خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Otto Hahn and the Rise of Nuclear Physics

توضیحاتی در مورد کتاب



و کمتر با واپاشی رادیواکتیو تابش، و پس از حدود 30 ثانیه کمتر حرکت کرد. از آنجایی که این فرآیند بسیار سریع اتفاق می افتاد، هان و ساکور موقعیت اشاره گر را روی یک ترازو با علامت های مداد مشخص کردند. آنها به عنوان یک دستگاه زمان‌بندی از مترونومی استفاده کردند که فواصل تقریباً 1.3 ثانیه‌ای را از بین می‌برد. این روش ساده آنها را قادر ساخت تا تعیین کنند که نیمه عمر ترشحات اکتینیوم و امانیوم یکسان است. اگرچه اندازه‌گیری‌های گیزل دقیق‌تر از اندازه‌گیری‌های دبیرن بود، اما نام اکتینیوم از زمانی که دبیرن اولین کشف را انجام داد، حفظ شد. هان اکنون به نمونه باریم کلرید خود بازگشت. او به زودی حدس زد که آماده سازی غنی شده با رادیوم باید حاوی ماده رادیواکتیو دیگری باشد. مایعات حاصل از کریستالیزاسیون جزئی، که قرار بود فقط حاوی رادیوم باشند، دو نوع تراوش تولید کردند. یکی از آن ها تراوش طولانی مدت رادیوم بود و دیگری عمر کوتاهی مشابه تابش تولید شده توسط توریم داشت. هان سعی کرد این ماده را با افزودن مقداری آهن به محلول هایی که باید فاقد رادیوم می بود جدا کند، اما فایده ای نداشت. بعدها دلیل شکست او مشخص شد. عنصری که تراوش توریم را ساطع می‌کرد، دائماً توسط عنصری که تصور می‌شد رادیوم است، پر می‌شد. هان موفق شد یک آماده سازی را غنی کند تا اینکه تابش آن بیش از 100000 برابر همان مقدار توریم بود.