خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل روایت رهبر انقلاب از زندگی ادیبانه

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل روایت رهبر انقلاب از زندگی ادیبانه – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل روایت رهبر انقلاب از زندگی ادیبانه شامل ۶۷ اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل روایت رهبر انقلاب از زندگی ادیبانه گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل روایت رهبر انقلاب از زندگی ادیبانه با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل روایت رهبر انقلاب از زندگی ادیبانه از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل روایت رهبر انقلاب از زندگی ادیبانه با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل روایت رهبر انقلاب از زندگی ادیبانه را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل روایت رهبر انقلاب از زندگی ادیبانه :

ادبیات زندگی

نشریه مسیر وابسته به دفتر حفظ و آثا مقام معظم رهبری برای اولین بار زندگی ادبی حضرت آیت الله خامنه ای را به روایت خودشان منتشر کرد. این متن به مناسبت ۲۵ اردیبهشت، سالروز بزرگداشت فردوسی و روز پاسداشت زبان فارسی منتشر می شود:

«هیچ گاه «ادبیّات» در زندگی ام به صورت حرفه و وظیفه درنیامد، بلکه تراوش ذوق ادبی ام بود که از نوجوانی در خود احساس کرده بودم. از این رو بود که متن ادبی تأثیری شگرف در من می گذاشت و مرا به دنیایی منتقل می کرد که فقط کسانی که طبع ادبی دارند و ظرافت ها و نکات و شُکوه آن را درک می کنند، می توانند به آن باریابند. من هیچ گاه از ادبیّات جدا نشدم مگر در شرایط سخت اوّل انقلاب که همه وقتم را پُر کرده بود و آن شرایط نه تنها مرا از ادبیّات، بلکه از همه چیز جز مسئولیت های انقلاب جدا کرد. امّا همچنان تا امروز در بستر خوابم یک کتاب ادبی به همراه دارم و به خواب نمی روم مگر اینکه گذری در عالم ادبیّات کرده باشم.

ذوق شعری من در ارتباطی که با انجمن های شعر و ادب دارم و در مطالعه ی کتاب های شعر عربی و فارسی و سرودن شعر و خواندن رمان های ایرانی و عربی و خارجی و همچنین در نوشتن مقاله های ادبی درباره ی زبان و ادبیّات به طور کلی و شعر به طور خاص جلوه گر است.

شاید هیچ کتابی از کتاب های درسی من نباشد که پشت جلد آن، چند بیت شعری ننوشته باشم که بعد از خستگی درس، وقتی احساس نیاز به استراحت می کردم، آنها را می نوشتم.

از بس که بعضی از اشعارْ مرا به وجد می آورد، به خطّاطی سفارش می دادم که آنها را با خطّ خوش بنویسد و آن را به دیوار اتاقم می زدم. در حجره ام در قم اشعاری از حافظ نصب بود که برخی از آنها را به یاد دارم:

صراحی می کشم پنهان و مردم دفتر انگارند

عجب گر آتشِ این زرق در دفتر نمی گیرد

و همچنین:

در این بازار اگر سودی ست با درویش خرسندست

خدایا منعمم گردان به درویشیّ و خرسندی

زمزمه های مادرم

البتّه اگر بخواهم تسلسل تاریخی را در سرگذشت ادبی ام رعایت کنم، باید به دوران کودکی برگردم. من شعر را از زمانی چشیدم و آهنگ آن، عواطف پنهان مرا زمانی به تحریک درآورد که در دوران کودکی به مادرم که اشعار حافظ را زمزمه می کرد گوش می دادم.

نوبت حافظ

او یک نسخه ی قدیمی از دیوان حافظ داشت که در هند چاپ شده بود و در اطراف آن حاشیه نگاری هایی با دستخطّ پدربزرگم آقای میردامادی داشت. در یکی از این حاشیه ها نوشته بود: این اشعار را در کِشتی و در راه جدّه خواندم.

و من این مطلب را در سخنرانی ای که در همایش حافظ داشتم ذکر کردم و عمق نفوذ ادبیّات حافظ را در وجدان ملّی اسلامی ایران بیان کردم. مادرم اشعاری را با صدای خوش و شیرینی، زمزمه می کرد که برخی از آنها را به یاد دارم:

سحر چون خسروِ خاور علم بر کوهساران زد

به دست مرحمت یارم درِ امّیدواران زد

و می گفت: منظور از خسروِ خاور همان رسول خدا (علیه افضل الصّلاه و السّلام) است.

