند، تکذیب و انکار بوده است. خداوند تکذیب و مقاومت در برابر حقایق و نشانه های خویش را عادت فرعونیان معرفی می نماید.(معاونت فرهنگی و اجتماعی سازمان اوقاف، ،ص)

چنان که می فرماید: ” کدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ کذَّبُوا بِآیاتِنا فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ وَ اللَّهُ شَدِیدُ الْعِقابِ “(آل عمران/)؛ (عادت آنان در انکار و تحریفِ حقایق) همچون عادتِ آل فرعون و کسانی است که پیش از آن ها بودند؛ آیات ما را تکذیب کردند و خداوند آن ها را به (کیفر) گناهانشان گرفت؛ و خداوند، شدید العقاب است.

هر تکذیبی فی الجمله با استکبار همراه است؛ ولی برخی از تکذیب ها ریشه در بی اعتنایی و عناد دارند و استکبار خاص اند؛ مانند آنچه صنادید قریش به آن گرفتار بودند که وحی را اسطوره و افسانه می پنداشتند. (فرقان /) تکذیبی که با داعیه “أَنَا خَیرٌ منْهُ” باشد، با استکبار همراه است و فرجام کسانی که با وحی و نبوت مستکبرانه رفتار کنند، مصاحبت آتش و خلود در آن است.(جوادی آملی، ، ج، ص) چنان که خداوند می فرماید: ” وَ الَّذِینَ کذَّبُوا بِآیاتِنا وَ اسْتَکبَرُوا عَنْها أُولئِک أَصحابُ النارِ هُمْ فِیها خالِدُونَ”(اعراف/)

مشرکان در اصول اعتقادی دو مشکل اساسی داشتند که مهم ترین عامل جدایی آنان از موحدان بود: انکار توحید ربوبی و نپذیرفتن معاد و قیامت.(جوادی آملی،،ج ،ص ) از منظر قرآن، سبب کفر منکران، تکذیب رسالت بود و سبب این تکذیبشان هم انکار بعث و معاد بود… بت پرستان با انکار معاد، ادیان آسمانی را منکرند. چون وقتی معاد را که اثر دین است، و امر و نهی و حساب و جزای دین بر آن استوار است، منکر شدند، خود دین را هم منکر گشته اند. تنها انکار معاد است که می تواند بهانه و علت انکار رسالت باشد، چون با انکار معاد، دیگر تبلیغ و انذار و تبشیر معنا ندارد.(طباطبایی،،ج، ص -)

— اتهام زدن

مستکبران برای مقابله با رسولان الهی، آنان را متهم به اموری می کردند تا دعوت الهی آنان را دروغین جلوه دهند تا بدین وسیله مردم را علیه آنان تحریک نمایند.این تهمت ها در هر زمان متناسب با جو حاکم بر جامعه و حساسیت مردم بود. نسبت سحر و جنون دادن به پیامبران و تعالیم ایشان را “اساطیر الاولین ” خواندن و دعوت ایشان را وسیله ای برای حاکمیت بر سرزمین ها دانستن، نمونه ای از این اتهامات است. القاء چنین ذهنیتی به مردم، آنان را در تبعیت از پیامبران الهی، دچار شک و تردید می نمود و زمینه سلطه مستکبران را فراهم می ساخت.(جوینی پور، پیروزفر،، ص)

تهمت جنون، نمونه ای از تهمت های مشرکان به پیامبران الهی به ویژه رسول مکرم اسلام بود. آنان فرستادگان خدا را گاهی به سحر، کهانت و شعر و زمانی به جنون متهم می کردند.(جوادی آملی،،ج،ص) قرآن کریم در این باره می فرماید: ” وَ یقُولُونَ أَ إِنَّا لَتارِکوا آلِهَتِنا لِشاعِرٍ مجْنُونٍ”(صافات/ )؛ ” ثُمَّ تَوَلَّوْا عَنْهُ وَ قالُوا مُعَلَّمٌ مَجْنُونٌ”(دخان/)

