خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Samuel Beckett’s Early Fiction and Drama. A Study of Artistic Theory and Practice

توضیحاتی در مورد کتاب

اگرچه بکت بیشتر به خاطر در انتظار گودو شناخته می شود، اولین اثر منتشر شده او یک نمایشنامه نبود، بلکه یک مقاله انتقادی بود. آن مقاله، «دانته . . . برونو ویکو . جویس» (1929)، دفاع از «کار در حال پیشرفت» جویس، اولین مقاله از تعدادی از مقالات و نقدهای گاه به گاه او بود که قرار بود در ربع قرن آینده بنویسد. جاه طلبی اصلی بکت در این دوره این بود که خود را به عنوان یک نویسنده خلاق معرفی کند. او به دنبال توسعه زیبایی شناسی ادبی نبود. با این وجود، از میان این قطعات گاه و بیگاه، نظریه‌ای ثابت در مورد رابطه هنر و محدودیت‌های دانش بشری پدیدار می‌شود، نظریه‌ای که او در داستان‌های داستانی و نمایشی اولیه خود به اجرا در می‌آورد.

آنچه بکت در مقاله‌ها استدلال می‌کند، در اصل، این است که دانش مطلق فراتر از دسترس انسان است و هنر باید این را منعکس کند. اگر هنرمند انسانی از دانایی و قدرت مطلق خداوند برخوردار بود، می‌توانست نه تنها پیچیدگی بی‌پایان جهان را در هنر منعکس کند، بلکه می‌توانست مجموعه‌ای از آثار مستقل از هر چیزی را که قبلاً خلق شده است طراحی کند. به این دلیل است که دانش و قدرت هنرمند محدود است که او فقط می‌تواند به پیچیدگی جهان در آثاری اشاره کند که ناگزیر از هنر قبلی است. بنابراین، بکت در اولین رمان (هنوز منتشر نشده) خود، «رویای منصفانه تا زنان متوسط»، از «افسانه زنان خوب» چاسر، «رویای زنان عادل» تنیسون و «رویای زنان عادل: یک داستان» اثر هنری ویلیامسون استفاده می‌کند. جوانی پس از جنگ بزرگ به عنوان نقطه عزیمت برای خلق رمانی بدیع که به عدم امکان درک پیچیدگی زندگی مربوط می شود. به طور مشابه، در رمانی که پس از آن به نام «بیشتر خارها از لگدها»، از فرم حماسی کمیک پیشگام فیلدینگ استفاده می‌کند تا یک نوآوری مدرن را به ما ارائه دهد: حماسه‌ای کمیک از نسبیت‌گرایی که برای نشان دادن دست نیافتنی بودن دانش مطلق طراحی شده است.

بعد در مورفی، وات، نوولز و مرسیه و کامیر، بکت روشن می‌کند که هیچ پاسخ قطعی برای پرسش‌های متافیزیکی و معرفت‌شناختی وجود ندارد. در حالی که در سه گانه رمان های خود، مولوی، مالون می میرد و ناممکن، نشان می دهد که نمی توان چیزی را با اطمینان مطلق درباره ذهن انسان دانست. بین مالون می‌میرد و نام‌ناپذیر، بکت اولین نمایشنامه مهم خود را به نام «در انتظار گودو» نوشت که مانند رمان‌های قبلی و نمایش‌های صحنه‌ای پس از آن، بر رابطه هنر و محدودیت‌های دانش بشری تمرکز دارد. همانطور که رمان ها را به ترتیبی که بکت نوشته است می خوانیم، از پیچیدگی روزافزون او در رابطه با فرم هنری آگاه می شویم. وقتی نمایشنامه‌ها را می‌خوانیم نیز همین‌طور است، و چیزی که در مورد آنها به ویژه جالب است، آزمایش او با آنچه که می‌توان نه تنها روی صحنه، بلکه در رادیو، تلویزیون و فیلم انجام داد، برای نشان دادن پیامدهای این واقعیت است که دانش بشری است. محدود.