خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Rhythm and Art in Germany, 1900–1930

توضیحاتی در مورد کتاب

جذابیت پایدار با ریتم ، هنر ارنست لودویگ کیرچنر ، امیل نولد ، واسیلی کاندینسکی ، فرانتس مارک ، هانس آرپ ، هوگو بال ، ریچارد هولسبنک ، کورت شویترز ، یوهانس ایتتن ، پل کلی ، اسکار شلممر و سایر آثار دیگر را نشان می دهد. و در سال 1930 بورس تحصیلی گذشته یا فقط به این علاقه به ریتم اشاره کرده است یا جنبه ای از آن را در چارچوب کار یک هنرمند بررسی کرده است. این مطالعه منابع متنوعی را برای ایده های مربوط به ریتم نشان می دهد ، به طور مقایسه ای تکامل این ایده ها در کار هنرمندان برجسته دوره را نشان می دهد و ریتم را به عنوان یک نقوش اصلی رسمی و موضوعی در چارچوب هنر آلمانی اوایل قرن بیستم ایجاد می کند. n r nfriedrich nietzsche بخش اعظم شیفتگی را با ریتم برانگیخت ، هنگامی که ، در تولد تراژدی از روح موسیقی (1872) ، وی خواستار تجدید فرهنگ آلمانی از طریق بیان آزاد ضربه دیونیزیایی شد. از آنجا که مکانیزاسیون و ماتریالیسم چنگال خود را به آلمان محکم تر می کند ، لزوم ادعای نیروی زندگی شهودی تر شدت می یابد. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم ، ریتم هم با این روحیه حیاتی و هم با نظم ذاتی و متحد طبیعت همراه بود. دانشمندان ، رقصندگان ، اعضای فرهنگ فیزیکی و “بازگشت به طبیعت” ، قوم شناسان ، روانشناسان ، نوازندگان و اصلاح طلبان مذهبی همه به شکل گیری و حمایت از این مفاهیم در مورد ریتم کمک کردند. تا چه اندازه ایده های آنها بر درک هنرمندان از ریتم تأثیر گذاشت. چندین هنرمند از طریق حرکات نیرومند و رنگ قوی ریتم های دیونیزیایی را ابراز کردند. برخی دیگر موضع آپولونیایی را به عهده گرفتند. آنها با استفاده از سه مؤلفه ریتم (تکرار ، فاصله و تأکید) ، آنها خط ، رنگ ، ارزش و عناصر تصویری را دستکاری کردند تا بتوانند هنر خود را با یک ساختار پویا مانند خود طبیعت سرمایه گذاری کنند. r n r هنرمندان و حرکات هنری nindivent و حرکات هنری بین این جریانها و الهام بخش هر دو. در حالی که هنرمندان Jugendstil از ریتم های پویا اما منظم استفاده می کردند ، هنرمندان Bruecke در بعضی مواقع ریتم ارگاستیک را ابراز می کردند. در طی سالهای پرشور خود ، كاندینسكی به دنبال این بود كه آریتم را در تعریف ریتم در بر بگیرد ، در حالی كه برلین دادائیست ها ریتم را به طور كلی انكار كردند و هرج و مرج محض را ترویج كردند. در Bauhaus ، Itten ، Kandinsky و Klee نظم را ترمیم کردند زیرا آنها طیف گسترده ای از ایده ها را در مورد ریتم رمزگذاری کردند و آنها را در یک برنامه درسی منسجم گنجانیدند که همچنان بر آموزش هنر مدرن تأثیر می گذارد. ، رنگ گرایانه و ریتم های شنیداری آثاری مانند رقصندگان شمع Nolde (1912) ، عملکرد توپ آهنگ LaBada به ابرها (1916) ، بدین ترتیب Jakob Boehme صحبت کرد. نفس بکشید ، نفس بکشید (1922) ، ترکیب Kandinsky 8 (1923) و ریتم های شبانگاه Klee (1927) اهمیت بیشتری را فرض می کنند. به تنهایی و در رابطه با عناصر تصویری ، آنها استعاره ای وجود یک پالس ریتمیک را در شار طبیعی جهان تأیید می کنند.