فرعون و درباریانش مناسب ترین حربه برای مقابله با حضرت موسی علیه السلام را اتهام زدن به آن حضرت دانستند.اتهام به ساحر بودن موسی علیه السلام: “قالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ إِن هذا لَساحِرٌ عَلِیمٌ “(اعراف/)؛ تا اعجاز منتفی گردد و اتهام به سوء نیت او تا مردم مصر، هدف موسی علیه السلام را آسیب رساندن به کشورشان و بیرون راندن آن ها ازسرزمینشان و جای دادن قوم خود در آن بپندارند، در نتیجه قداست مقصد وی ازبین برود. (جوادی آملی،،ج،ص) فرعون، موسی را متهم کرد به این که می خواهد نژاد قبط را از سرزمینشان که همان سرزمین مصر است، بیرون کند:” قالَ أَ جِئْتَنا لِتُخْرِجَنا مِنْ أَرْضنا بسِحْرِک یا مُوسی “(طه/)؛ این تهمت، تهمتی است سیاسی تا بدان وسیله افکارعمومی را علیه او بشوراند، و او را دشمن ملت معرفی کند، دشمنی که می خواهد با نقشه هایش آنان را از وطن و آب وخاکشان بیرون بریزد.(طباطبایی،،ج ، ص)

نظام استکبار در حال حاضر نیز با در دست داشتن قدرت رسانه ای و تبلیغاتی در جهان، می کوشد با زدن اتهام هایی به کشورهای انقلابی و مسلمان، افکار عمومی را نسبت به آن ها بدبین نماید. چنان که رهبر معظم انقلاب در سخنان خود بدان اشاره کرده و می فرماید:” دشمن پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، همواره تا امروز سیاهه ای از اتهامات را متوجه ایران اسلامی کرده است. می بینیم که همان تهمت ها امروزه به همه نهضت های اسلامی در هر جای دنیا که باشند نیز زده می شود. تهمت تعصب و جمود فکری که از آن با عنوان “بنیاد گرایی” نام می برند، تهمت تروریسم، تهمت بی اعتنایی به حقوق بشر، تهمت ضدیت با دموکراسی، تهمت بی اعتنایی به حقوق زنان، تهمت ضدیت با صلح و طرفداری از جنگ. (پورفاضلی، ،ص)

— تحقیر و استهزاء

یکی دیگر از خصایص و علائم ذاتی قدرتمندان و مستبدان تاریخ، زورگویی و حقیر شمردن دیگران است. آن ها هم در بیان، مردمی را که بر آن ها تسلط دارند حقیر می شمارند، هم از هیچ اقدامی برای استخفاف و خوارکردن ملت ها و انسان ها غفلت نمی کنند. رمز حیات آن ها در به ذلت کشاندن کسانی است که در برابر آن ها مقاومت می کنند و برای این که برای همیشه بر منابع و استعدادها و امکانات ملت تحت سیطره خویش مسلط باقی بمانند، باید نسل و حرث آن ها را خوار نمایند.(معاونت فرهنگی و اجتماعی سازمان اوقاف،،ص – ) خداوند در قرآن مجید می فرماید: ” إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلا فِی الْأَرْضِ وَ جَعَلَ أَهلَها شیعاً یسْتَضْعِفُ طائِفَهً مِنْهُمْ یذَبِّحُ أَبناءَهُمْ وَ یستَحْیی نِساءَهُمْ إِنَّهُ کانَ مِنَ الْمُفْسِدِینَ “(قصص/)؛ فرعون در زمین برتری جویی کرد، و اهل آن را به گروه های مختلفی تقسیم نمود؛ گروهی را به ضعف و ناتوانی می کشاند، پسرانشان را سر می برید و زنانشان را (برای کنیزی و خدمت) زنده نگه می داشت؛ او به یقین از مفسدان بود.

قرآن این دسته مغرور را این گونه معرفی می نماید که هرگاه پیامبران الهی آن ها را به سوی پذیرفتن مکتب توحیدی و ارزش های خدایی فرا می خواندند، داعیان حق و یاران مستضعف او را حقیر و ناچیز می شمردند. (معاونت فرهنگی و اجتماعی سازمان اوقاف، ، ص )همان طور که اشراف کافر قوم نوح، آن حضرت و پیروانش را تحقیر نمودند: ” فَقالَ الْمَلَأُ الَّذِینَ کفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ ما نراک إِلَّا بشَراً مِثْلَنا وَ ما نَراک اتَّبَعَک إِلَّا الَّذِینَ هُمْ أَراذِلُنا بادِی الرَّأْی وَ ما نَری لَکمْ عَلَینا مِنْ فَضْلٍ بَلْ نَظُنُّکمْ کاذِبِینَ “(هود/ )؛ اشراف کافر قومش (در پاسخ او) گفتند: ما تو را جز بشری همچون خودمان نمی بینیم! و کسانی را که از تو پیروی کرده اند، جز گروهی اراذل ساده لوح، مشاهده نمی کنیم؛ و برای شما فضیلتی نسبت به خود نمی بینیم؛ بلکه شما را دروغگو تصور می کنیم!

