خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تحلیلی بر گفتمان عاشورایی نهضت جنگل

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل تحلیلی بر گفتمان عاشورایی نهضت جنگل!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل تحلیلی بر گفتمان عاشورایی نهضت جنگل بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل تحلیلی بر گفتمان عاشورایی نهضت جنگل از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل تحلیلی بر گفتمان عاشورایی نهضت جنگل شامل ۱۱۷ اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل تحلیلی بر گفتمان عاشورایی نهضت جنگل استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل تحلیلی بر گفتمان عاشورایی نهضت جنگل با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل تحلیلی بر گفتمان عاشورایی نهضت جنگل قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل تحلیلی بر گفتمان عاشورایی نهضت جنگل حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل تحلیلی بر گفتمان عاشورایی نهضت جنگل به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تحلیلی بر گفتمان عاشورایی نهضت جنگل :

مقدمه:

جنبش و نهضت جنگل به رهبری میرزا کوچک خان جنگلی قریب نه سال پس از انقلاب مشروطه در راستای پاسخ به برخی مطالبات محقق نشده و در تداوم سلسله حرکت های اصلاح طلبی مردم ایران در منطقه گیلان شکل گرفت اما به دلایل مختلف و بدون آن که بتواند اهداف خود را به طور کامل محقق سازد با کشته شدن رهبرش از هم پاشیده گشت. این نهضهت اصلاح طلبی و حق خواهی به مدت هفت سال و در خلال سالهای ه. ش آغاز و تا پایان سال حدود ه. ش ادامه یافت. میرزا کوچک خان جنگلی در انقلاب مشروطه نقش به سزایی داشت و در کمیته اتحاد اسلامی نیز در زمره رهبران بانیان آن به شمار می رفت. این نهضت انقلابی و اسلام خیزی با سه جریان حکومت مرکزی، حکام و خوانین، استعمار انگلیسی و روسیه تزاری در ستیز بود.

– معنا و مفهوم نهضت و قیام

واژه نهضت از ریشه «نَهضَ» به معنای قیام و ایستادگی است و به معنای «توان و قوت» نیز آمده است؛ از این رو، این واژه در ادبیات فارسی در مورد هر قیامی به کار نمی رود(معین، ۱۳۷۱: ذیل نهضت، ج۴). در نهضت، هم توان و طاقت صرف قیام اجتماعی است و در آن بیداری و سرعت آمادگی کامل وجود دارد و در قیام های بزرگ، انقلابی و حساس مانند: نهضت حسینی، نهضت اسلامی، نهضت جنگل، نهضت تنباکو به کار می رود.

واژه نهضت هم ویژگی های عام و هم ویژگی های خاص دارد. ویژگی های عام که در هر نهضتی وجود دارد، عبارت است از:

– قیام و ایستادگی؛ عنصر اصلی و قوام هر نهضتی به ایستادگی پایداری و استقامت بستگی دارد. خداوند متعال در قرآن می فرماید:

قُل اِنَّما اَعِظُکُم بواحِدَهٍ أَن تَقُوموُا لِلّهِ مَثنی و فُردی ( آیه سوره سبأ). از این آیه استفاده می شود قیامی ماندگار است که با اخلاص همراه باشد.

– هوشیاری و بیداری؛ قیامی را که از روی آگاهی کامل و بدور از هرگونه غفلت و جهالت صورت گیرد را نهضت گویند. قرآن کریم در این زمینه می فرماید:

قُل هذِهِ سَبیلیأدعو إلیَ اللهِ علی بصیرهٍ أَنا وَ مَنِ اتَّبَعنی (آیه سوره یوسف). هرگونه دعوت و قیامی خصوصا قیام های الهی لازم است همراه با بصیرت و هوشیاری باشد.

– سرعت عمل؛ در هر نهضتی سرعت عمل لازم است زیرا نهضت زمانی صادق است که بخواهد با حرکت و قیام سریع، فرصتهای از دسته رفته را جبران کند، از این رو به قیام های عادی که فرصت کافی برای حرکت دارند نهضت نمی گویند.