و این شعر را هم خیلی زمزمه می کرد:

دوش دیدم که ملائک درِ میخانه زدند

گلِ آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

در دبستان هم یک درس ادبیّات فارسیداشتیم که مخصوص مدرسه ما بود. یک معلّم مخصوصی هم برای این درس داشتیم که «گلستان سعدی» را به ما درس می داد که چه در شعر و چه در نثر کتاب بزرگی در ادبیّات فارسی ما است، و بویژه مقدّمه ی این کتاب هم از بهترین نثرهای نوشته شده است. من این کتاب را رونویسی می کردم و از این رو همه ی مطالبش در ذهنم باقی مانده، چه اینکه اکثر آن را از بَر کردم. پدرم نیز خیلی به کتاب سعدی علاقه مند بود و برخی از آن را از حفظ بود.

بعد از گلستان با کتاب غزلیّات حافظ انس پیدا کردم و با دل و جان، معانی آن را می چشیدم. همچنین از نظامی نیز زیاد خواندم. امّا کتاب مثنوی مولانا جلال الدّین رومی مرا به اوج دنیایی معنوی بالا می برد که هیچ کتاب دیگری این قدرت تأثیر را نمی توانست داشته باشد.

از سنّ چهارده سالگی به مطالعه ی شکل دیگری از کتاب های ادبی روی آوردم که عبارت از «رمان» بود. هم رمان های فارسی و هم رمان های ترجمه شده از زبان عربی را مثل رمان های جرجی زیدان مطالعه کردم و همچنین رمان های ترجمه شده از زبان های اروپایی را که نوشته رمان نویس های معروف است، مثل میشل زواکو و الکساندر دوما مطالعه کردم.

ذوقِ قدسی

طبیعی بود که من با این ذوق ادبی، با ادیبان شهر خودم ارتباط برقرار کنم؛ آغازِ آن، حضور در جلساتی بود که در «مدرسه نوّاب» منعقد می شد و «علّامه امینی» صاحب کتاب «الغدیر» در آنها سخنرانی می کرد. دست اندرکاران آن جلسات هم شخصیّت های ادبی معروفی در مشهد همچون آقای «قدسی» و «حکیمی» بودند.

در یکی از شب های آن جلسات آقای قدسی را دیدم که در حیاط ایستاده و در دستش سیگاری بود، نزد ایشان رفتم و سلام کردم و گفتم: شما این شعر را سرودید؟

شب با گل است و روز شود محو آفتاب

خوش تر ز زندگانی شبنم ندیده ایم

خیلی خوشحال شد، چون می دید که یک نوجوان معمّم، با ذوق و شوقْ شعری از او حفظ کرده است. شروع کردیم با هم صحبت کردن و دوستی من با ایشان شروع شد و تا آخرین لحظات عمرشان ادامه یافت.

یکی از کارهای آقای قدسی این بود که مرا با انجمن شعر فردوسی آشنا کرد که به شرح حال این انجمن بازخواهم گشت.

چشیدن شعر عربی

شایان ذکر است اوّلین باری که من با شعر عربی آشنا شدم، وقتی بود که بخش هایی از آن را در کتاب های درسی و بویژه در کتاب «مطوّل» تفتازانی مطالعه کردم. در آن اشعار ویژگی هایی از برانگیختن احساس یافتم که نظیر آن در شعر فارسی به جز در سبک خراسانی وجود ندارد.

و با اینکه ابیاتی که در آن زمان خوانده بودم، چیزی فرای مثال هایی شعری در بلاغت و نحو نبود، ولی من آنها را می چشیدم و با تمام وجود هضم می کردم، از بس که تحت تأثیر آنها قرار می گرفتم. حتّی این اشعار را زمزمه می کردم و دوستانم را با بعضی از این اشعار خطاب قرار می دادم؛ مثل این شعر که می گوید:

أ سرب القطا هل من یعیر جناحه / لعلی إلی من قد هویت أطیرُ

ای دسته ی پرندگان! کسی هست که بال هایش را به من عاریت دهد؟ / شاید بتوانم به سوی محبوبم پرواز کنم

در واقع ادیبان زبان فارسی و حتّی آشنایان با ادبیّات زبان فارسی تا حدودی با ادبیّات عرب آشنایند و بسیاری از آنها به دو زبان عربی و فارسی شعر می سرایند؛ چه اینکه بعضی از آنها فقط به زبان عربی شعر می سرایند، اگرچه تعدادشان بسیار کم است.

شعر و ادبیّات در مشهد نشاط و فعّالیّتی داشت که در کمتر شهر دیگری از شهرهای ایران این نشاط دیده می شد؛ و شخصیّت های اهل ادب و شعری در آن حضور داشتند که دیگر شعرای ایران به آنها نمی رسند، مگر بعضی از بزرگان و مشاهیر شعر مثل آقای امیری فیروزکوهی و جلال همایی و رهی معیّری.

