خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل چگونگی قدرت آیت‌ الله

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل چگونگی قدرت آیت‌ الله!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل چگونگی قدرت آیت‌ الله بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل چگونگی قدرت آیت‌ الله از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل چگونگی قدرت آیت‌ الله شامل ۱۲۰ اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل چگونگی قدرت آیت‌ الله استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل چگونگی قدرت آیت‌ الله با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل چگونگی قدرت آیت‌ الله قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل چگونگی قدرت آیت‌ الله حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل چگونگی قدرت آیت‌ الله به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل چگونگی قدرت آیت‌ الله :

در این مرور بر متن کتاب بخش هایی از جمله فاصله انتشار و توزیع کوتاه اعلامیه ها، مصاحبه با لوموند، پاسخ آیت الله خمینی درباره قتل فرزندش و… ارائه می شود.

آغاز فریاد ایران

تاریخ انتشارات پی آمدهای سیاسی اجتماعی مقاله چاپ شده در روزنامه اطلاعات را نمی توان نایان خواند. زمینه آن با دو موج از مخالفت های مردمی علیه حکومت شاه ایجاد شده بود. موج اول با درگذشت سیدمصطفی خمینی / اول آبان تا چهلمین روز وفات او / دهم آذر ۱۳۵۶ و حوادث مرتبط با آن شکل گرفت، و موج دوم در محرم ۱۳۹۸، آذر و دی ۱۳۵۶، با رخدادهای دو روز تاسوعا و عاشورا، ۲۹ و ۳۰ آذر بالا رفت. «ایران و استعمار سرخ و سیاه» تنها مطلب موهن علیه امام خمینی نبود. در همان روزها، روزنامه های دیگر مجبور به چاپ این گونه مقاله ها، اما رقیق تر، شده بودند.

برای نمونه روزنامه آفتاب شرق، چاپ مشهد، تظاهرات ضدحکومتی در آن شهر را از ناحیه گروهی اوباش و اراذل دانست که «به نام مرد بیگانه ای چون خمینی هندی که سالهاست از این کشور نفی بلد شده و به خارجیان پیوسته شعار می دهند و اعلامیه پخش می کنند و از او تجلیل می نمایند.»” و یا روزنامه آیندگان در مقاله ای با عنوان «چهره های استعمار سرخ و سیاه در ایران» آورد که «استعمار سرخ و سیاه در تلاش خود برای جلب حمایت طبقه روحانیت ایران نیز بی نتیجه ماند… ناگزیر به سراغ آن هایی رفتند که جویای نام و نشان بودند و برای این منظور به راحتی تسلیم می شدند و روح الله خمینی از آن جمله بود.»

اعتراض های خشم آلود شهر قم که از فردای چاپ مقاله، ۱۸ دی ۱۳۵۶، در روزنامه اطلاعات، آغاز گشت و موجی دیگر برافراشت، پاسخ به همه این اهانت ها بود. نبض جنبش در میان طلاب علوم دینی می زد. آنان در نخستین اقدام، پس از مشورت با مدرسین، تصمیم گرفته بودند بر سر کلاس های درس حاضر نشوند. تعطیل شدن کلاس ها، اعتراض شهر قم را آشکار کرد و با شعارهای ۲۵۰ تن از طلاب، که در مدرسه خان گرد آمده و از این مدرسه مردان آستانه راه پیمایی کردند و با هجوم مأموران انتظامی و امنیتی پراکنده شدند، شعله ور و دید. برخی از طلبه ها صبح روز هجدهم دی به خانه علمای طراز اول شهر رفتند و از آنان خواستند که به اهانت های مقاله چاپ شده در روزنامه اطلاعات واکنش نشان دهند. همراهی بیشتر آنان، به گردهم آیی بزرگ در مسجد اعظم انجامید. بعداز ظهر آن روز بیش از دو هزار نفر در صحن و شبستان این مسجد را پر کردند. شعارهای این روز همچون دیروز بود: درود بر خمینی – مرگ بر استبداد.

صدای معترضان، با غروب آفتاب و آغاز نمازهای جماعت فروکش کرد. پس از نماز، شیخ مرتضی حائری سخن راند و با ابراز تأسف از چاپ مقاله کذایی گفت که بیم آن داریم که اینجا را همچون مدرسه فیضیه تعطیل کنند. تظاهرات پس از نماز جماعت مسجد اعظم ادامه یافت. آن شب خیابان های قم شاهد سر دادن شعارهای تند بر ضد شاه بود و حتی شاهد شکسته شدن شیشه بانک صادرات. راهپیمایی شب نوزدهم دی ماه با آرامش خاتمه نیافت. درگیری های پراکنده، عده ای زخمی به جا گذاشت. آن شب هنوز لوله اسلحه ها به سمت پایین کشیده نشده بود.

