آنتونی رابینز میگه : من در 40 سالگی به جایی رسیدم که برای رسیدن بهش 82 سال زمان لازمه و این رو مدیون کتاب خواندن زیاد هستم.

Vigil

by Morris Panych

«ویجیل» اثر موریس پانیچ

Since Morris Panych’s classic black comedy, Vigil, premiered in 1996, it has been produced throughout North America, the United Kingdom and Europe, including a 2009 Off-Broadway production, which opened to rave reviews, a run as Auntie & Me in London and, most recently, shows at the Mark Taper Forum in Los Angeles and the American Conservatory Theater in San Francisco, where Panych directed Academy Award–winner Olympia Dukakis opposite Marco Barricelli in the lead role.

This updated edition incorporates changes to scenes and dialogue that have been part of the play’s evolution over the past fifteen years, as well as a new playwright’s note.

Vigil is about a man returning—after thirty years—to sit with a female relative on her deathbed. Kemp, the protagonist, is an extremely self-centred and shallow person who uses acid wit and seemingly callous indifference to cover up the profound discomfort he experiences upon finding himself part of a death watch. Kemp’s problem is: she’s not dying fast enough. Through Kemp’s own errors and inattentiveness, the visit that he thinks will take a day or two stretches into a year, and he finds himself caring for his long-forgotten aunt Grace against his will. Gallows humour and Kemp’s diatribes on humanity and mortality fuel this delightfully dark narrative, but it is Grace’s economical contributions to the dialogue (she’s a woman of few words) that give this play its weight and profundity. A play of mistaken identity, twisted circumstance and surprising turns, it is deliciously absurd, incredibly funny and poignantly tender. This is one Vigil worth keeping.

توضیحات فارسی در مورد کتاب (ترجمه ماشینی)

از زمان نمایش کمدی سیاه کلاسیک موریس پانیچ، «نگهبانی»، که در سال ۱۹۹۶ به روی صحنه رفت، این نمایش در سراسر آمریکای شمالی، بریتانیا و اروپا تولید شده است، از جمله یک تولید آفلاین برودوی در سال ۲۰۰۹ که با تحسین‌های گسترده‌ای روبرو شد، اجرای «عمه و من» در لندن و به تازگی نمایش‌هایی در «فوروم مارک تپر» در لس آنجلس و «آکادمی تئاتر آمریکایی» در سان فرانسیسکو، جایی که پانیچ آکادمیک اسکار برنده، اولیویا داکیس را در مقابل مارکو باریکلی در نقش اصلی کارگردانی کرد.

این ویرایش به‌روز شده تغییرات صحنه‌ها و دیالوگ‌هایی را شامل می‌شود که در طول پانزده سال گذشته بخشی از تکامل نمایش بوده‌اند، و همچنین یک یادداشت جدید از نویسنده.

«نگهبانی» درباره‌ی مردی است که پس از سی سال به همراه یک خویشاوند زنش بر روی تخت مرگ نشسته است. کِمپ، شخصیت اصلی، فردی بسیار خودمحور و سطحی است که از طعنه‌های تند و بی‌تفاوتی ظاهری برای پنهان کردن ناراحتی عمیقی که هنگام یافتن خود در میان یک مراسم مرگ تجربه می‌کند، استفاده می‌کند. مشکل کِمپ این است که او نمی‌خواهد این زن زود بمیرد. از طریق اشتباهات و بی‌توجهی‌های کِمپ، بازدید او که فکر می‌کرد یک روز یا دو روز طول خواهد کشید، به یک سال کشیده می‌شود، و او خود را مجبور می‌بیند که عمه‌ی فراموش‌شده‌اش، گراس، را مراقبت کند. طنز تلخ و ناسزاهای کِمپ درباره‌ی انسانیت و مرگ، این روایت تاریک و دلپذیر را تغذیه می‌کند، اما آن‌چه این نمایش را سنگین و عمیق می‌کند، سهم اقتصادی گراس در دیالوگ‌ها (او زنی با کلمات کم) است. این نمایشی درباره‌ی هویت اشتباه، شرایط پیچیده و چرخش‌های غیرمنتظره است، و از نظر طنز، عجیب و غریب، خنده‌دار و در عین حال دلسوزانه است. این یک «نگهبانی» ارزشمند است.