– آمادگی کامل: هر گاه فرد یا جامعه تمهیدات لازم و کافی را به کار برد تا همه توان و قدرت خویش را در برپایی آن کار مصرف کند زمینه حرکت اجتماعی و نهضت فراهم شده است.

– اخلاص: هر نهضتی برای رسیدن به هدف و آرمان خویش باید از هرگونه شائبه، ریا، گمراهی و منیت ها پاک باشد تا در فضای صاف و ناب دست حق ، همراهی اش کند و او را به سر منزل مقصود برساند.

ویژگی های خاص هر نهضتی در پرتو علل و عوامل پیدایش آن نهضت ظهور می یابد. علت های فاعلی، قابلی و غایی هر نهضت و عوامل درونی و بیرونی آن ویژگی های آن نهضت را تامین می کند. مثال: علل پیدایش نهضت، خدمت رسانی و قابلیت های حکومتی و ملی و اهداف بلند مدت و کوتاه مدت آن ویژگی های خاص نهضت را تشکیل می دهد.

۲- تعریف تحلیل گفتمان

گفتمان مجموعه شرایط سیاسی، اجتماعی ، فرهنگی است که منجر به وجود آمدن متن می شود.

در تحلیل گفتمان[۱] به این نکته توجه می شود که چه طور حقایق در قالب گفتمان ها ساخته می شوند و این که آیا درست هستند یا غلط. تحلیل گفتمان انتقادی هم به قدرت در درون گفتمان و هم به تأثیر قدرت روی گفتمان توجه دارد زیرا روابط قدرت با گفتمان ارتباط دارد.[۲]

فضاهای فکری و اندیشگی، گفتمان هایی را ایجاد کرده است که با توجه به نظام فکری و اصول موضوعه خود، مفاهیم مختلف باز تولید می شود. گفتمان ها با ایدئولوژی و اهداف خاص در گذر زمان از طریق نهادهای اجتماعی، آن چنان در جامعه جا باز می کنند که آن تفکر و ایدئولوژی نزد مردم امری طبیعی جلوه می نماید. به سخن دیگر گفتمان ها شکل دهنده و القاکننده فرهنگ و ایدئولوژی خاص خود در جامعه هستند(نسیم کاهیرد، : ۱۵۸).

جامعه و فرهنگ به طور دیالکتیک با گفتمان در رابطه هستند: جامعه و فرهنگ از طریق گفتمان شکل می یابند و همزمان گفتمان را نیز شکل می بخشند. هر نمونواحدی از کاربرد زبان به باز تولید و دگرگونی در جامعه، فرهنگ و روابط قدرت می انجامد. تحلیل گفتمان با این فرض آغاز می شود که گفتمان در همسطوح از گزارش های فردی تا اجتماعی کلان اهمیتی کلیدی دارد. تحلیل گفتمان به متون ایجاد شدخودجوش (مکتوب) و گفتگو (شفاهی) علاقه مند است. یعنی، «داده های جهان واقعی» که ویرایش و تهذیب نشده اند و در بسترهای «عادی» پدید آمده اند، بهترین مواد خام این نوع تحلیل را فراهم می آورند. بالاترین هدف تحلیل گفتمان، حمایت از آزادی، دسترسی به دانش حقیقی از طریق گفتمان راستین، کمک به افشاگران متون اجتماعی مخدوش و تعادل بخشی مجدد به ساختارهای قدرت ارتباطی است.

در این مقاله ابتدا واقعه عاشورا و چهار گفتمان مهم آن مطرح می شود و سپس با گفتمان نهضت جنگل مقایسه می شود.

۳- گفتمان تعبد

آیا انگیزقیام امام حسین(علیه السلام) صرفا انجام وظیفالهی بدون توجه به نتایج آن بود، یا خیر؟ طبق گفتمان فوق، امام حسین (علیه السلام) از سر تسلیم و تعبد پای در راه نهاد و حرکت عاشورایی خود را آغاز کرد و در این راه از اسارت اهل بیتش نیز سر بر نتافت؛ به بیانی دیگر امام حسین (علیه السلام) اسطورآسمانی است و مرغ سعادتی است که با شهادت، در قله قاف نشسته است و کسی توان آن را ندارد که به این وادی اسرارآمیز وارد شود و عقل را در این حریم مقدس جایی نیست.