اهل بازار در پیروی از خیزش حوزه علمیه قم، مغازه های خود را در نوزدهم دی بستند. مأموران ساواک و شهربانی در کنار نیروهایی که از تهران به کمک آنان رفته بودند، در سطح شهر، به ویژه حوالی مدارس علمیه و حرم حضرت معصومه علیهاالسلام خودنمایی می کردند. همه مدرسین جز آقای سیدکاظم شریعتمداری حلقه های درس خود را تعطیل کردند. قرار گردهمایی صبح روز نوزدهم، مسجد اعظم بود. طلبه ها پس از تعطیل کردن درس آقای شریعتمداری در مسجد یادشده حضور یافتند. اعتراض های پنج هزار نفری به مسجد اعظم کشیده شد، بی درگیری پایان یافت. بعدازظهر نوزدهم دی بود. جمعیتی که ده هزار نفر برآورد شد، پس از شنیدن سخنان آقای حسین نوری همدانی، به حرکت درآمد. نخستین نشانه های درگیری توسط مأموران حکومتی رخ داد. یکی از آن ها شیشه بانک صادرات را با لگد شکست و پاسبان دیگری که لباس رسمی به تن داشت همان شیشه را با پاره آجر پایین آورد. این جا بود که لوله اسلحه ها پایین کشیده شد. با فریاد فرمانده نیروهای حکومتی تیراندازی شروع شد. با به زمین افتادن شماری از مردم، جمعیت در کوچه های اطراف پناه گرفت. اما جنگ و گریز تا پاسی از شب ادامه یافت. اعتراض های شهر قم با ریخته شدن خون دست کم شش تن و زخم ده ها مجروح، خاموش شد.» اما یکی از منابع سازمان اطلاعات و امنیت قم دیگری داشت. «اگر تظاهرات امروز کشته داشته باشد که داشت»، قم و حتی ایران – زودی ساکت نخواهد شد.

ناصالحان مسلح

نمازهای جماعت و جلسه های درس حوزه علمیه قم از فردای نوزدهم دی برگزار نشد. درهای مغازه ها و بازار قم نیز بسته ماند. تظاهرات روزهای بعد مردم قم با شلیک گاز اشک آور پاسخ داده شد. تعطیلی نماز جماعت و بازار به شهرهایی چون کاشان، آبادان، یزد و اصفهان نین کشید. محمد یزدی، ناصر مکارم شیرازی، حسین نوری همدانی، ابوالقاسم خزعلی، محمدعلی گرامی، حسن صانعی، قاسم دخیلی، غلامحسین خردمند و حسین سلیمانی، از علما و بازاریان قم دستگیر و تبعید شدند. غیر از این، با گردآوری جمعیت از شهرهای اطراف، دولتیان تظاهراتی به نفع شاه در شهر قم ترتیب دادند. اما تیری که از چله شهر قم رها شده بود، در حال گذر از آسمان ایران بود. اینک شعارهای درود بر خمینی و مرگ بر حکومت پهلوی از کوچه پس کوچه های شهرهای کوچک و بزرگ به گوش می رسید.”

نمازهای جماعت و درس های حوزه علمیه نجف ۲۴ دی، چهارم صفر، به مدت یک هفته تعطیل شد. در این روزها همه رقم خبر از ایران و دیگر کشورهای جهان به دست آیت الله خمینی رسید و او در شنبه روزی / اول بهمن ۱۳۵۶ در مسجد شیخ انصاری به جای بررسی احکام فقه، به تحلیل اخبار قم پرداخت.

سخنرانی آقا در حالی ایراد گردید که نماینده ساواک در عراق، نگرانی های سر باز کرده سازمان متبوع خود را با سعدون شاکر، رئیس دستگاه امنیتی عراق، در میان گذاشته، نسبت به ادامه کوشش های سیاسی آیت الله اعتراض کرده بود. او گفته بود که «سرویس ما تردید ندارد که خمینی در حال حاضر و مثل سابق آزادانه به صادر کردن اعلامیه و فرستادن به خارج عراق سخنرانی و تبلیغ علیه ایران ادامه می دهد.» سعدون شاکر هم پاسخ داده بود که ما او را از هر فعالیت سیاسی منع کرده ایم، نه به خاطر ایران، بیشتر به خاطر خودمان؛ چون او تحریکات طائفی می کند. (منظور تحریک شیعیان یا انجام تبلیغات مذهبی که رژیم چپ گرای بعث با و انکار کند بهتر است.»

