خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Air Warfare: An Encyclopedia 2 Volume set

توضیحاتی در مورد کتاب

مورخ برجسته والت بوین و ABC-Clio بیش از 100 نویسنده، مورخ و متخصص هوانوردی را گرد هم آوردند تا این راهنمای 770 صفحه ای برای جنگ هوایی را تهیه کنند. این مجموعه دو جلدی اطلاعاتی درباره مهم‌ترین افراد، رویدادها، سلاح‌ها، فناوری‌ها، صنایع، کتاب‌ها، استراتژی‌ها و تاکتیک‌های 200 سال گذشته نیروی هوایی ارائه می‌دهد.

مجموعه AIR WARFARE شامل بیش از 990 ورودی است که از چند پاراگراف تا ده صفحه یا بیشتر را شامل می شود. تیم 100+ مشارکت کننده Boyne شامل دونالد کالدول، کیو دارلینگ، دیوید ایسبی، آلوین لوید، برچ متیوز، جورج ملینگر، استیو پیس و وارن تامپسون است.

اولین ورودی در AIR WARFARE یک مقاله دو صفحه ای در Aces است. آخرین، بیوگرافی یک صفحه ای از یوجین زوکرت، وزیر نیروی هوایی. در این بین خواننده می تواند اطلاعات – و گاهی اوقات عکس ها و/یا نقشه ها – در مورد پیشگام هوانوردی فرانسوی کلمنت آدر، Aeritalia، بالون های جنگ داخلی، قانون امنیت ملی 1947، USS Liberty، طراح B-17، Ed Wells، گذرگاه Mu Gia بیابد. دکترین مشترک، دیک بونگ، عملیات بولو ۱۹۶۷، داگلاس مک آرتور، فرانسیسکو فرانکو، بنزین، جنگ ایتالیا-ترکیه ۱۹۱۱-۱۲، آئروفلوت، اسپوتنیک، خلبانان استخدام شده در خدمات نظامی آمریکا، فناوری موتور، کتاب فرمان دوهت ، کشورهای مشترک المنافع، پرتابگرهای با طول صفر، هواپیماهای مارتین، دکترین تخریب مطمئن متقابل، هواپیمای ساب، هوانوردی WW اول، هوانوردی جنگ جهانی دوم، سلاح های غیر کشنده، حمله تارانتو، تهاجم پاناما در سال 1989، راهنمای میدانی 100-2 سیستم ارتباطی تاکامو، اریش هارتمن، و غیره.

موارد مرتبط ممکن است به مقالات جداگانه امتیاز دهند. به عنوان مثال، ورودی هایی در میتسوبیشی زیرو و طراح آن، جیرو هوریکوشی وجود دارد. به همین ترتیب، ورودی ها ممکن است تقسیم بندی شوند. موضوع موشک شامل مقالاتی در مورد موشک های هوا به هوا/هوا به سطح، موشک های بالستیک متوسط، موشک های بالستیک میان برد و موشک های سطح به هوا،

بدون شک سوالاتی در مورد انتخاب ایجاد خواهد شد. برخی ممکن است چند ورودی را زیر سوال ببرند – مانند خدمات نیروی هوایی زنان کمکی لهستان، اسکات اوگریدی و هکتور وردن (اولین خلبان بومی آمریکایی). یا فقدان مدخل هایی مانند چارلز لیندبرگ. از نقطه نظر خودم، تعجب کردم که چرا، به عنوان مثال، هنگ نرماندی-نیمن زمانی که واحدهای قابل توجه بیشتر – هم متحدین و هم محور – تحت پوشش قرار نگرفتند، سزاوار فضایی بود؟ به همین ترتیب، چرا ورودی های جداگانه آنها برای Saab J-29، J-35، J-37 و J-39 بود اما برای Nieuport 11، 16، 17 و غیره نه؟ از نظر تاریخی، جنگنده های نیوپورت سهم بسیار بیشتری نسبت به ساب ها داشتند.

به طور کلی مقالات متعادل و دقیق به نظر می رسند. به عنوان مثال، مقاله بیلی بیشاپ اشاره می کند که اکثر ادعاهای پیروزی او بسیار مشکوک هستند. یکی از معدود گاف هایی که یافتم، این جمله در مقاله مارک میچر بود که نشان می داد ناو او «به طور قابل توجهی در غرق شدن چهار ناو هواپیمابر ژاپنی کمک کرده است.» در واقع، حمله بال هوایی یو اس اس هورنت یک خطای کامل بود. بالا، دستیابی به هیچ چیز علاوه بر آن، میچر گزارش خلاصه ای را ارائه کرد که کمتر از دقت بود.

من با برخی از ورودی های AIR WARFARE چندین مشکل دارم. هنگام توصیف فرماندهان منفرد، اغلب مدخل فهرستی از دستورات است که بدون تاکید کافی بر اینکه چرا آن فرد مهم بوده است. برای مثال، ورود جورج کنی به پنجمین نوآوری تاکتیکی AF او اشاره نمی کند و نه به تأثیر واقعی او بر کمپین SWPA.

من همچنین طولانی بودن برخی از مقالات را زیر سوال می برم. آیا هواپیماهای ریاست جمهوری آنقدر مهم هستند که سزاوار دو صفحه باشند؟ نرخ حمله USS Panay 1937 3/4 صفحه است. دفتر وزیر نیروی دریایی، 1/2 صفحه; Eddie Rickenbacker 2 صفحه دریافت می کند (با این حال ژنرال کنی، که در بالا ذکر شد، 1/4 صفحه دریافت می کند).

با توجه به ابعاد موضوع، Boyne & Co کار خوبی انجام داد و خلاصه‌های مختصر و در عین حال دقیقی از محرک‌ها و لرزاننده‌های هوانوردی، زنگ‌ها و سوت‌ها، نظریه‌ها و دکترین‌ها ارائه کرد. یک کار عظیم، جنگ هوایی: یک دایره المعارف بین المللی به تنهایی به عنوان یک ابزار تحقیقاتی ارزشمند و گسترده که برای متخصصان و خوانندگان عمومی به طور یکسان قابل دسترسی است. توصیه شده.