وقتی پیامبراکرم صلی الله علیه وآله وسلم ازاهانت ها و بدگویی ها و تهمت هایی چون سحر و جنون دلتنگ می شد، خدای سبحان برای دلداری وی و آرامش و استقامت امت اسلامی می فرمود: ازسخنان آن ها غمگین نباش؛ پیش از تو نیز در میان همه امت ها ی پیشین پیامبرانی را برای هدایت فرستادیم؛ اما مشرکان و مستکبران برای آنان حرمتی نمی شناسند و فرستادگان خدا را به استهزاء می گیرند: “وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِک فِی شِیعِ الْأَوَّلِینَ – وَ ما یأْتِیهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا کانُوا بِهِ یسْتَهْزِؤُنَ “(حجر/ -)

پس اهانت، بدگویی و استهزا، داب مشرکان و مستکبران است که انبیای گذشته را نیز اینچنین می آزردند.(جوادی آملی،، ج ،ص) این روش امروزه نیز ازسوی نظام استکبار دنبال می شود و مستکبران همواره می کوشند استعدادهای ملت ما را تحقیر نمایند.”یکی از کارهای دشمن این است که آنچه داریم، تحقیر کند. نظام اسلامی شما بسیار مهم، ارزشمند و بزرگ است؛ استعداد ملت ایران هم بسیار درخشان است… ملت ایران باید بداند چه سرمایه عظیمی در اختیار دارد.(پورفاضلی، ،ص-)

— ارعاب و تهدید

یکی ازترفندهای مستکبران ایجاد رعب و وحشت در جامعه و تهدید حق طلبان می باشد. ” قلدرمآبی، تهدید و ارعاب، یکی از حربه های حکام مستبد و جبهه باطل علیه طرفداران و حامیان جبهه حق و خارج ساختن ایشان از میدان مبارزه و مقاومت در برابر ستمگری و جنایات مستکبران است.(معاونت فرهنگی و اجتماعی سازمان اوقاف،،ص) “اصلا یکی از ابزار ابرقدرت ها مرعوب کردن است. گاهی اوقات هیبت ابرقدرتی در مقابل ضعفا تاثیرش از سلاح بیشتر است.”(پورفاضلی، ،ص)

مستکبران در طول تاریخ و در مقابله با انقلاب های توحیدی و مجاهدان دینی، از این روش جهت بیرون کردن حریف ازمیدان استفاده می کرده اند.(جوینی پور، پیروز فر،،ص) چنان که کافران و مستکبران قوم به حضرت شعیب علیه السلام می گفتند: ما تو را انسانی ناتوان می بینیم و اگر رعایت قبیله ات نبود، حتما تو را سنگسار می کردیم و تو بر ما عزت و قدرتی نداری: ” قالُوا یا شُعَیبُ. .. إِنا لَنَراک فِینا ضَعِیفاً وَ لَوْ لا رَهْطُک لَرَجَمْناک وَ ما أَنْتَ عَلَینا بِعَزِیزٍ”(هود/)

تهدید به اخراج و تبعید، همواره یکی از روش های مستکبران در برابر رسولان حق بود. قوم لوط نیز، او و نزدیکانش را که به وی ایمان آورده بودند، به تبعید از شهرشان تهدید کردند و گفتند که اینان مردمی طهارت پیشه اند. چون آن ها پاکی را صفتی شایسته ستایش نمی دانستند:” وَ ما کانَ جَوابَ قَوْمِهِ إِلَّا أَنْ قالُوا أَخْرِجُوهُمْ مِنْ قَرْیتِکمْ إِنَّهُمْ أُناسٌ یتَطَهَّرُونَ ” (اعراف/ )؛ آن گاه که منکر در جامعه ای معروف گردد و زشتی گناه از بین برود، منکر گرایان، طهارت پیشگان اهل معروف آن جامعه را تهدید به تبعید می کنند.(جوادی آملی،،ج ،ص -)

