خرید و دانلود نسخه کامل کتاب If someone speaks, it gets lighter: dreams and the reconstruction of infant trauma

توضیحاتی در مورد کتاب

آیا نوزاد تازه متولد شده می تواند تجربیات آسیب زا را به دقت ثبت کند؟ آیا آسیب های اولیه را می توان در حافظه نگه داشت؟ چنین خاطرات آسیب زا چگونه بر رشد بعدی تأثیر می گذارد؟ کجا باید به دنبال شواهدی از چنین ترومایی در بیماران بزرگسال باشیم؟ اگر کسی صحبت می‌کند، سبک‌تر می‌شود پاسخ‌های شگفت‌انگیزی به این سؤالات می‌دهد. Lynda Share با در نظر گرفتن تجربیات بالینی و گزارش های موردی خود در ادبیات تحلیلی، به عنوان نقطه عزیمت خود، یک بررسی کامل و گاه وحیانی از مسائل اساسی ارائه می دهد. او پیشنهاد می‌کند که مناقشه بین حقیقت روایی و تاریخی بر حسب سیستم‌های حافظه کاملاً متفاوت درگیر و مکانیسم‌های ویژه‌ای که به موجب آن تروما، برخلاف تجربه‌های معمولی قابل انتظار، به سازمان‌دهنده اصلی ناخودآگاه رفتار و حافظه تبدیل می‌شود، دوباره تعریف شود. سپس، با پیچیدن ماهرانه راه خود را از طریق بحث‌های معاصر درباره محدودیت‌های بازسازی، به طور متقاعدکننده‌ای استدلال می‌کند که تأثیر آسیب‌های اولیه دوران نوزادی می‌تواند از طریق تحقیق تحلیلی منظم قابل دسترسی باشد. در واقع، برای Share، چشم پوشی از امکان بازسازی چنین آسیب هایی به نفع یک رویکرد تفسیری منحصراً اینجا و اکنون، به خطر افتادن تداوم تروما با تمام بیماری زایی آن است. در مقابل، زمانی که تروما را بتوان به طور معناداری در درمان دوباره تجربه کرد، هم واکنش های رفتاری و هم مسائل مربوط به انتقال تروما را می توان به طور چشمگیری روشن کرد. شار با ارائه گزارش‌های بالینی واضح، بر ارزش ویژه تعبیر خواب در بازیابی تأثیر روانشناختی کامل رویدادهایی که در چند سال اول زندگی رخ داده است، تأکید می‌کند. از طریق بُعد تخیلی شکل‌گیری رویا، خاطرات آسیب‌زا ناخودآگاه به وسیله‌ای بیانگر دسترسی پیدا می‌کنند که از طریق آن بیمار، با کمک درک تحلیل‌گر، می‌تواند از طریق تجربیات اولیه‌ای که تا کنون به‌خوبی شناخته شده‌اند اما احساس نشده‌اند، شروع به کار کند. یکباره بازگشت به شهود پیشگامان اولیه روانکاوی و هجوم به بینش های اخیر روانشناسی رشد، اگر کسی صحبت کند سبک تر می شود، تحقیقات علمی را با نظریه روانکاوی معاصر ادغام می کند تا حوزه مهمی از مداخله درمانی را بازیابی کند. به طور خاص، چارچوب Share به تحلیلگران و درمانگران این امکان را می‌دهد تا ضرورت بالینی کمک به بیماران را فراتر از محدودیت‌های ناخودآگاه تعیین‌شده در تاریخچه‌های اولیه‌شان درک کنند.