ساواک می دانست که فعالیت های انتشاراتی هواداران امام خمینی در نجف توسط سازمان مست عراق ممنوع شده، حتی کتاب حکومت اسلامی که در برخی از کتابفروشی های آن شهر عرضه می شد، جمع آوری گردیده است. ساواک خبردار بود که سیدحمید زیارتی، معروف به روحانی، برای چاپ کتاب قطور خود، درباره نهضت آیت الله خمینی، به لبنان جنگ زده رفته است. با وجود این دست به کار شد و گزارشی از سخنرانی ها و نامه های اخیر مرجع تبعیدی ایران را برای ارائه به مقامات امنیتی عراق تهیه کرد تا بگوید «خمینی و اطرافیان او به این اخطارهای دولت عراق توجهی ندارند.»

سخنرانی آن روز امام خمینی بر این پایه استوار بود؛ تا زمانی که اسلحه، قلم، امکانات، تبلیغات و. .. در دست نالایق ها و ناصالحان است، جنایاتی همچون حادثه خونین قم، پیش خواهد آمد. او به تشریح تاریخی این موضوع در دوره پادشاهان پهلوی پرداخت و گفت که «رضاخان را از اول انگلیسی های جنایتکار، انگلیسی های غیر صالح که اسلحه در دستشان بود اسلحه دار کردند و این آدم ناشایسته بی اصل را با اسلحه آوردند و مسلط کردند بر مردم و چه جنایاتی… در این مدتی که آن مرد سیاهرو روی کار بود واقع شد.» او برخی از حوادث خونین آن دوره را، که خود شاهد آن ها بود، همچون اجبار مردم به پوشیدن لباس یک شکل، برداشتن حجاب زنان و بریا نکردن مجالس مذهبی، یاد کرد و افزود در این زمان هم مبتلا به این پادشاه «شاخدار بی عقل» شده ایم. آقای خمینی با اشاره به پیش بینی خود درباره دیدار محمدرضا پهلوی و جیمی کارتر، گفت: «عرض کردم که اگر این آدم نوکری خودش را تحکیم کند با این کارتر خبیث، این دفعه یک سیلی به صورت مردم بزند که بالاتر از همه لکن ما نمی دانستیم به این زودی… با کارتر حسابش را تمام کرد و نوکری اش را تثبیت کردا ایت الله این را هم افزود که با وجود تثبیت سرسپردگی شاه «اگر یک روز این سرنیزه آمریکا از سر این شاه برداشته بشود، در خود دربار پوست این آدم را می کنند.» او شاه را منشأه مفاسد کشور خواند و کشتار مردم قم را با دستور مستقیم او دانست. «مگر کسی می تواند امی بدهد الا خود آن مردک؟ از خود اوست همه این مفاسد. مگر مجلس حق دارد که یک کلمه ای بگوید بدون اذن این؟ مگر قضات بگوید بدون اذن این مرد ک؟ مگر ارتش ما آزادند؟ مگر ما استقلال قضایی داریم؟.. الآن اداره مملکت ما، هر گوشه اش را دست بگذارید، اسلحه دست غیرصالح ها است.» آقای خمینی تعطیلی روز پنج شنبه بازار تهران/ ۲۹ دی ۱۳۵۶ را بسیار مهم توصیف کرد و با اشاره به تظاهرات اخیر مردم در شهرهای گوناگون گفت که مردم ایران بیدار شده اند. او در پایان ابراز امیدواری کرد با همبستگی همه گروه های اجتماعی اسلحه از دست ناصالحان گرفته شده، شاخ این گاو هم خواهد شکست.

پیوند ۱۵ خرداد با ۱۹ دی

امام خمینی یک روز بعد/ دوم بهمن ۱۳۵۶ دست به قلم شد و متنی درباره حادثه خونین نوزدهم دی قم نوشت. سخنرانی دیروز او ضبط شده بود. پنج شش روز بعد نمایندگی ساواک در عراق به نوار سخنرانی دست یافت و آن را به همراه گزارشی به تهران فرستاد.

در سه ماه اخیر، فروش نوار سخنرانی ها در ایران و کشورهای منطقه بالا گرفته بود. این بازار، پس از مجالسی که در یادبود سیدمصطفی خمینی برگزار گردید، گرم شد و به استقبال مردم برای گوش کردن به سخنان، خرید و فروش بیشتر نوارها، به ویژه در ایران، انجامید. برخی در شهر قم با دوره گردی پیرامون حرم حضرت معصومه علیهاالسلام، نوارها را با اسم رمز، می فروختند. «برای فروش نوار خمینی کلمه رمزی درست کرده اند؛ هر کس نوار مذکور را بخواهد بگوید تیشه دو سر داری؟ فروشنده می فهمد منظور نوار خمینی است.» برخی نیز در مغازه های خود، پنهانی به فروش می رسانند. «این افراد نوارهای پرشده را هیچگونه علامتی یا نوشته ای هم روی آنها نیست، برای اغفال مامورین در داخل قفسه نوارهای خالی مراجعه مأمورین چیزی به دست نیاید.»