پیامبر گرامی اسلام نیز همواره مورد تهدید کفار و منافقین قرار می گرفتند. خداوند در قرآن به تهدید منافقین اشاره کرده و می فرماید: “یقولُونَ لَئِن رَجَعْنا إِلَی الْمَدِینَهِ لَیخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ وَ لِلَّهِ الْعِزَّهُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِینَ وَ لکنَّ الْمُنافِقِینَ لا یعْلَمُونَ”(منافقون/)؛ آن ها می گویند: اگر به مدینه بازگردیم، عزیزان، ذلیلان را بیرون می کنند! در حالی که عزت مخصوص خدا و رسول او و مؤمنان است؛ ولی منافقان نمی دانند. گوینده این سخن، “عبدالله بن ابی” بود و منظورش از” آن که عزیزتر است”، خودش است و از” آن که ذلیل تر است” رسول خدا صلی الله علیه وآله و سلم. می خواسته با این سخن خود، رسول خدا را تهدید کند به این که بعد از مراجعت به مدینه، آن جناب را از مدینه خارج خواهد کرد.(طباطبایی،،ج،ص)

— شایعه پراکنی

شایعه پراکنی یکی از ترفندهایی است که از گذشته تا کنون با اهداف مختلفی چون اختلاف افکنی، ناامید سازی، ایجاد تردید و اضطراب و نا امنی در جامعه از سوی جبهه باطل به کار گرفته می شود. رهبر انقلاب در خصوص این حربه دشمن چنین هشدار می دهند: ” از راه هایی که دشمن امروزه سعی می کند در میان مردم ما نفوذ پیدا کند، شایعه پراکنی است. از زمان پیروزی انقلاب تا امروز هرجا توانستند، شایعه پراکنی کردند. هدفشان این است که دل مردم را بلرزانند و امید آن ها را از بین ببرند. “(پورفاضلی، ،ص)

قرآن کریم در مورد شایع پراکنی منافقان می فرماید: “لَئِنْ لَمْ ینْتَهِ الْمُنافِقُونَ وَ الَّذِینَ فِی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَ الْمُرْجِفُونَ فی الْمدِینَهِ لَنُغْرِینَّک بِهِمْ ثُمَّ لا یجاوِرُونَک فِیها إِلَّا قلِیلًا” (احزاب/)؛ اگر منافقان و بیماردلان و آن ها که اخبار دروغ و شایعات بی اساس در مدینه پخش می کنند، دست از کار خود بر ندارند، تو را بر ضدّ آنان می شورانیم، سپس جز مدّت کوتاهی نمی توانند در کنار تو در این شهر بمانند.”مرجفون”، به کسانی گفته می شود که با شایعه سازی، در جامعه اسلامی دلهره ایجاد می کنند. کسانی که به جبهه نمی رفتند، امّا در شهر شایعه می کردند که مسلمانان شکست خوردند و کفّار پیروز شدند یا پیامبر اسلام شهید شد، آنان با این اقدام زشت سبب نگرانی مردم می شدند. (قرائتی، ،ج،ص)

از این آیه استفاده می شود که اکثر این ها که اظهار ایمان کردند یا از منافقین هستند، یا از کسانی که ” فی قلوبهم مرض ” هستند یا “مرجفون “هستند یعنی کسانی که قلوب مؤمنین را می لرزانند و مضطرب می کنند و می ترسانند . (طیب،،ج،ص)