اعتقاد کسانی که حرکت عاشورا را از این منظر نگریسته اند، برگرفته از چنین حدیثی بود: «هر یک از امامان معصوم (علیه السلام) صحیفه ای از طرف خدا داشته اند که آن را باز می کردند و مطابق آن عمل می نمودند و هر گاه صحیفه مذکور، به صفحات پایانی می رسید. امام(علیه السلام) نیز به پایان عمر خود پی می برد و طبق آن به استقبال مرگ و لقاءالله می رفت»( مجلسی، : ).

در این گفتمان امام حسین (علیه السلام) چنان معرفی می شود که در باور شیعیان می گنجد؛ یعنی بسان تندیسی از کمال انسانی که ابعاد وجود ایشان از فرط کمال به تمامی برای آدمی روشن نمی شود و جز خدای متعال، کسی از عهدفهم کمالات ایشان برنمی آید؛ با این حال در عبودیت نیز چنان است که جز با رضا و ارادخدای متعال، هیچ عملی انجام نمی دهد. در باور شیعیان، چنین کسی «امام» خوانده می شود(کلینی، : ج ). بر این اساس، امام هماحکام الهی را می داند؛ بنابراین اگر در موردی فرمانی از خدای متعال وجود داشته باشد، به هیچ روی از دایره دانایی امام بیرون نخواهد بود.

این گفتمان بر این اصل استوار است که این حرکت، فرمانی بوده از طرف خداوند و امام حسین (علیه السلام) نیز به سرانجام آن آگاهی داشته است. طبق اصل «عصمت» در تفکر شیعی، این مسئله بحث بر نمی دارد و از اصول مسلم و مشخص تفکر شیعی است. امام بر اساس این اصل و به توفیق عصمت، هیچ گاه به نافرمانی درنمی غلتد. امام که بر قله کمال انسانی جای دارد، از بطالت عبث و کثافت کینه و حقارت عناد به دور است و در حقیقت نفی بیهودگی کینه و لجاجت در وجود متعالی امام، زمینه ای فراهم می آورد که در آن نظریه تعبد جلوه نماید و با توفیق تمام از عهدتوجیه حرکتی که پایان آن در ابتدا معلوم و ناخوش است، برآید؛ بنابراین با پذیرش آگاهی امام حسین (علیه السلام) از انجام حرکت، در صورتی راه به نظریتعبد باز می شود که توجیه های دیگر مبتنی بر امور یاد شده برای کاری که از همان ابتدا انتهای غم آلود آن پیدا بود، ممکن نباشد.

گفتمان تعبد بر مفاهیم زیر استوار است:

– علم امام؛

– عصمت امام؛

– وجود فرمان الهی.

۱- علم امام: بدین معنی که امام همحوادث آینده را به کمک علم لدنی خود می داند و از نتایج کارهایی که انجام می دهد، باخبر است. برای چنین شخصیتی، معنی ندارد که بگوییم «برنامه ریزی و تلاش کرد و به هدف دلخواه خود نرسید».

چنین کسی اگر حرکتی را آغاز کرده و به هدف نرسیده، معلوم می شود مصلحتی پنهان در کار بوده است و فقط به جهت تعبد آن حرکت را آغاز کرده است.

۲- عصمت امام: امام در عقیده شیعه، شخصیتی معصوم است و به گناه و حتی ترک اولی نیز درنخواهد افتاد؛ بر این مبنا، گرچه برای حرکت عاشورا حسب ظاهر فرجام دلخواه نبود، اما امام معصوم هیچ گاه از فرمان الهی سر نمی پیچد و در برابر تکالیف او تسلیم است.

۳- وجود فرمان الهی: این مفهوم از مصلحت پنهان حکایت می کند؛ مصلحتی که دست کم در آن زمان برای کسی معلوم نبود.

