خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل قرآن در حماسه حسینی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل قرآن در حماسه حسینی :

یکی از گونه های تجلی فایل پاورپوینت کامل قرآن در حماسه حسینی، ((حضور نمادین )) آن در کربلاست. واژه ((نماد)) و مشتقات آن در حوزه دانشها و فنون مختلف، به معانی گوناگون به کار گرفته می شود. اصطلاح، ((حضور نمادین )) در نوشتار حاضر به مواردی از رویدادهای حادثه کربلا اشاره دارد که در آن، قرآن – بدون مد نظر بودن آیه و یا پیام ویژه ای از آن – چونان امری محترم و مقدس، مطرح می باشد.

در این مورد آشنایی با قرآن، انس با قرآن، تلاوت قرآن، حفظ قرآن و دیگر امور مرتبط با آن، همگی، امور محترم و ارزشمند شمرده می شود و هر گونه رفتار و گفتار که با وجه تقدس قرآن هماهنگ نباشد، مردود است.

این دسته از رویدادها را می توان در دو بخش ارایه نمود: در بخش نخست، حضور نمادین قرآن در گفتار و رفتار امام حسین (علیه السلام) باز خوانی می شود؛ و در دومین بخش، حضور نمادین قرآن در گفتار و رفتار یاران امام (علیه السلام) که پاکبازانی دلیر و شایستگانی بی مانند بودند، گزارش می گردد.

حضور نمادین قرآن و امام حسین (علیه السلام)

همان گونه که پیشتر یاد شد، در متون گزارش شده از حماسه عاشورا، موارد فراوانی از حضور نمادین قرآن و امام حسین (علیه السلام) دیده می شود. این گزارشها به لحاظ زمانی، حوادث پیش از رسیدن کاروان حسینی به کربلا، و بعد از آن در بر می گیرد. به همین جهت و نیز ضرورت نظام مند نمودن موارد گزارش شده، مطالب بخش نخست در دو قسمت ارایه می گردد.

حضور نمادین قرآن و امام حسین (علیه السلام) پیش از رسیدن به کربلا

قرائت قرآن

یکی از افرادی که در مسیر مکه به کربلا امام حسین (علیه السلام) را ملاقات نموده، دیدارش را چنین گزارش کرده است: خیمه هایی دیدم که در بیابان برپا شده بود. پرسیدم صاحب این خیمه هاکیست؟ گفتند: این خیمه ها از آن حسین (علیه السلام) است. نزدش رفتم. مردی را دیدم که قرآن می خواند و اشک بر گونه هاو محاسنش سرازیر بود؛ فاذا شیخ یقراء القرآن، قال: و الدموع تسیل علی خدیه و لحیته. گفتم: ای فرزند رسول خدا، پدر و مادرم فدایت! چه شد که در این دیار که کسی در آن نیست، اقامت گزیدید؟ گفت: این، نامه هایی است که کوفیان به من نگاشتند و من آنان را جز کشنده خویش نمی بینیم! پس از دست یازبدن به قتل من است که پاس مقدسات الهی و حرمتهای آن شکسته می شود[۱].

امام حسین (علیه السلام) در برخی نامه ها بر جایگاه والا و نقش اساسی قرآن در حاکمیت جامعه اسلامی اشاره کرده، و فردی را شایسته امامت دانسته اند که اساس حکومت و مدیریتش بر معارف و آموزه های بلند قرآنی، استوار باشد.

ایشان در پاسخ نامه کوفیان نگاشتند: تمام آنچه را در نامه هایتان بیان کردید، دریافتم. سخن بزرگانتان این بود که ما، امام و رهبری نداریم، تو به سوی ما بیا تا خدا به وسیله تو ما را به شیوه درست و در مسیر هدایت، گرد آورد. به بیا تا جانم سوگند، امام نیست مگر آن کسی که به کتاب الهی عمل کند و بدان پایبند باشد؛ فلعمری ما الاما