خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Chaos, Territory, Art: Deleuze and the Framing of the Earth

توضیحاتی در مورد کتاب

الیزابت گروس به جای تلقی هنر به عنوان یک آفرینش منحصر به فرد که برای قدردانی نیاز به عقل و ذوق و سلیقه دارد، استدلال می کند که هنر – به ویژه معماری، موسیقی و نقاشی – از نیروهای مخرب انتخاب جنسی زاده می شود. او هنر را به‌عنوان شکلی از بیان اروتیک که غنای حسی را با میل اولیه پیوند می‌دهد، می‌بیند، و در انجام این کار، درمی‌یابد که معنای هنر از شدت‌ها و احساساتی که القا می‌کند ناشی می‌شود، نه فقط قصد و زیبایی‌شناختی آن.

گروس با در نظر گرفتن فرهیخته ترین دستاوردهای انسانی خود به عنوان نتیجه نیروهای بیش از حد و غیرکارکردی جاذبه و اغوای جنسی، ما را تشویق می کند که هنر را به عنوان نوعی تقویت بدنی یا حالتی از احساس ببینیم که بدن های زنده را قادر می سازد جهان را تجربه و دگرگون کنند. هنر را می توان راهی برای اجسام برای تقویت خود و ظرفیت خود برای ادراک و محبت درک کرد – راهی برای رشد و تکامل از طریق احساس. از طریق این چارچوب، که نظریه‌های چارلز داروین، هانری برگسون، ژیل دلوز، فلیکس گواتاری و یاکوب فون اوکسکول را به هم می‌پیوندد، می‌توانیم تبار حیوانی عمیق هنر را درک کنیم.

گروس استدلال می‌کند که هنر به چیزهای قابل پیش‌بینی و شناخته شده وابسته نیست، بلکه به آینده‌های جدیدی که در زمان حال موجود نیست، گره خورده است. وابستگی‌های حیوانی آن تضمین می‌کند که هنر به شدت سیاسی است و وظیفه خلق جهان‌های جدید و اشکال جدید زندگی را دارد. به عقیده گروس، هنر راهی است که در آن زندگی با مادیت یا طبیعت آزمایش می کند تا تغییر ایجاد کند.