خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل جمع یا تضاد دنیا و آخرت

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جمع یا تضاد دنیا و آخرت :

برخی گمان برده اند برخورداری از دنیا با بهره مندی در آخرت قابل جمع نیست و هر خوشی دنیا سبب ناخوشی در آخرت بوده و رنج ها و محرومیت های دنیا موجب سعادت و برخورداری در آخرت خواهد بود.

اینان گویا پنداشته اند ما دو زندگی داریم و یک روزی. اگر از این روزی در دنیا استفاده کنیم، در آخرت از آن بهره ای نخواهیم داشت و اگر در دنیا استفاده نکنیم، برای آخرت ذخیره خواهد شد.

این برداشت نادرست است و میان محرومیت دنیوی و سعادت اخروی رابطه ای نیست.[۱] از مسلّمات و ضروریات اسلام است که جمع میان دنیا و آخرت و بهره مندی از هر دو ممکن است و برخورداری از دنیا مستلزم محرومیت از آخرت نیست [۲]؛ چنان که قرآن کریم از کسانی یاد می کند که از دنیا بهره مند بودند و در آخرت نیز سعادت مند می باشند؛ مانند حضرت سلیمان علیه السلام، از پیامبران الهی، که به طور قطع در آخرت از سعادت مندان است و در دنیا نیز از بهره های فراوانی برخوردار بود:

«وَ حُشِرَ لِسُلَیمانَ جُنُودُهُ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ الطَّیرِ»[۳]؛ و برای سلیمان سپاهیانش از جنّ و انس و پرندگان جمع آوری شدند.

در مقابل، کسانی را توصیف می کند که در دنیا به خواسته های شان نمی رسند و در آخرت هم به عذاب جاودانه مبتلا می شوند[۴]:

«… خَسِرَ الدُّنْیا وَ الْآخِرَهَ ذلِک هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبِینُ»[۵]؛ در دنیا و آخرت زیان دیده است، این است همان زیان آشکار.

چنین اند کافران که برای آنان در دنیا رسوایی و در آخرت عذابی بزرگ است:

«… لَهُمْ فِی الدُّنْیا خِزْی وَ لَهُمْ فِی الْآخِرَهِ عَذابٌ عَظِیمٌ»[۶].

از آیات دیگری نیز استفاده می شود که جمع میان نعمت های دنیا و آخرت شدنی است. در سوره بقره (آیه ۲۰۱) از مؤمنانی تمجید شده که از خداوند «حسنه» در دنیا و آخرت را طلب می کنند:

«رَبَّنا آتِنا فِی الدُّنْیا حَسَنَهً وَ فِی الْآخِرَهِ حَسَنَهً وَ قِنا عَذابَ النَّارِ».

بر پایه روایتی تفسیری از امام صادق علیه السلام «حسنه دنیا» گشایش در روزی و خوش خُلقی و «حسنه آخرت» خشنودی خداوند و بهشت است.[۷] انس و قتاده نیز «حسنه» را به نعمت های دنیا و آخرت تفسیر کرده اند.[۸] در سوره اعراف (آیه ۱۵۶) حضرت موسی علیه السلام زندگانی نیکو در دنیا و آخرت را می طلبد:

«وَ اکتُبْ لَنا فِی هذِهِ الدُّنْیا حَسَنَهً وَ فِی الْآخِرَهِ»؛ و برای ما در این جهان نیکی مقرر فرما و در آخرت [نیز].

در سوره نمل (آیه ۴۱) خداوند سبحان به کسانی که پس از ستم دیدگی در راه خدا هجرت کرده اند، وعده اعطای نعمت دنیا و آخرت داده و در ادامه تأکید می کند که به طور قطع پاداش آخرت بزرگ تر خواهد بود:

«وَ الَّذِینَ هاجَرُوا فِی اللَّهِ مِنْ بَعْدِ ما ظُلِمُوا لَنُبَوِّئَنَّهُمْ فِی الدُّنْیا حَسَنَهً وَ لَأَجْرُ الْآخِرَهِ أَکبَرُ لَوْ کانُوا یعْلَمُونَ».

