خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل شعائر دینی و ریاکاری

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شعائر دینی و ریاکاری :

حکمت تشریع احکام ظاهری و نمادین در دین را این گونه می توان بیان کرد: شارع مقدس، بسیاری از احکام بلکه عمده دستورات مهم و اساسی دین را با ماهیتی آشکار، وضع نموده است به طوری که هیئت ظاهری و شکل نمادین دارند و تحقق ماهیت حکم در به جا آوردن اجزای ظاهری آن است؛ مثلًا اگر کسی اجزا و شرایط نماز را نادیده گرفته و آن را صرفاً به صورت قلبی به جا آورد، حتی اگر در چنین نمازی حضور قلب بالایی هم داشته باشد، تکلیف خود را به جا نیاورده است!

برخی از صوفیان، دین را متشکل از سه لایه می دانند: شریعت، طریقت و حقیقت؛ شبیه بادامی که شریعت پوست آن و طریقت مغز آن و حقیقت روغن آن است. به زعم آنان شریعت همان مناسک و اعمال ظاهری دین است که نقش پوسته را دارد و انسان پس از سیر و سلوک! آن را شکسته و از آن فارغ شده و به طریقت می رسد و پس از طی این مرحله نیز به حقیقت می رسد و دیگر نیازی به پوسته و رعایت تکالیف ظاهری نیست!!

متأسفانه عده ای سطحی نگر بر این باورند که عمل به برخی دستورات ظاهری دین مثل نماز، حجاب و تعظیم شعائر، نه تنها لازم نیست بلکه نوعی ریا و زهدفروشی است! به گمان اینان تنها اگر دل پاک باشد کافی است! درحالی که تأثیر متقابل ظاهر و باطن قابل انکار نیست و کسانی که ظاهر حجاب و ظاهر نماز را رعایت نمی کنند و به بهانه پاک بودن قلب! بدحجابی یا بی نمازی پیشه می کنند به مرور پاکدلی آنان نیز خدشه دار شده و به بیراهه می روند!

به عبارت دیگر اگرچه اصل همان قلب پاک است اما اگر پوسته و محافظ ظاهری برداشته شود غبار و آلودگی با فاصله کمی، مغز و درون را آلوده و حتی فاسد می کند. به همین جهت است که در دستورات دینی و احکام حکیمانه خداوند بر وجوب حجاب و نماز و دیگر واجبات تأکید شده است به طوری که شارع مقدس حتی پیامبر (صلی الله علیه و آله) را هم مکلف به احکامی کرده است که اعرابی تازه مسلمان نیز- به قدر وسع و توانش- بدون کم و کاست همان اعمال را باید انجام دهد و هرقدر هم خلوص، معرفت و حضور قلب مؤمن بیشتر شود چیزی از اجزای ظاهری آن احکام کاسته نمی شود.

احکام و توصیه های ظاهری در دین مقدس اسلام فراوانند مانند: نماز، حج، اذان، مجموعه آداب اسلامی، احکام مساجد و احکام پوشش و روابط زنان و مردان، اجرای حدود شرعی، تولی و تبرّی، روزه، اعتکاف، و.. ..

البته به یک اعتبار می توان گفت همه ظواهر شرعی، چهره بیرونی دین بوده و جزئی از شعائر محسوب می شوند و اصل در شعائر نیز آشکار بودن است.^[۱]

گذشته از آن که اغلب احکام و توصیه های عبادی، یک شکل و ترکیب ظاهری دارند و قابل لمس و رؤیت می باشند؛ شارع مقدس به بندگان خود تأکید نموده است که فرائض دینی را به شکل علنی نیز انجام دهند، حتی در پرداخت صدقه.

امام باقر (علیه السلام) ذیل آیه إِنْ تُبْدُوا الصَّدَقاتِ فَنِعِمَّا هِی وَ إِنْ تُخْفُوها وَ تُؤْتُوهَا الْفُقَراءَ فَهُوَ خَیرٌ لَکمْ وَ یکفِّرُ عَنْکمْ مِنْ سَیئاتِکمْ^[۲] فرمودند: منظور از صدقاتی که باید علنی پرداخت شوند، زکات واجب است و دنباله آیه صدقات مستحبی است که باید مخفیانه پرداخت شود.^[۳]

نه تنها صدقه و اعمال شرعی بلکه دیگر ابعاد مسلمانی باید بُروز و ظهور داشته باشد. به گونه ای که حتی اعتقادات قلبی خود را نیز در رفتار و ظواهر پیرامونی خود به نمایش بگذارند.

شهید مطهری در این باره می گوید:

«ما علاوه بر همه مقررات و دستورهایی که داریم… یک نوع برداشت های (القائات) دیگری هم (باید) در زندگی داشته باشیم که در آن برداشت ها (القائات) عملًا داریم می گوییم من مسلمانم. این برداشت ها در لباس ما باید ظاهر باشد، در قیافه ما باید ظاهر باشد، در مجالس ما باید ظاهر باشد، در شروع ما به کارها باید ظاهر باشد، در نام گذاری های ما برای بچه های خود باید ظاهر باشد، در تابلوهایی که در خانه های خودمان نصب می کنیم باید ظاهر باشد، در استیل ساختمان های ما و در شهر ما باید ظاهر باشد، در همه شئون زندگی ما باید ظاهر باشد؛ یعنی خانه ما باید بگوید من خانه یک نفر مسلمانم. اگر کسی از کوچه عبور می کند، یک نشانه ای باید روی خانه ما باشد که آن خانه بگوید من خانه یک نفر مسلمانم. در لباس پوشیدن ما لااقل یک نشانه باید وجود داشته باشد که بگوید به این نشانه من مسلمانم.»^[۴]

ثواب بیشتر در اجتماع و جماعت

اظهار عبادت و اعمال نیک نه تنها ریا نیست بلکه توصیه شارع مقدس در بسیاری از عبادات، بر به جا آوردن آنها به صورت جمعی و در اجتماعات باشکوه است مانند: نماز جمعه و جماعت و دعا خواندن جمعی و مناسک حج و… چرا که در این صورت نمود بیشتر، و طبعاً بُرد تبلیغی بیشتری دارد.

خداوند برای تحقق این هدف چند سیاست را در تدوین شریعت پیش گرفته است:

تشریع عباداتی که ماهیت جمعی دارند مانند: نماز جمعه و عید فطر و قربان.

قراردادن ثواب بیشتر در اجتماعات بیشتر و اظهار هرچه بیشتر آن عمل، مثل نماز جماعت^[۵].

تعیین مکان و زمانی محدود برای یک عبادت تا موجب اجتماع همه گردد مانند حج واجب در دهه ذی الحجه.

قراردادن مسجد به عنوان محل عبادت و محور تمام فعالیت ها و تنها بنای مرتفع^[۶] و مرکزی در شهر و محلات.

توصیه به ابراز کارهای نیک خود^[۷] و دیگران و بازگویی خاطرات صالحین^[۸] و عرفا و شهدا و…

تشریع عباداتی که جنبه شُعاری و تبلیغاتی دارند مانند: اذان- که باید با صدای بلند و از مکان رفیع پنج بار در روز ادا شود- و صلوات و تلبیه^[۹]<