خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل درد و بی دردی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل درد و بی دردی :

یکی از معیارهای اصلی انسانیت «درد» داشتن و صاحب درد بودن است. فرق انسان و غیر انسان در این است که انسان صاحب درد است و یک سلسله دردها را دارد، ولی غیر انسان، حیوان باشد یا انسان های بی دردی که روح انسانیت ندارند، صاحب درد نیستند، ابتدا این مطلب مقداری عجیب به نظر می رسد چرا که درد چیز بدی است و انسان باید آن را از خود دفع کند و از بین ببرد پس چگونه ممکن است معیار انسانیت و ارزش، «درد» داشتن باشد، مگر درد می تواند چیز خوبی باشد؟

پاسخ این است که میان «درد» و «منشأ درد» تفاوت وجود دارد؛ آنچه بد است وجود میکروب و وجود بیماری است که منشأ درد می شود، مثلًا زخمی در معده یا روده است که انسان دردش را احساس می کند، آنچه بد است وجود آن زخم در معده است ولی درد، در عین اینکه انسان را ناراحت می کند، موجب آگاهی و بیداری برای انسان نسبت به خطری که جانش را تهدید می کند می باشد.

وقتی سر انسان درد می کند، این درد حاکی از این است که در وجود انسان یک نوع بیماری و ضایعه ای پدید آمده که باید هر چه سریعتر به فکر معالجه آن بود. درست مانند عقربه ای که میزان و مقدار بنزین ماشین را نشان می دهد. و یا آمپری که درجه حرارت رادیاتور ماشین رانشان می دهد و این نه تنها بد نیست بلکه خیلی خوب است، چون موجب توجه به خطر احتمالی می شود.

اگر درد در بدن انسان نمی بود و انسان احساس درد نمی کرد به دنبال رفع خطر و چاره جویی نمی رفت، پس این درد است که انسان را به فکر چاره جویی می اندازد بنابراین، احساس درد، با آگاهی و بیداری برابر است. مولوی در این باره شعر جالبی دارد:

حسرت و زاری که در بیماری است

وقت بیماری همه بیداری است

بعد می گوید: هر کسی صاحب درد و سوز است، به هر اندازه که در عالم درد وجود دارد در او نیز وجود دارد، زیرا به همان نسبت که بیدارتر است، پردردتر است و روحش روح همه بدن هاست.

پس بدان این اصل را ای اصل جو

هرکه را درد است او برده است بو

هرکه او بیدارتر پر دردتر

هر که او آگاهتر رخ زردتر

البته گاهی در بعضی از شعرها از این سوز و درد، انتقاد شده است، چنان که گفته شده:

عاقل مباش تا غم دیوانگان خوری

دیوانه باش تا غم تو عاقلان خورند

یعنی این گونه افراد، آسایش توأم با جنون را بر ناراحتی و ناآرامی توأم با عقل، فکر و درک ترجیح می دهند، ولی این حرف ها غلط است. کسی که به مقام انسانیت برسد، ارزش درد داشتن و حسّاس بودن را درک می کند و یعنی ناراحتی هایی که متوجه دیگران است و به شخص او مربوط نیست، در او درد ایجاد می کند و غم گسار دیگران می شود و به قول سعدی:

من از بینوایی نیم روی زرد

غم بینوایان رخم زرد کرد

اگر درد دیگران در کسی پیدا شود، از گرسنگی دیگران خوابش نمی برد، گرسنگی برای خودش از گرسنگی دیگران آسان تر است، اگر خاری در پای دیگران فرو رود، مثل این است که در چشم او فرو رفته است.

به عبارت دیگر، روح های کوچک فقط درد خود را احساس می کنند و به درد دیگران کاری ندارند و اگر دردمندی به آنها مراجعه کند، با کمال خونسردی می گویند این درد و مشکل شماست و به من ربطی ندارد.

در حالیکه انسانی کامل است که درد داشته باشد و این درد