خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Casualty of War: A Childhood Remembered (Eastern European Studies, 18)

توضیحاتی در مورد کتاب

همه تلفات جنگ در میدان نبرد نمی میرند. در پی جنگ جهانی دوم، یوگسلاوی قلمرو خود را از آلمان های قومی که بخشی از موزاییک انسانی آن را تشکیل داده بودند، پاکسازی کرد. فولکس دویچه، که این شهرک نشینان نامیده می شد، با ریشه های قومی و سربازگیری مردان در سن جنگ خود به وافن اس اس، در پایان جنگ جمع آوری و به اردوگاه های کار اجباری منتقل شدند. کسانی که به قتل نرسیدند یا در شرایط سخت نمردند، از خانه‌های روستایی که خانواده‌هایشان سیصد سال می‌شناختند و دوست می‌داشتند بیرون رانده شدند. لویزا لانگ اوون، نویسنده 9 ساله، زمانی که در سال 1945 وارد اردوگاه کار اجباری شد، از آزار و اذیت سوابی‌های دانوب جان سالم به در برد و در نهایت خود را در آمریکا یافت، جایی که زندگی جدیدی برای خود ساخت، زندگی که با این وجود خاطرات و درس‌ها را در خود داشت. از جنایاتی که در وطن خود تجربه کرده بود. مانند هزاران آلمانی دیگر در دره دانوب در پایان جنگ، لوئیزا و خانواده‌اش از خانه خود رانده شدند، در انبار گوسفندان اسکان دادند و با آلمانی‌های دیگر روستایش در اردوگاه‌ها اسکان داده شدند. بسیاری از آنها ناامید شدند و بسیاری از آنها جان خود را از دست دادند. لوئیزا به سختی جان سالم به در برد زیرا دیگران در معرض سوء تغذیه، بیماری و قرار گرفتن در معرض قرار گرفتند. خاطرات دلخراش او دریچه ای به پاکسازی قومی است که قبل از کشتارهای اخیر در بوسنی و کوزوو در پنجاه سال پیش انجام شد – قسمتی از وحشت که حتی به عنوان پاورقی در توصیف جنایات اخیر انجام شده در آن منطقه ظاهر نشده است. وصیت نامه او، به عنوان یک قربانی جنگ، شاهدی تاریخی است و بینشی به تجربیات شخصی پاکسازی قومی می دهد. این به عنوان شاهد جنایتی عظیم است که به راحتی فراموش شده است، اصلاح کننده کمی غفلت است که قربانیان خود را به عنوان یک مردم از بین برده است، و تصویری شخصی از آنچه پاکسازی قومی واقعاً در مورد آن است. لوئیزا لانگ اوون می‌نویسد: «مشکل فقط این نبود که آنها نمی‌خواستند ما داشته باشیم یا باشیم، آنها می‌خواستند که ما نباشیم.»