تاثیر اجتماعی این شیوه اطلاع رسانی موجب شد که دستگاه امنیتی با تهیه گزارشی نظر نوع جلب کند. «در چند سال اخیر که وسایل پخش صوت به تعداد زیاد در اختیار طبقات مختلف مردم قرار گرفته است، متعصبین مذهبی نیز با ضبط سخنرانی های وعاظ افراطی و سخنرانان مذهبی نسبت به تکثیر و توزیع آن اقدام کرده اند و این موضوع منحصر به منطقه قم نیست، بلکه در اغلب شهرها و مراکز مذهبی اینگونه نوارها در دسترس متعصبین مذهبی قراردارد.»

روحانی درباره سخنان هشتم آبان خود در مسجد ارک گفته است: «بعدا که من به اروپا رفتم، این نوار را در انجمن اسلامی یانی که از آمریکا آمده بودند، گفتند: این نوار در همه انجمن های اسلامی در

و آمریکا بود و دست به دست می گشت. پس از انقلاب، یکی از مبارزان عراقی به من من که نوار سخنرانی شما را به تعداد چند هزار نسخه تکثیر و در کویت و دیگر کشورهای خلیج فارس پخش کردیم. همین مسجد ارک، شخصی بود… که مغازه نوارفروشی داشت. خودش به من گفت: حدود بیست هزار از این نوار را تکثیر کرده و فروخته است.

اما شتاب رسیدن پیام های نوشته شده به ایران و دیگر کشورها بیشتر بود. آنچه آیت الله خمینی در دوم بهمن ۱۳۵۶ درباره حادثه خونین شهر قم نگاشت، چهار روز بعد به وسیله اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان در اروپا چاپ و پخش شد. او با اشاره به کشته شدن مردم در ۱۵ خرداد ۱۳۴۲/ ۱۲ محرم ۱۳۸۳ و ۱۹ دی ۲۹ محرم ۱۳۵۶ به دست حکومت شاه نوشت که «محرم چه ماه مصیبت زا و چه ماه سازنده و کوبنده ای است. محرم ماه نهضت بزرگ سید شهیدان و سرور اولیای خداست که با قیام خود در مقابل طاغوت، تعلیم سازندگی و کوبندگی به بشر داد و راه فنای ظالم و شکست ستمکار را به فدایی دادن و فدا شدن دانست؛و این خود سرلوحه تعلیمات اسلام است برای ملت ها تا آخر دهر.» آیت الله نهضت فعلی مردم ایران را پرتوی از نهضت پانزدهم خرداد دانست که اینک در سراسر کشور نورافکن شده است او واکنش های اخیر مردم را نشانه بیزاری آنان از شاه و خاندانش خواند و آن را یک همه پرسی طبیعی و سراسری توصیف کرد. «این رفراندم طبیعی سرتاسری در حقیقت خلع او از سلطنت غاصبانه جابرانه است… از سلطنت مخلوع است، بر فرض قانونی بودن، چه رسد به سلطنت انتصابی از قبل اجانب.» او در مقابل، تظاهرات دولتی در شهرهایی چون قم، تبریز، اهواز، آبادان و خرمشهر را که با گرد آوری گروه هایی از شهر و اطراف آن وادار به گفتن «جاوید شاه) شدند، به سرخ نگاه داشتن روی سیاه حکومت تشبیه کرد. آقای خمینی در این نوشته بارها به ملت ایران نوید پیروزی داد و با این جمله که «من با کمال تواضع دست خود را به سوی ملت نجیب ایران دراز می کنم، همه گروه های اجتماعی را به وحدت کلمه و دوری از مناقشات تفرقه انداز دعوت کرد.

آخرین نکته این نوشته، که بسیار مهم می نمود، بیان دیدگاه آیت الله نسبت به قانون اساسی ایران بود. هر چند او پیش از این با نفی نظام سلطنتی، اساس آن، یعنی قانون اساسی مشروطه را منتفی دانسته بود، اما این بار آشکارا در نفی آن نوشت. علت آن، شاید گفت و گوی اخیر آقای سید کاظم شریعتمداری با خبرنگار بی بی سی بوده باشد. در آن مصاحبه آقای شریعتمداری گفته بود که روحانیت ایران خواستار اجرای کامل قانون اساسی در کشور است.» آقای خمینی از مخاطبان خود در این پیام خواست به آن ها که از چهارچوب قانون اساسی دم می زنند تذکر اکید دهند که با این کلمه صحه به رژیم سلطنتی فاسد موجود نگذارند که تا این دودمان فاسد بر مقدرات کشور حکومت می کنند، ملت ایران نه از اسلام بهره مند می شوند و نه از آزادی و استقلال کشور خبری است و نه مردم روی سعادت می بینند.