نهایت اینکه: گفتمان تعبد، راه حل گزاره های متناقض نمای تاریخی از یک سو و کلامی از سوی دیگر است. بنا به این گفتمان امام حسین (علیه السلام) می دانست که حرکت او به ناکامی پایان خواهد پذیرفت؛ اما چون تسلیم و متعبد به فرمان الهی بود، حرکت خود را آغاز کرد و به سرانجام خونین ختم نمود.

از این دیدگاه، حرکت عاشورایی، به دلیل آنکه سرانجامش در آغاز پیدا بود، در حوصله تدبیر نمی گنجد؛ بدین معنی که در حرکت امام حسین(علیه السلام) هدف، جلب رضایت پروردگار بود. اساسا تعبد از ریشه عبودیت به قصد انجام فرمان الهی در زمینه ای صورت می گیرد که شخص متعبد سازو کار منطقی جداگانه ای جز تعبد به فرمان الهی ندارد؛ پس حتی اگر امید به توفیق هم نداشته باشد، پای در راه می نهد و براساس فرمان الهی حرکت می کند.

در فضای تعبد، فرصتی برای تحلیل حرکت و اندیشه ورزی وجود ندارد یا اگر وجود داشته باشد، تأثیری در ایجاد انگیزه و حرکت ندارد. براین اساس با تحلیل شرایط سیاسی و اجتماعی آن روزگار، حضرت از آغاز حرکت خود، به شهادت خود در کربلا علم داشتند؛ حتی از چگونگی شهادت، زمان و مکان شهادت آگاهی داشتند. در این گفتمان حرکت عاشورا با منطق وقوع تعبد توجیه پذیر است؛ بدین جهت راهی برای توضیح آن حرکت باقی نمی ماند که در خور شأن والای امام (علیه السلام) باشد، به جز تعبد؛ بنابراین حرکت ایشان نه از سر شوق برنامه و هدف، بلکه از لذت رضایت پرودرگار نیرو می گرفت.

– گفتمان انقلاب

درگفتمان انقلاب براندازی خلافت اموی، بنا به اهداف های امام حسین (علیه السلام) قرار می گیرد. دراین باره شریف مرتضی برای «علم امام» جایگاه درخور توجه قائل نمی شود یا دست کم «علم امام» را در این مورد دخیل نمی داند(سردرودی، : .). البته آن حضرت بی تردید در پیگیری این هدف، تنها به ایفای رسالت الهی نظر داشت (علم الهدی المرتضی، : -).

این گفتمان حرکت امام را انقلابی معرفی می کند که با هدف براندازی خلافت اموی سازمان دهی شده است. در این قیام انقلابی، در کنار براندازی، پایه ریزی حکومت علوی نیز مورد نظر بوده است. گویی امام وظیفه ای الهی بر عهده داشت که به حاکمیت بنی امیه خاتمه داده، خود حاکمیت مسلمانان را بر عهده گیرد و بدین وسیله به مأموریت خود عمل نماید.

درگفتمان انقلاب، هدف امام حسین (علیه السلام) انقلاب و براندازی دانسته می شود. در حالی که پیش از آن امکان براندازی خلافت اموی با استناد به شواهد تاریخی موجود نیست. سخن گفتن از براندازی به عنوان هدف امام حسین (علیه السلام) گزاف است؛ زیرا بایدخلافت را شأنی از شئون امامت عامه ای دانست که خدای متعال به شخص امام می بخشد. ولی امامت یک منصب نیست بلکه در رابطه با خدای متعال دیده می شود. هر گاه شرایط لازم برای ایفای کامل نقش امامت فراهم باشد، امام(علیه السلام) «باید» و یا آنکه «می تواند» برای انجام وظایف رسالت الهی خویش، قیام نماید؛ البته جدا از حوزه امامت، «تعهد» به مکتب نیز به تنهایی کافی است تا شخصی مانند امام حسین (علیه السلام) را به واکنش وادارد. حال اگر امام حسین (علیه السلام) به گونه ای بود که «نه وجوب انجام رسالت الهی» و نه «تعهد به مکتب» هیچ کدام او را به هنگام فراهم بودن زمینه به واکنش در برابر باطل وانمی داشت، سخن از انقلاب نادرست می بود؛ لذا پیش از نیل به نظریانقلاب، باید حتمیت واکنش در برابر باطل از سوی امام حسین (علیه السلام) معلوم باشد.