همچنین در ماجرای افک و تهمتی که به یکی ازهمسران پیامبر زده شد، خداوند شایعه پراکنان را توبیخ کرده و می فرماید: “إِن الَّذِینَ جاؤُا بِالْإِفْک عُصْبَهٌ مِنْکمْ لا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَکمْ بَلْ هُوَ خَیرٌ لَکمْ لِکلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اکتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ وَ الَّذِی تَوَلَّی کبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذابٌ عَظِیمٌ – لَوْ لا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَیراً وَ قالُوا هذا إِفْک مُبِینٌ – لَوْ لا جاؤُا عَلَیهِ بِأَرْبَعَهِ شُهَداءَ فَإِذْ لَمْ یأْتُوا بِالشُّهَداءِ فَأُولئِک عِنْدَ اللَّهِ هُمُ الْکاذِبُونَ “(نور/ -) مسلّماً کسانی که آن تهمت عظیم را عنوان کردند، گروهی (متشکّل و توطئه گر) از شما بودند؛ امّا گمان نکنید این ماجرا برای شما بد است، بلکه خیر شما در آن است؛ آن ها هر کدام سهم خود را از این گناهی که مرتکب شدند دارند؛ و از آنان کسی که بخش مهمّ آن را بر عهده داشت، عذاب عظیمی برای اوست – چرا هنگامی که این (تهمت) را شنیدید، مردان و زنان با ایمان نسبت به خود (و کسی که همچون خود آن ها بود) گمان خیر نبردند و نگفتند این دروغی بزرگ و آشکار است؟ – چرا چهار شاهد برای آن نیاوردند؟ اکنون که این گواهان را نیاوردند، آنان در پیشگاه خدا دروغگویان اند. خداوند در این آیات، مسلمانان را به خاطر بدگمانی به همسر پیامبر و آسیب پذیری آنان در برابر شایعات، توبیخ می کند. از آیات مورد بحث استفاده می شود که دامن زدن به شایعه و پخش آن ممنوع است. (قرائتی، ،ج،ص-)

— ایجاد یاس و ناامیدی

امید، به زندگی انسان انگیزه می بخشد و بشر را به مقاومت در برابر سختی ها، ترغیب می کند. امید، جامعه را پرشور و پویا نموده و در برابر دشمنان، پایدار و قدرتمند می سازد. لذا یکی از حربه های مستکبران برای تسلط بر مردم، ازبین بردن امید و مایوس ساختن ملت هاست.” کاری که دشمن می خواهد بکند، این است که یاس را بر دل ها حاکم کند. .. وقتی یاس وارد جامعه شد، جامعه از پویایی خواهد افتاد؛ افراد مبتکر، افراد نخبه، جوان و پرنشاط منزوی می شوند، مشارکت ها کم می شود، پویایی جامعه از بین می رود. این یکی از خطوط کاری دشمن است…به طور دائم از مراکز مشخصی، مرتبا القای بن بست، القای بحران، القای سیاه بودن وضعیت می شود.” (پورفاضلی،،ص -)

در فرهنگ قرآن، یاس از رحمت الهی، نشانه گمراهی و کفر دانسته شده است: “. ..وَ لا تَیأَسُوا منْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لا ییأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْکافِرُونَ” (یوسف/)؛ از رحمت خدا مأیوس نشوید؛ که تنها گروه کافران، از رحمت خدا مأیوس می شوند. یاس از رحمت خدا کفرآور است. مومنی که از رحمت خدا ناامید شود، به این معناست که یا در قدرت خدا و یا در بیکران بودن رحمت او تردید دارد و می پندارد رحمت یا قدرت او محدود است و این خیال و باور، زمینه کفر را فراهم می کند. قرآن یاس از رحمت الهی را نهی کرده، می فرماید: ” قُلْ یا عِبادِی الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلی أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَهِ اللَّهِ إِنَّ اللَّه یغفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ “(زمر/ )؛ بگو: ای بندگان من که بر خود اسراف و ستم کرده اید، از رحمت خداوند نومید نشوید که خدا همه گناهان را می آمرزد، زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است.

همان طور که ناامیدی نشانه کفر است، ناامید کردن ملت ها و مایوس نمودن انسان ها از آینده روشن، شیوه کفار مستکبر است. چنان که فرعون با نسل کشی و کشتن فرزندان پسر و مردان بنی اسراییل، قصد داشت امید به آینده و تداوم نسل را از آن ها دور کند. با ادامه این روند دیگر امید نجات و رهایی از ظلم فرعون در میان بنی اسراییل از بین می رفت. ” إِنَّ فرْعَوْنَ علا فی الْأَرْضِ وَ جَعَلَ أَهْلَها شِیعاً یستَضْعِفُ طائِفَهً منْهُمْ یذَبِّحُ أَبْناءَهُمْ وَ یسْتَحْیی نِساءَهُمْ إِنَّهُ کانَ مِنَ الْمُفْسِدِینَ” (قصص/) فرعونیان برای تضعیف بنی اسرائیل که قدرت رقیبی برای آنان به شمار می آمد، این نقشه را طرح کرده بودند که در طول زمان، مردانی را که بالقوه و یا بالفعل توانایی قیام و شورش داشتند، نابود کرده و تنها دختران و زنانی را که احتمال شورش آنان وجود نداشت، برای خدمت کاری زنده نگه دارند.(مکارم شیرازی،،ج،ص)