این اطلاعیه، هم به شکل دست نویس و هم حروفچینی شده، در ایران چاپ و پخش گردید و به موازات خوانده شدن آن، صدای او نیز از خیل نوارهای تکثیر شده، به گوش رسید. و نیز به شکلی آراسته در جزوهای ۴۲ صفحه ای، توسط روحانیون مبارز ایرانی خارج از کشور، به همراه سخنرانی اول بهمن وی چاپ و به ایران و دیگر کشورها فرستاده شد.

ادامه مکاتبه با دانشجویان

نامه نگاری دانشجویان ایرانی شاغل به تحصیل در خارج از کشور، به ویژه اروپا، با امام خمینی ادامه داشت. دانشجویان مسلمان ایرانی انگار که ملجأ خود را یافته باشند، روابطشان را محدود به امور سیاسی نکرده، آن را به دیگر ساحت هایی چون سبک زندگی، باورها، کنش های هنگی و… نیز کشاندند. این موضوع در پاسخی که آیت الله در ۲۴ بهمن ۱۳۵۶ به اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان در اروپا نوشت، به چشم می خورد.

پیش از آن، آقای خمینی جواب نامه دانشجویان ایرانی مقیم هند را داده بود. این گروه از درس خوان های بیرون از ایران به او خبر داده بودند که به مناسبت سفر شاه به هند، تظاهراتی علیه او راه انداخته، از آرمانهای نهضت اسلامی حمایت کرده اند. شاه و همسرش سیزدهم بهمن ۱۳۵۶ به هند رفته بودند. پاسخ امام به دانشجویان با این جمله شروع می شد که کشتار اخیر مردم قم توسط حکومت شاه اسایش و فرصت رسیدگی به امور عادی را از من گرفته و این جواب با تأخیر نوشته شده است. گفتنی است هر اندازه بر تکانه های سیاسی ایران افزوده می شد، مشغله آیت الله نیز افزایش می یافت. نویسنده، پیوستن انجمن اسلامی دانشجویان ایرانی در هند را به اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان در اروپا، به جا دانست. همبستگی همه دانشجویان را با هم، و همه آنان را با طبقات گوناگون مردم ایران، مصداق این سوره قرآن کریم خوانده بود: واعتصموا بحبل الله جمیعاً ولا تفرقوا/ به ریسمان خدا چنگ زنید و متفرق نشوید. او افزوده بود: «خبر تظاهرات مردانه دانشجویان عزیز ایران در هند در مقابل شاه، این عنصر جنایتکار که با لاف و گزاف همه ملت را پشتیبان خود معرفی می کند، رسید. با آن که در داخل و خارج، همه جا با موج تنفر و انزجار عمومی روبه روست و تظاهرات اخیر سرتاسر کشور چنان او را دیوانه کرد که به قتل رجال علم حوزه علمیه و مردم غیور محترم قم دست زد تا ناراحتی روحی خود را جبران کند.» آقای خمینی در پایان به دانشجویان وعده پیروزی داده بود.

دانشجویان مسلمان ایرانی در اروپا با فرستادن گزارشی از کوشش های سال (میلادی) گذسته خود، برنامه های سال تازه را به اطلاع امام رساندند و خواستار آگاهی از دیدگاه های او شدند. صادق طباطبایی به نمایندگی از طرف دانشجویان با آیت الله دیدار کرده، او را در جریان این برنامه ها گذاشته بود. آیت الله، که هیچ فرصتی را برای نمایاندن چهره شاه از دست نمی داد در ابتدای پاسخی که به هواداران خود نوشت، به دیدار اخیر شاه در هند با رئیس پارسیان هند، اشاره کرد و تهمت رایج محمدرضا پهلوی را به نهضت روحانیت، ارتجاع، به خودش باز گرداند و نوشت تقدیر شاه ایران از گبرهای آتش پرست و تغییر تاریخ رسمی ایران، چیزی جز کهنه پرستی و ارتجاع نبود. او تأکید کرد که چنین فردی نمی تواند در بین مسلمانان طرفدار داشته باشد.

