خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل ذبح عظیم

آنتونی رابینز میگه : من در 40 سالگی به جایی رسیدم که برای رسیدن بهش 82 سال زمان لازمه و این رو مدیون کتاب خواندن زیاد هستم.

خیلی از ما در خانواده هایمان تنهاییم. تنهایی نه به لحاظ فیزیکی. تنهایی در طی مسیر تعالی و رشد. خیلی از ما هنوز به خانواده به چشم بستری مناسب برای رسیدن به اهداف والاتر معنوی، البته در کنار اهداف و اسباب دنیایی و مادی نگاه نمی کنیم و به پرورش نگاه توحیدی در خانه کمتر اهمیت می دهیم. در این میان نکته بسیار مهم این است که زنان در قالب نقش های مادری و همسری، بار بزرگی از این مسئولیت را به دوش می کشند و با توجه به آفرینش لطیف و ابراز رفتارهای عاطفی تر در مقایسه با مردان می توانند در برنامه ریزی و بسترسازی برای رشد و تعالی معنوی و پرورش روحیه بندگی نقش بسیار پررنگتری داشته باشند و مدیریت فکری و نرم افزاری خانه و خانواده را به عهده بگیرند. روشن است که هر چه بانویی از لحاظ روحی و معنوی قوی تر و خودساخته تر باشد می تواند بهتر خانواده اش را به اهداف والای خانوادگی اش برساند. هر چه بانویی بنده تر باشد، بهتر می تواند روح بندگی را در همسر و فرزندان خود القا کند.

وقتی خانواده، خانواده توحیدی باشد، دیگر در آن خیلی زن و مرد مطرح نیست. چیزی که اهمیت دارد؛ خانواده است. خانواده ای که باید به سمت خدا حرکت کند و در مسیر همین حرکت زن، زن می شود و مرد، مرد! درست است که زن و مرد در جهت حفظ این حرکت مداوم، با هم افقی ترسیم می کنند که هر دو را به آرامشی می رساند که خدا در کتابش وعده داده است، اما در این بین عملی کردن اکثر این برنامه ها به عهده زن است. زن در خانواده بیشتر نقش مذکّر و یادآوری کننده را دارد. به لحاظ دید جزیی نگری که دارد، آن افق الهی را تفکیک می کند به مسایل جزیی روزمره و در لحظه لحظه زندگی افراد در خانواده اجرایی اش می نماید.

نمونه های بسیاری در این باب در تاریخ و سیره ائمه و به خصوص در زندگی نورانی حضرت زهرا (سلام الله علیها) آمده است. این که این بانو در شب زفاف در پاسخ سؤال همسرش که از احساسات او جویا می شود می فرماید: «انتقال از خانه پدرم به خانه خودم، مرا به یاد انتقال به خانه قبرم انداخت. تو را به خدا سوگند می دهم تا در این ساعات به نماز برخیزی تا امشب را با هم به عبادت پروردگارمان بگذرانیم.»[۱] و این که امام علی (علیه السلام) در توصیف همسرشان می فرمایند: «او بهترین یاور من برای بندگی خداست.»[۲]. حاکی از این است که زنان موحد برای نگاه داشتن خانواده و همسرشان در مسیر خدای متعال باید هوشیار باشند و از هر زمینه ای برای تذکر و به یادآوری هدف نهایی خانواده بهره گیرند و با استفاده از توانمندی های ذاتی نظیر مهربانی و کلام لطیف فضای بندگی در خانواده را شیرین تر نمایند.

خانه به عنوان اولین جمع دوستانه اجتماعی در اسلام جایی است پر از بروز احساسات و افکار و رفتارهای متضاد که افراد را از مسیر همین تضادها روز به روز به کمال خود نزدیک می کند. خانه جایی است پر از دل سپردن ها و دل کندن ها. پر از محبت کردن ها و از محبت چشم پوشیدن ها. دل سپردن برای خدا و دل کندن