دو انجمن شعر معروف در مشهد بود که در هر دوی آنها شرکت می کردم:

انجمن فردوسی

اوّلی، انجمن شعر فردوسی بود که همان گونه که عرض کردم آقای قدسی مرا با این انجمن و اعضای آن آشنا کرد. در این انجمن جلسات شعر به صورت هفتگی در خانه ی آقای «نگارنده» برگزار می شد. ایشان نظامی بود امّا کاملاً از خصوصیّات نظامی معروف در آن زمان بدور بود. او بیشتر شبیه علما بود تا نظامی ها؛ یک مرد مؤمن و پرهیزکار و خوش اخلاق و خوش برخورد که شعر لطیفی هم در حدّ کم گفته بود.

این انجمن شعر، ساده و جدّی و بدور از تشریفات و تجمّلات بود که بزرگان شعر مشهد در آن روز در آن شرکت می کردند، مثل آقایان صدیقی، قدسی و کمال -که قصیده سرا بود- و محمد قهرمان -که از بهترین غزل سراهای حاضر هستند- و آقای باقرزاده که متخلّص به نام «بقا» بودند و صاحبکار -که غزلسرا بودند- و شفیعی کدکنی که امروز مشغول تدریس در دانشگاه و تألیف هستند و نعمت آزرم و آگاهی که غزلیّاتشان معروف است و عشقی و محمّدرضا حکیمی که ادیبند و اندکی شعر هم سروده اند و همچنین خدیو جم.

من به صورت فعّال به شرکت در این جلسات مواظبت می کردم و در نقد شعر برجسته بودم؛ یعنی قدرت تشخیص نقاط قوّت و ضعف شعر را داشتم و این توانایی مورد اذعان و همچنین ستایش اعضای انجمن قرار گرفته بود. و به خاطر همین جایگاهی که در نقد در بین اعضای انجمن داشتم، شعرم را هیچگاه بر آنان نخواندم و سروده هایم را نشانشان ندادم، اگرچه بعضی از اعضای انجمن، طبع شعر و توانایی ام در شعر گفتن را احساس کرده بودند و حدس می زدند که من نمی خواهم شعرم را عرضه کنم. و البتّه این اشتباهی از سوی من بود، چرا که من اگر در آن وقت شعرم را عرضه می کردم و شعرم مورد نقد قرار میگرفت، در مسیر شعر سرودن پیشرفت می کردم.

من از سال ۱۳۳۴ یا ۳۵ شمسی شعر گفتن را آغاز کردم که شعر سطح پایینی نبود، امّا من آن را نمی پسندیدم و به خودم اجازه ی پخشش را نمی دادم، ولی حکایت از طبع شعر من داشت.

انجمن فرخ

انجمن دوّم شعر در مشهد اسم خاصّی نداشت و در خانه آقای محمود فرّخ برگزار می شد. ایشان از اعیان مشهد بود و در خانه او کتابخانه بزرگی بود که بیش از پنج هزار کتاب داشت، که هر وقت در مشهد بودم حتّی بعد از مهاجرتم به قم در جلسات این انجمن شرکت می کردم. این انجمن برخلاف انجمن شعر فردوسی کمی اشرافی بود؛ به گونه ای که همه حضّار پشت یک میز بزرگی می نشستند و صاحب خانه نیز در صدر می نشست. بعضی از اعضای انجمن فردوسی هم در آن شرکت می کردند. همچنین از بزرگان اهل ادب مثل دکتر علی اکبر فیّاض که ادیب و تاریخ دان است و دکتر غلامحسین یوسفی که نویسنده فاضلی است و دکتر احمد رجایی که شاعر فاضلی است در این انجمن شرکت می کردند. در هر دو انجمن، شعرایی از تهران و دیگر شهرهای ایران نیز گاهی حضور داشتند.

بعد از مهاجرتم به قم، فشار درس و بحث علمی وقتم را خیلی پُر کرده بود و از این رو جز اندکی، وقتی برای شعر و ادبیّات نگذاشته بودم. امّا با این حال در مدّت اقامتم در قم توانسته بودم کتاب پنج جلدی «تاریخ شعرای فارسی زبان» را که نوشته «شبلی نعمانی» عالم و متفکّر هندی است، مطالعه کنم. این کتاب ترجمه شده از زبان انگلیسی است و مطالب ادبی باارزشی در آن هست. از جمله ی این مطالب مقایسه ی بین فردوسی و نظامی است که مفصّل درباره ی وجوه شباهت و اختلاف بین شاهنامه ی فردوسی و اسکندرنامه ی نظامی بحث می کند و سرانجام به این نتیجه