. گفتمان انقلاب بر چند مبنا استوار است:

– اثبات امکان براندازی حاکمیت اموی بر اساس زمینه های اجتماعی و فرهنگی؛ طوری که براندازی حاکمیت اموی و جایگزینی آن به حکومت ولایی از لحاظ شرایط اجتماعی، معقول و منطقی به نظر آید.

– اینکه امام بنا به وظیفه الهی، هرگاه امکان اعمال خلافت اسلامی برای او فراهم شود، به وظیفه دینی خود عمل خواهد کرد؛ به بیان دیگر، زعامت و خلافت بر مسلمانان، امری نیست که به اختیار شخص او باشد، بلکه عهد او با خداست و چنانچه زمینه برای اعمال آن فراهم شود، بی درنگ امام (علیه السلام) باید آن را بپذیرد. اگر امامان پیش از امام سوم، از خلافت بر کنار بودند، به سبب نبود شرایط لازم برای اعمال خلافت بود، نه به جهت عدم پذیرش شخصی آنان.

– خلافت حق امام معصوم است؛ حقی که تکلیف دارد آن را محقق کند. این مطلب از عقاید شیعه امامیه است. توجیه مشروعیت حرکت و قیام عاشورا به همین نکته بستگی دارد؛ نکته ای که ناظر به حقانیت خلافت امامان شیعه و غاصب بودن خلافت اموی و سایر طوایف است. در عقاید کلامی شیعه، خلیفه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) باید برترین مسلمان پس از او باشد و علاوه بر این، باید از جانب خداوند منصوب باشد(نجفی، رهبر، ب: -).

درگفتمان انقلاب و حرکت عاشورایی، فرض دست زدن به حرکتی که با شهادت و ناکامی ظاهری پایان ، پذیرفته است، از سوی شخصی چون امام معصوم که علمی بی نهایت و لدنی دارد حکیمانه به نظر نمی رسد؛ به همین سبب عده ای از کسانی که به تحلیل وقایع عاشورا پرداخته اند، گفتمان انقلاب را نادرست می پندارند و چنین می اندیشند که اگر ما بخواهیم گفتمان انقلاب را برجسته سازی نماییم ، چاره ای نداریم جز آنکه علم امام به آینده را نفی کنیم.

. گفتمان دفاع

بنا به این گفتمان، امام حسین در همه حال از مدینه تا کربلا موضعی دفاعی داشت و پاسخ به مردم کوفه نیزتدبیری دفاعی بود برای رفع خطر های احتمالی آینده و کسب موقعیت ایمن تر؛ یعنی علی رغم دعوت مردم کوفه برای پذیرش خلافت ، حرکت مردم به قصد پذیرش آن نبود، بلکه تصمیمی بود که خلافت موجود بر حذف امام از عرصه زعامت دینی مسلمانان داشت، ایجاب می کرد امام به قصد ماندگاری و حفاظت از حوزه رهبری دینی مردم، تصممیم به کوچ بگیرد و با این سیاست از کیان امامت محافظت و پایداری کند؛

در این گفتمان با بررسی شرایط بنی امیه و تکیه قدرتشان برقوه قهر آمیزشان، امام حسین را مورد فشار قرار دادند تا آن حضرت برای تأکید خلافت اموی رأی بگیرند تا مشروعیت یابند. به این طریق رفتار بنی امیه حالتی هجومی پیدا می کند و طبعا دفاع از جانب امام حسین کاملا طبیعی و مسلم تصور می شود. امام دو راه پیش رو داشت مقاومت یا تسلیم در برابر فشار. مبارزه به منظور غلبه برقدرت حاکم به نیرو و امکانات برتری نیاز داشت که در آن زمان فراهم نبود.