رهبر معظم انقلاب نیز همواره در بیانات خود، مردم را نسبت به این توطئه مستکبران آگاه نموده و می فرماید: ” دشمنان این انقلاب فهمیده اند که اگر بتوانند ملت را به آینده مایوس و نسبت به خودشان بی اعتماد کنند، حرکت این انقلاب را متوقف خواهند کرد.”(معاونت سیاسی نمایندگی ولی فقیه در قرارگاه ثارالله،، ص )

— ترفندهای نظام استکبار در حوزه رفتار و عمل

مقصود از ترفندهای مستکبرین در حوزه رفتار وعمل، شیوه های عملی است که آن ها برای به زیر سلطه بردن ملت ها به کار می گیرند و یا سیره عملی و سبک زندگی آن هاست که تلاش می کنند آن را در بین مردم جهان گسترش دهند. از ترفندهای عملی نظام استکبار می توان به موارد زیر اشاره کرد:

— تفرقه و اختلاف افکنی

وحدت، اساسی ترین عامل قدرت و پویایی یک جامعه است. مستکبران برای رسیدن به اهداف پلید خود در بین اقشار مختلف جامعه، اختلاف و تفرقه ایجاد می کنند تا از وحدت مردم جلوگیری نمایند.

امیرالمومنین علیه السلام نیز در دعوت جامعه به اتحاد می فرماید:” فَإِیاکمْ وَ التَّلَوُّنَ فِی دِینِ اللَّهِ، فَإِنَّ جَمَاعَهً فِیمَا تَکرَهُونَ مِنَ الْحَقِّ خَیرٌ مِنْ فُرْقَهٍ فیمَا تحِبُّونَ مِنَ الْبَاطِلِ، وَ إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ لَمْ یعْطِ أَحَداً بِفُرْقَهٍ خَیراً مِمَّنْ مضَی وَ لَا ممَّنْ بقِی.” مبادا در دین خدا به رنگ های مختلف در آیید؛ چرا که اتحاد و اجتماع در راه حق هر چند خوشایند شما نباشد از پراکندگی در راه باطلی که مورد علاقه شماست، بهتر است و خداوند سبحان به هیچ کس، نه از گذشتگان و نه باقی ماندگان به سبب اختلاف و تفرقه، نتیجه خوبی نبخشیده است.(نهج البلاغه، خطبه ،بند-)

سیره عملی کوردلان حق گریز، گسستن رشته هایی است که خدای سبحان به پیوند آن ها دستور داده است: “. ..وَ یقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّه بهِ أَن یوصَلَ. ..”(رعد/) آن ها روابط خانوادگی و اجتماعی را می گسلند و وحدت امت اسلامی را نیز از بین می برند.(جوادی آملی،،ج،ص-) “دشمن، سعی اش این است که بین امت اسلامی، دشمنی برقرار کند؛ می فهمد که اتحاد دنیای اسلام چقدر برای او مضر است… دشمن می خواهد میان فرقه های اسلامی نزاع باشد. ..سیاست استکبار امروز، جدا کردن شیعه از غیر شیعه است، جدا کردن گروه های مسلمان از یکدیگر و به جان هم انداختن گروه های مسلمان است.”(پورفاضلی،،ص-)

مستکبران ستمگر برای این که پایه های حاکمیت خود را محکم کنند و از خشم توده های مردم در امان باشند، از روش ایجاد اختلاف و درگیری های قومی و قبیله ای بهره می گیرند. آنان گروه ها را بر ضد یکدیگر تهییج می کنند و به جان هم می اندازند و خود فتنه گری می کنند تا نیروی آنان در این درگیری ها تحلیل رود و دیگر فرصت تفکر درباره دستگاه حاکمیت و ظلم های آن ها را نیابند. روش فرعون نیز همین گونه بود.(میرزا خسروانی،،ج،ص) اولین جنایت نظام فرعونی، ایجاد شکاف و فاصله میان مردم و به وجود آوردن جامعه طبقاتی بود: ” إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلا فِی الْأَرْضِ وَ جَعَلَ أَهْلَها شِیعاً یسْتَضْعِفُ طائِفَهً مِنْهُمْ. ..”(قصص/)؛ فرعون در زمین برتری جویی کرد و اهل آن را به گروه های مختلفی تقسیم نمود؛ گروهی را به ضعف و ناتوانی می کشاند.