سوره آل عمران (آیه ۱۴۸) نیز از اعطای پاداش دنیوی و اخروی به مجاهدان در رکاب رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم خبر داده است:

«فَآتاهُمُ اللَّهُ ثَوابَ الدُّنْیا وَ حُسْنَ ثَوابِ الْآخِرَهِ. ..»؛ پس خداوند، پاداش این دنیا و پاداش نیک آخرت را به آنان عطا کرد.

در سوره نحل (آیه ۱۲۲) آمده است: «وَ إِنَّهُ فِی الْآخِرَهِ لَمِنَ الصَّالِحِینَ»؛ ما به ابراهیم علیه السلام در دنیا «حسنه» دادیم و در آخرت هم، او از شایستگان خواهد بود. خداوند متعال، در سوره قصص (آیه ۷۷) به قارون- که مالِ فراوانی به او داده است- توصیه می کند که با این مال و صرفِ آن در راه درست، سرای آخرت را به دست آورد:

«وَ ابْتَغِ فِیما آتاک اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَهَ وَ لا تَنْسَ نَصِیبَک مِنَ الدُّنْیا. ..».

در مجمع البیان آمده است که قارون، بخیل و بر خانواده اش سخت گیر بود؛ از این رو به او گفته شد که از مالت بخور، بیاشام و در امور مباح بهره ببر[۹].

مفاد دسته ای از آیات، سرزنش کسانی است که نعمت های حلال دنیوی را بر خود حرام می کنند و از آن بهره نمی برند:

«قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِینَهَ اللَّهِ الَّتِی أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّیباتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِی لِلَّذِینَ آمَنُوا فِی الْحَیاهِ الدُّنْیا خالِصَهً یوْمَ الْقِیامَهِ. ..»؛ [ای پیامبر!] بگو: زیورهایی که خدا برای بندگانش پدید آورده و [نیز] روزی های پاکیزه را چه کسی حرام گردانیده؟ بگو: این [نعمت ] در زندگی دنیا برای کسانی است که ایمان آورده اند و روز قیامت نیز خاص آنان می باشد.[۱۰]

از آن چه گفته شد، استفاده می شود که میان برخورداری از دنیا و بهره مندی در آخرت تضادّی نیست. آن چه ناممکن است جمع میان دنیا پرستی و آخرت است. محال است که هدف علا و کمال مطلوب و نهایت آرزوی آدمی، هم دنیا باشد و هم آخرت. خداوند به هیچ انسانی دو دل نداده است: «ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَینِ فِی جَوْفِهِ»[۱۱] و با یک دل نمی توان هم به دنیا عشق داشت و هم به آخرت؛ چنان که امیرمؤمنان علیه السلام می فرماید:

دنیا و آخرت دو دشمن مشخص و دو راه مختلف اند. هرکس دنیا را دوست بدارد و به آن عشق ورزد، به آخرت کینه ورزد و با آن دشمنی کند و دنیا و آخرت مانند مشرق و مغرب اند که نزدیک شدن به هریک موجب دوری از دیگری است و این دو، همانند دو هَوویند.[۱۲]

برخی گفته اند:

در مورد [برخورداری از] دنیا و آخرت [و هدف قرار گرفتن آن دو] چهارگونه رابطه متصور است: ۱. برخورداری از دنیا و برخورداری از آخرت؛ ۲. هدف قرار گرفتن دنیا و هدف قرار گرفتن آخرت؛ ۳. هدف قرار گرفتن آخرت و برخورداری از دنیا؛ ۴. هدف قرار گرفتن دنیا و برخورداری از آخرت. در رابطه اوّل و سوم هیچ گونه تضادی نیست و جمع میان دو سوی هریک از این دو رابطه ممکن است، ولی در رابطه دوم و چهارم تضاد است و در آنها جمع ممکن نیست؛ مثلًا در رابط