با توجه به اینکه دفاع در صورتی درست بود که براندازی ممکن نبوده باشد و نوعی ضعف شمرده می شد که از ساحت امامت به دور است. لذا امکان بر اندازی منتفی است و از سویی تسلیم شدن و در نهایت تأیید مشروعیت خلافت خاندان بنی امیه عملی خلاف مصالح اسلام و امت اسلامی بود.

. مبانی گفتمان دفاع:

– نبود امکان براندازی خلافت اموی، زیرا با فرض امکان بر اندازی فرصتی برای طرح نظریه دفاع فراهم نخواهد آورد.

– تصمیم حکومت به حذف قدرت رقیب (امام حسین) که تهدیدی دائمی برای خلافت اموی به شمار می آمد.

– مخالفت پذیرش و مقبولیت خلافت اموی بر اساس اصول عقاید شیعی مانند نفی ذلت پذیری و ممنوعیت تقویت حاکمان ظالم.

در این گفتمان تأ کید بر این است که حرکت امام در شرایط آن دوران که امکان انقلاب منطقی به نظر نمی رسید، حرکت امام هم تعبدی نبود بلکه حرکت دفاعی بود. بنی امیه که با تکیه برقدرت به دنبال همراه کردن امام با خود و بیعت ایشان با حاکمشان بودند، با به وجود آمدن عاشورا امام بارها اشاره کرده بود که این لئیم زادگان می خواهند مرا به ذلت وادار کنند “هیهات من الذله”لذا گفتمان دفاع نتیجه مقاومت و سر سختی و پافشاری امام بودو راهی جز تسلیم نشدن در پیش رو نداشت، به عبارتی پافشاری حضرت از سر اجبار بود. یعنی چون می دانستند در هر حال چه تسلیم شوند و چه بررأی منفی خود اصرار ورزند، سر انجامی جز شهادت ندارند.

. گفتمان اصلاح

در گفتمان اصلاحی، حرکت به کوفه و امتناع از بیعت اقدامی اصلاحی است. تفکر سیاسی مردم و حاکمان و نیز رفتار سیاسی مردم مسلمان به موازات اصول اسلامی سامان می یابد و اصلاح می شود. اما خلافت بنی امیه اقدام اصلاحی را بر نتافت و با سوء تدبیر فاجعه خونین کربلا را به راه انداخت. حرکت اصلاحی، ماهیت تبلیغی دارد نه تعبدی یا انقلابی. منظور از تعبد، همانطور که ذکر شد تعبدبه حرکت و جنبش است نتیجه آن شهادت است و الا تمام حرکت ها و گفتار امام تعبد محض است. در حرکت اصلاحی نه بر اندازی خلافت هدف است و نه دفاع از کیان و موجودیت امامت، بلکه امام بنا به وظیفه الهی خود، افزون برافاضات کلامی به حرکتی عملی برای اصلاح اعمال مخرب –که اصول هدفمند نبوی و اسلامی را تحت الشعاع خود قرار می داد- دست زد. امام با پافشاری جانانه نهضتی بر پا کرد و در راه حفظ اصول راستین اسلامی به همراه یارانش به شهادت رسید. این معنی در سخنان امام حسین (علیه السلام) مشهود است: “انما خرجت لطلب الاصلاح فی امه جدی و ارید ان امر بالمعروف و انهی عن المنکر…. “

یکی از مراحل کار تحلیل گفتمان، انتخاب شاخص های این تحلیل است. شاخص ها، خود بر اساس سطوح مورد نظر تحلیل گفتمان، متناسب با آنچه باید تحلیل شود، انتخاب می شوند.

در زیر به شاخص های گفتمانی نهضت عاشورا اشاره می شود[۳] و با بررسی برخی منابع مرتبط با نهضت عاشورا سه نوع گفتمان در زیر آمده است:

– گفتمان نهضتی- گفتمان دینی- گفتمان اجتماعی.

با توجه به تعداد دفعاتی که هر کدام از واژه های فوق در متون بررسی شده به کار رفته اند