او اهل کشورش را گروه گروه کرد و اطرافیان خودش را تقویت کرد و ثروت ها و پست و مقام ها را در اختیارشان گذاشت. در مقابل، عده دیگری زیردست آن ها شده و برای این که آن ها را تسلیم کند، بنا گذاست با آن ها با درشتی، خشونت و ظلم رفتار کند. (ملکی، نریمانی زاده، ،ص) فرعون ازهمه ابزارها استفاده می کرد که مردم را دسته دسته کند. او میان بنی اسراییل با مصری ها ایجاد اختلاف کرد و سپس، در میان مصریان نیز از جهت اختلاف طبقاتی در زمینه های اقتصادی، نژادی و قبیله ای ایجاد اختلاف نمود.(ثقفی تهرانی، ،ج،ص)

— پیمان شکنی و عهد ناشناسی

یکی از عوامل استحکام زندگی اجتماعی، پایبندی به پیمان ها وعمل به قراردادهایی است که بین افراد و گروه های مختلف جامعه برقرار می گردد. اسلام به عنوان دین جامع، مسلمانان را به اموری فراخوانده است تا با عمل به آن، اعتماد متقابل را در جامعه تقویت و تحکیم نموده و همبستگی اجتماعی را پایدار سازند که از جمله از آن امور وفای به عهد و پایبندی به قراردادها است.(مصطفی پور، )

قرآن مجید، یکی از ویژگی های مومنان را که باعث رستگاری آنان است، رعایت عهد و پیمان می داند و می فرماید:” وَ الَّذِینَ هُمْ لِأَماناتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ راعُونَ”(معارج/)؛ و وفای به عهد را از نشانه های نیکوکاران برمی شمارد: ” الْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذا عاهَدُوا…” (بقره/)؛ در مقابل، از ویژگی های بنیادی مستکبران، پیمان شکنی و عدم وفای به قراردادها و عهودشان با مسلمانان معرفی شده است. باور به این که مستکبران و سردمداران کفر به هرنوع تعهد دوجانبه و پیمان نامه ای متعهد باقی خواد ماند و آن را محترم می شمارند، سرابی بیش نیست. (معاونت فرهنگی و اجتماعی سازمان اوقاف،،ص) سیره عملی کوردلان بی خرد، پیمان شکنی است. آنان عهد خدا را می شکنند، پس از آن که به او پیمان عبودیت سپرده اند: ” وَ الَّذِینَ ینْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِیثاقِهِ. .. “(رعد/)؛ وعهد الهی را به ثمن بخس می فروشند:”إِنَّ الَّذِین یشتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ أَیمانِهِمْ ثَمَناً قَلِیلًا…”(آل عمران/)

خدای سبحان بیشتر امت های پیشین را پیمان شکن و فاسق می شناساند و می فرماید: “وَ ما وَجَدْنا لِأَکثَرِهِمْ مِنْ عَهْدٍ وَ إِنْ وَجَدْنا أَکثَرَهُمْ لَفاسِقِینَ “(اعراف/)؛ عهد در این آیه در برگیرنده هر گونه پیمانی است؛ اعم از اخذ میثاق فطری بر توحید و یگانه پرستی،عهد خدا بر پیروی از انبیاء و اولیای الهی و پیمان های اجتماعی میان انسان ها که عقل و فطرت بشر بر وجوب التزام به آن ها امر می کند. خدای متعالی در آیات بسیاری به عدم وفاداری مستکبران و مشرکان به عهدهایشان تصریح دارد: ” کیفَ وَ إِنْ یظْهَرُوا عَلَیکمْ لا یرْقُبُوا فِیکمْ إِلًّا وَ لا ذِمَّهً یرْضُونَکمْ بِأَفْواهِهِمْ وَ تَأْبی قُلُوبُهُمْ وَ أَکثَرُهُمْ فاسِقُونَ” (توبه/)؛ مشرکان هرگز به پیمانشان وفادار نیس