آقای خمینی در ترسیم منشور خود برای دانشجویان، دوازده مورد را یاد کرد. اول، تولی و تبری؛ دل بستن به حکومت عدل اسلامی و دل کندن از حاکمیت پادشاهی. «با کمال صراحت، مخالفت خود را اظهار و در سرنگون کردن آن کوشا باشید؛ در غیر این صورت روی استقلال و آزادی را نمی بینید.» دوم، فراخوانی گروه های غیر اسلامی به «مکتب عدالت پرور اسلام»؛ اگر نپذیرفتند از آنان دوری کنید. او تأکید کرد که از خودگذشتگی برای ملت ایران، فقط در پناه معنویت و باور به توحید و معاد ممکن است. سوم، کوشش برای شناخت اصول اسلام، چون توحید و عدل. برای رسیدن به این شناخت باید با پایه گذاران عدالت و آزادی، پیامبران، آشنا شد؛ و این که آنان در تنظیم جامعه و حکومت داری چه کسانی را برگماردند و چه افرادی را کنار گذاشتند. چهارم، دوری از تفسیر آیات قرآن کریم بر بنیاد سلایق و آرای شخصی. «مطمئن باشید آنچه صلاح جامعه است، در بسط عدالت و رفع ایادی ظالمه و تأمین استقلال و آزادی و جریانات اقتصادی و تعدیل ثروت به طور عاقلانه و قابل عمل و عینیت در اسلام به طور کامل می باشد و محتاج به تأویلات خارج از منطق نیست.» پنجم، اعلام خواست اصلی خود، در برپایی حکومت اسلامی و سقوط رژیم پهلوی. از «آنچه در نوشته های بعضی احزاب و گفته های بعضی دیده می شود که هدف چهارچوب قانون اساسی است… جداً احتراز کنید.» ششم، ماندگار کردن جنایات شاه در ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ و ۱۹ دی ۱۳۵۶ و اهانت بزرگ او به پیامبر اسلام با تغییر تاریخ هجری شمسی. هفتم، التزام به همکاری و هم آوایی. او از دستور اتحادیه در همبستگی با همه دانشجویان ایرانی در آمریکا، کانادا، هند، فیلیپین و… تقدیر کرد هشتم، ایجاد پایگاه های داخلی برای همکاری و همصدایی بیشتر، و رساندن نشریه های خود به دست حوزه های علمیه و دانشگاه های ایران. نهم، جلوگیری از نفوذ افراد مرموز و منحرف به تشکیلات خود. دهم، دوری از اختلاف. «باید هواهای نفسانیه و تقدم طلبی فراموش شود.» یازدهم، احترام متقابل روحانی و دانشگاهی به یکدیگر. «مطمئن باشید که با ضم این دو قدرت بزرگ پیروزی بدست می آید و با جدایی، روی آن را نخواهند دید.» دوازدهم، تحصیل علم با جدیت. اگر علوم اسلامی مردانی متخصص نداشت، تاکنون آثار دیانت محو شده بود… (و) استثمارگران هر چه بیشتر باز می گردید. و اگر دانشگاه ها خالی از مردان دانشمند و متخصص شوند، اجانب منفعت طلب چون سرطان در تمام کشور ریشه دوانده و زمام امور سی و علمی ما را در دست می گیرند و سرپرستی می کنند.»

شور هواداری

اقبال عامه به امام خمینی در این دوره بالا گرفت. با پیشروی زمان، زمین دوستداران آیت الله و پرتر می شد. نشانه این پدیده در سطح اجتماع آشکار بود. اطلاعیه و نوارهای او یا درباره و نه فقط در دست طلبه های کنشگر حوزه های علمیه، شاگردان علمی و عملی و بازاریان مبارز، بلکه به دست دانشجو، کارگر، کارمند، دانش آموز، کشاورز و پیشه ور می رسید و مأموران دستگاه اطلاعاتی خبر کشف آن ها را از دانشکده ها، کارخانه ها، اداره ها و مدارس می دادند.

همراه با گسترده شدن سطح نفوذ او، عمق نفوذ آیت الله از گوش ها در حال رسیدن به قلب ها بود. در این میان نشانه های نه چندان اشکار، اما مهم، نیز بود؛ که می توان به افزایش چشمگیر وجوهات شرعی و کمک های نیکوکاران به نهضت اشاره کرد. پیش از این گفته شد که باز شدن دست آیت الله، به افزایش شهریه طلاب و پرداخت عیدی های فزاینده دنباله دار انجامیده بود. این روال دست کم از اواخر ۱۳۵۵ آغاز و همچنان ادامه داشت. «در حدود یک سال است که خمینی همه ماهه علاوه بر شهریه در اواسط هر ماه پولی در بین طلاب به عناوین مختلف از قبیل عیدی، افطاری، پول زغال و غیره تقسیم می کند و علت آن است که اگر بخواهد شهریه را ماهی ۶۰۰ تومان بدهد، مراجع دیگر که قادر نیستند چنین شهریه ای بپردازند، مخالفت می کنند، لذا سفارش کرده که در اواسط هر ماه به عنوان عیدی و غیره به هر نفر ۳۰۰ تومان اضافه بپردازند.»؟

