خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Braiding Sweetgrass: Indigenous Wisdom, Scientific Knowledge and the Teachings of Plants by Robin Wall Kimmerer

آنتونی رابینز میگه : من در 40 سالگی به جایی رسیدم که برای رسیدن بهش 82 سال زمان لازمه و این رو مدیون کتاب خواندن زیاد هستم.

نویسنده: Robin Wall Kimmerer

As a botanist, Robin Wall Kimmerer has been trained to ask questions of nature with the tools of science. As a member of the Citizen Potawatomi Nation, she embraces the notion that plants and animals are our oldest teachers.

In Braiding Sweetgrass, Kimmerer brings these two lenses of knowledge together to take us on “a journey that is every bit as mythic as it is scientific, as sacred as it is historical, as clever as it is wise” (Elizabeth Gilbert).

Drawing on her life as an indigenous scientist, and as a woman, Kimmerer shows how other living beings—asters and goldenrod, strawberries and squash, salamanders, algae, and sweetgrass—offer us gifts and lessons, even if we’ve forgotten how to hear their voices.

In reflections that range from the creation of Turtle Island to the forces that threaten its flourishing today, she circles toward a central argument: that the awakening of ecological consciousness requires the acknowledgment and celebration of our reciprocal relationship with the rest of the living world. For only when we can hear the languages of other beings will we be capable of understanding the generosity of the earth, and learn to give our own gifts in return.

توضیحات فارسی در مورد کتاب (ترجمه ماشینی)

به عنوان یک گیاه‌شناس، رابین وال کیمیرر با آموزش دیدن از طبیعت با ابزارهای علمی، سوالاتی را مطرح کرده است. به عنوان عضوی از ملت شهروند پوتاواتومی، او مفهوم این را می‌پذیرد که گیاهان و حیوانات معلمین قدیمی ما هستند.

در «بافتن علف شیرین»، کیمیرر این دو دیدگاه دانش را با هم ترکیب می‌کند تا ما را در «سفرهایی که به همان اندازه افسانه‌ای است که علمی، به همان اندازه مقدس است که تاریخی، و به همان اندازه باهوش است که خردمند» (الیزابت گیلبرت) ببرد.

با استناد به زندگی‌اش به عنوان یک دانشمند بومی و یک زن، کیمیرر نشان می‌دهد که سایر موجودات زنده—گل‌های وحشی و گل‌رنگ، توت‌فرنگی و کدو، سالماندرها، جلبک‌ها و علف شیرین—هدایا و درس‌هایی را برای ما به ارمغان می‌آورند، حتی اگر ما فراموش کرده باشیم چگونه صدای آنها را بشنویم.

در تأملاتی که از خلق جزیره لاک‌پشت تا نیروهای تهدیدکننده شکوفایی آن امروز را در بر می‌گیرند، او به سمت استدلال مرکزی می‌چرخد: بیداری آگاهی اکولوژیکی نیازمند پذیرش و جشن گرفتن رابطه متقابل ما با بقیه جهان زنده است. چرا که تنها زمانی که بتوانیم زبان‌های سایر موجودات را بشنویم، قادر خواهیم بود سخاوت زمین را درک کنیم و درس‌های خود را به عنوان هدیه در عوض بیاموزیم.