خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل پرهیز از یادآوری غم ها و غصه ها

آنتونی رابینز میگه : من در 40 سالگی به جایی رسیدم که برای رسیدن بهش 82 سال زمان لازمه و این رو مدیون کتاب خواندن زیاد هستم.

اکثر افرادی که شاد نیستند، مهارتی در شمارش موهبت های زندگی ندارند، امّا می توانند با سرعت مشکلات و نگرانی ها را بشمارند. فهرست کردن مشکلات، رنج ها و غم ها هنر نیست. کیست که در زندگانی مشکل و رنجی نداشته باشد البته بی خیالی و بی فکری هم ناپسند است و تدبیر، آینده نگری و دور اندیشی، مطلوب می باشد.

امّا این کجا و تهیه لیستی از غصه ها، ناکامی ها و کاستی ها و ارائه آن به این و آن و غمنامه سرودن و رنجنامه نوشتن و خواندن آنها کجا؟! بعضی پیوسته کمبودها و ضعف های خود را مطرح می کنند و برخی دایما چیزی به نام «افسردگی، بی حوصلگی و ناامیدی» را به خود تلقین می کنند.

اینکه کسی خود را دارای مشکلاتی همچون «اضطراب، نگرانی، ضعف اعصاب، نداشتن روحیه» و.. . معرفی یا وانمود کند، هیچ مایه افتخار نیست. ناامیدی و اضطراب، یک بیماری روحی است. افسردگی و پوچگرایی، یک آفت و عیب است.

اینکه دیگر پُز دادن ندارد کسی با قیافه گرفتن و با ادای متجدد بودن، بگوید: بنده ناراحتی اعصاب دارم، روحم افسرده است، اصلًا زندگی برایم بی معنا شده است، حوصله با مردم جوشیدن را ندارم، به پوچی رسی