خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Compatibility of propellants, explosives and pyrotechnics with plastics and additives

توضیحاتی در مورد کتاب

دوور، نیوجرسی: پیکاتینی آرسنال. 1974. – 279 ص

کنفرانس. انتخاب مواد برای استفاده با مواد منفجره، پیشران ها و ترکیبات پرانرژی مشابه، عموماً بر اساس خواص فیزیکی مورد نیاز سیستم حاصل است. با این حال، توانایی استفاده از یک ماده معین با یک ترکیب انرژی بالا در نهایت با سازگاری این دو در سیستم حاصل تعیین می شود.
دو جنبه از سازگاری وجود دارد که باید در نظر گرفته شود: تأثیر مواد بر روی ترکیبات پرانرژی و تأثیر ترکیبات پرانرژی بر روی مواد.
مواد سازگار موادی هستند که ممکن است همراه با ترکیبات پرانرژی مورد استفاده قرار گیرند و هیچ پتانسیلی برای برهمکنش در دستگاه‌های خطرناک یا ناپایدار محیطی ندارند. به طور سنتی، سازگاری با تکنیک های تست پیش بینی تعیین می شود. برای مثال، اثر یک ترکیب پرانرژی بر روی یک ماده پلاستیکی ممکن است با قرار دادن پلاستیک در معرض ترکیب با انرژی بالا در دماهای بالا، و در فواصل زمانی انتخاب شده، حذف نمونه‌ها و اندازه‌گیری خواصی که برای عملکرد دستگاه حیاتی است، آزمایش شود. از سوی دیگر، تأثیر یک ماده بر رفتار یک ترکیب پرانرژی به طور معمول مشخص نمی شود و در واقع موضوع مطالعات گسترده ای بوده است که قدمت آن به جنگ جهانی دوم برمی گردد. آقای S. Axelrod از Picatinny Arsenal در گزارش خود، “اثرات ایجاد شده بر مواد منفجره از تماس با پلاستیک، گزارش شماره 1” مورخ دسامبر 1946، استفاده از تست پایداری خلاء را برای ارزیابی سازگاری مورد بحث قرار می دهد. خانم مارجوری سنت سیر بعداً مجموعه‌ای اولیه از نتایج سازگاری پایداری خلاء را در گزارشی تحت عنوان “سازگاری مواد منفجره با پلیمرها” در مارس 1959 منتشر کرد. همچنین مجموعه‌ای از داده‌ها توسط PLASTEC، Sandia Labs منتشر شده است. پیکاتینی آرسنال و دیگران. تا به امروز، پایداری خلاء پذیرفته‌شده‌ترین آزمون در پیش‌بینی سازگاری مواد با ترکیبات پر انرژی است.