خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Overtones of Opera in American Literature from Whitman to Wharton

توضیحاتی در مورد کتاب

کارمن ترامل اسکاگز در این اثر جدید هیجان‌انگیز، گفتمان اپرا – هم شکل هنری و هم نهاد اجتماعی – را در ادبیات قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم آمریکا بررسی می‌کند. او معتقد است که نویسندگان بزرگ آمریکایی – از جمله والت ویتمن، ادگار آلن پو، لوئیزا می آلکات، کیت شوپن، ویلا کاتر، هنری جیمز و ادیت وارتون – از طریق دریچه اپرا، دگرگونی‌های چشم‌انداز ادبی آمریکا را به تصویر کشیده‌اند که به سرعت در حال تغییر است. . اگرچه آنها به دلایل مختلف به اپرا روی آوردند، اما همه آنها کارکردی دوگانه در شکل هنری می دیدند: وسیله ای برای بیان یک تجربه زیبایی شناختی خصوصی و فضایی برای انجام کارکردهای اجتماعی بسیار تشریفاتی. اسکاگز با کاوش ویتمن آغاز می‌شود، او معتقد بود که خواننده اپرا به گفتار معمولی عنصری از الهی را القا می‌کند. او از طریق شعر خود به دنبال تبدیل این لحن‌های مقدس به وسیله‌ای از تعالی هنری بود که برای مخاطبانش قابل تجربه است. اسکاگز سپس به پو و آلکوت می‌پردازد، که مکرراً افراط‌های اپرا را در داستان‌های خود تقلید می‌کردند و به طرزی پر زرق و برق از عنصر پوچ لذت می‌بردند. استفاده از اپرا به‌عنوان محیطی در کارشان به آن‌ها این امکان را می‌دهد تا خطاپذیری حساسیت انسانی، به‌ویژه حساسیت ما به فریب را کشف کنند. شوپن و کاتر، نمایش های اسکاگز، قهرمانان خود را با صدا، رسانه ای برای تعالی هنری، توانمند کردند، اما آنها همچنین تحت تأثیر محبوبیت فزاینده اپرای واگنری قرار گرفتند – و این ایده که فقط از طریق تعالی زندگی می توان روح را تغییر شکل داد. به وقوع پیوستن. آنها معتقد بودند که هنرمند واقعی به ناچار زندگی انفرادی داشت و همه چیز را فدای هنر کرد. برای مثال، در دیوا، کاتر تجسم ایده آل هنرمند زن را دید. از سوی دیگر، جیمز و وارتون، اسکاگز توضیح می دهد، جعبه اپرا را به عنوان محیطی ایده آل برای ملاحظات اجتماعی طبقه، کدها و آداب و رسوم در بسیاری از داستان ها و رمان های خود می شناسند. در گذشته، منتقدان ادبی از اصطلاحات موسیقی برای برانگیختن آنچه مورخ اپرا هربرت لیندنبرگر به عنوان «بُعد غیرکلامی فراتر از آنچه ما معمولاً قلمرو ادبیات می‌دانیم» استفاده می‌کردند، اما بسیاری از همین محققان با احتیاط رویکرد اپرا را پذیرفتند. به هر حال، «اپرا» اغلب تصنعی و زیاده‌روی را پیشنهاد می‌کند – کیفیت‌هایی که معمولاً در نوشتار منفی دیده می‌شوند. علیرغم وضعیت متعارف غیرقابل انکار بسیاری از آثاری که اسکاگز کاوش می کند، حداقل تعدادی از آنها ممکن است با عبارات مشابه اپرایی (و تحقیرآمیز) توصیف شوند. با این حال، گفتمان انتقادی اپرا وسیله ای ایده آل برای باز کردن این متون به شیوه ای جدید ارائه می دهد. مطالعه قابل توجه اسکاگز که تاکنون به ندرت متوجه ارتباطی بین ظهور اپرا در آمریکا و شکوفایی ادبیات آمریکایی شده بود، محققان ادبی، موسیقی شناسان، و دوستداران اپرا و ادبیات را آگاه و روشن خواهد کرد.