پول های رسیده به نمایندگان آیت الله، بیش از پرداخت ها بود. کار ورود وجوهات شرعی جایی رسید که، سیدمرتضی پسندیده، وکیل تام الاختیار او، خبر داد که اینک چون گذشته بده بستان رسید و قبض در کار نیست و برای نمونه نوشت وجوهاتی که نزد فلان آقا است بدون قبض است. نامه برادر که به دست آقای خمینی رسید، از آشفتگی در دستگاه مالی خود برآشفت و به آقای پسندیده پاسخ داد که همه ما در معرض تهمت هستیم. او از اطلاعیه های پخش شده در ایران، به ویژه در بین روحانیان، که به حیف و میل پول در دستگاه مراجع پرداخته بود، خبر داشت. این اعلامیه ها را ساواک تهیه و پخش می کرد. این سازمان که پس از سال ها پی جویی، نقشه ریزی، دستگیری، تبعید، و درگیری نتوانسته بود نظام مالی آیت الله خمینی را به هم بریزد، می کوشید با بدنام کردن و تهمت زدن، از تمایل روزافزون مردم در پرداخت وجوهات به نمایندگان آقای خمینی جلوگیری کند. او تأکید کرد که تمرکز پول نزد افراد، آن هم، پول های بدون قبض، خطرناک است؛ باید به جایی مطمئن، به حسابی در بانکی، که معتمدان بر آن نظارت کنند، منتقل شود. «در هر صورت حضرتعالی برای این امر فکری بکنید که خطر عظیم برای ایشان و حضرتعالی و من دارد. و لازم است به طورهای مختلف، شهریه زیاد، و دو سه مقابل شود، و اگر محذور دارد، با تقیه بدهید و در ایام متبرکه تقسیم زیاد کنید و به فقرا و ضعفا کمک کنید. این جانب را از ناراحتی خلاص کنید.»

با این که توصیه کرد، تمرکز پول، نه در دست افراد، بلکه در جایی چون بانک باشد، اما تمایلی به انباشت آن نداشت و هم او مصرف به جای آن بود. اما آنچه برای هیأت حاکمه ایران نگران کننده بود، دیدن پیچش مو بود. «آیات و مراجع قم و همچنین خمینی با دریافت پول و کمک بیشتر از متعصبین مذهبی، شهریه طلاب را مرتباً افزایش می دهد و این مسأله باعث جلب هر چه بیشتر جوانان به طلبگی و تجمع روزافزون آن ها در قم می گردد.»

چهل روز پس از ۱۹ دی

امام خمینی حدس می زد که هیأت حاکمه ایران در چهلمین روز کشتار مردم قم، حادثه خونین تازه ای، در ایران پیش آورد. از این رو در سخنرانی ۲۹ بهمن ۱۳۵۶ در مدرس خود، مسجد شیخ انصاری، به این موضوع اشاره کرد «من نمی دانم که آیا باز مأمورین ریخته اند، قتل و غارتی باز کرده اند، یا نه؟. . نگران این معنا هستیم که آیا در این شهرهای بزرگ، از قبیل مشهد که دولت نسبت به آن بسیار حساس است؛ از قبیل آذربایجان و تبریز که نظر دارد دولت به آن، و یا در قم که مرکز همه این امور است اتفاقی خواهد افتاد؟ » سخنان آن روز آیت الله چون اول بهمن، به اندازه یک جلسه درسی درازا داشت. اینک آقای خمینی، روال عادی بدعات اخلاقی، اجتماعی و گاه سیاسی، که معمولاً فقط در ابتدا حصیلی ایراد می شد، کنار گذاشته بود. بیداری سیاسی و خیزش مردم در داشت که از مجال محفل علمی خود سود جسته، نقش رهبری خود را در این کند. او خرسند بود که ملت ایران جسارت نشان دادن و معرفی ماهیت محمدرضا پیدا کرده اند. «مردم پیدا کرده اند مجرم راه پیدا بود؛ جرأت نمی کردند که ذکر کنند. به الحمدلله این سد خوف شکست و مردم نکته اصلی، مجرم، را به دست آید بدبختی… ملت ما از کیست.»

آیت الله خرسند بود که مراجع تقلید مقیم قم، بیست و نهم بهمن، چهلمین روز کشته شدن شماری از مردم قم را عزای عمومی اعلام کرده اند. می دانست که در بسیاری از شهرهای برگ، بازارها و اماکن کسب، درهای کسب و کار خود را باز نکرده اند. می دانست که یکی از بزرگ ترین مراسم این مناسبت، امروز در مسجد اعظم قم برپا می شود. به این ها اشاره کرد، اما تمرکز جمله های خود را روی اعلامیه جهانی حقوق بشر گذاشت و به کالبدشکافی سیاسی این اعلامیه پرداخت. او با تأیید سرلوحه این اعلامیه، آزادی آحاد بشر، گفت که مصوبان و امضاء کنندگان نخستین این سند، چون آمریکا و انگلیس چه جنایاتی که در حق بشر نکرده اند! و از آن جمله در حق مردم ایران. آیت الله با یادآوری تاریخ پنجاه سال اخیر کشور در دوره سلطنت پهلوی افزود که انگلیس و آمریکا با گماردن این پدر و پسر در ایران، چه خیانت ها و چه جنایت ها که مرتکب نشدند! اعلامیه حقوق بشر «برای اغفال است، نه این که یک واقعیتی دارد. یک چیز خیلی خوش نمای با زرق و برقی را می نویسند، سی ماده می نویسند که همه اش موادی است که خوب به نفع بشر است، و یکی اش را عمل نمی کنند. این اغفال است؛ افیون است این برای توده ها، برای مردم.»

او گفت که «بشردوستان» با گماشتن افرادی بر سر کشورهای اسلامی، و در ایران پهلوی ها، ازادی را از مردم گرفته اند؛ و پرسید که اختناق حاکم بر ایران آزادی است؟ باز کردن اجباری بازارها و مغازه های اعتصاب کرده در تهران و تهدید آن ها ازادی است؟ کشاندن گروه از مردم، با بخشنامه، برای تظاهرات و گفتن «جاوید شاه» آزادی است؟ تغییر تاری کشور، که اهانت به حیثیت رسول خدا بود، آزادی است؟ تهاجم به مدارس علمیه و بازداش و زندان و تبعید و شکنجه، آزادی است؟ «ما از این سران دولت ها که اعلامیه حقوق رد امضا کرده اند و آزادی بشر را اعلام کرده اند (چه بگوییم؟ این همه مصیبت های ما از این ها از انگلیس بود، تا آن وقتی که یک قدری دستش کوتاه شد. حالا از شوروی است، و از آن طرف از آمریکا. همه گرفتاری ما زیر سر این هاست.»

آقای خمینی در ادامه سخنان خود ادعاهای محمدرضا پهلوی در پیشرفتهای چشمگیر ایران را به باد استهزاء گرفت و گفت که جای دوری نروید؛ اطراف همین تهران پایتخت گودال نشین هایی هستند که بدون آب و برق بسر می برند؛ برای رسیدن به آب آشامیدنی، باید صدها پله را بالا و پایین بروند؛ و از قول برخی نشریات داخلی افزود که در مناطقی از جنوب کشور، کودکان تراخم چشم دارند. آنان هر صبح با ادرار چشمهایشان را می شوند تا باز شود. «دولت ایران الآن از دول مترقی عالم است! الآن در عرض آمریکا و ژاپن است این! الآن از ژاپن یک خورده جلو افتاده است! اما این حرف ها فسادش و فضاحت اش دیگر در آمده. حتی آن بقال سر محله دیگر می گوید این حرف مفت دارد می زند. لکن پرروست؛ می زند.» او با اشاره به ساده لوحی برخی روحانیان که شاه را «اولوالامر» خوانده، اطاعت او را لازم می دانند گفت: یکی از آخوندها به من نوشته بود، چند سال پیش از این، که شما مخالفت چرا می کنید با او؟ وتی الملک من تشاء؛ خداوند هر کس را می خواهد (سلطنت می دهد. این مملکت را خدا داده به او. من جواب او را ندادم. قابل جواب نبود.» آقای خمینی پرسید که سلطنت و ملک فرعون، نمرود، معاویه و یزید از کدام ناحیه بود؟ چرا حضرت موسی، حضرت ابراهیم، حضرت علی و امام حسین علیهم السلام بر آنان قیام کردند؟ و افزود که این آخوندها منطق قرآن را نمی دانند.

«وظیفه ما را با سلطان، قرآن تعیین می کند. قصه می خواسته خدا بگوید؟….. حضرت موسی را آن همه در قرآن تکرار می کند. اگر می خواست قصه بگوید، خوب، قصه یکی می گوید بس است دیگر. آن همه قرآن پافشاری می کند و در هر چند صفحه اش موسی را پیش می آورد و مخالفت هم عصایت را بردار مخالف یا فرعون، برای این که بگوید آقا بفهم…. تو هم مثل موسی باش نسبت به فرعون عصرت. تو هم عصایت را بردار مخالف کن با این مردک. [اگر نمی کنی] لااقل تأیید نکنید از این دستگاه.»

این آخرین جمله های آیت الله در آن روز بود. همزمان، در آن سوی مرز در شهر تبریز، داهاتی خونین جریان داشت. پیش بینی او درست بود. قرار بود به مناسبت چهلمین روز کشته های قم، در مسجد قزللی (مسجد میرزایوسف مجتهدی)، مراسمی برپا شود. مأموران این. دانستند. هنگامی که مردم برای شرکت در این مراسم به مسجد