خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل عمل به سنت و سیره نبوی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عمل به سنت و سیره نبوی :

وجود مبارک امیرالمؤمنین (سلام الله علیه) از بهترین و شایسته ترین کسانی است که سیره و سنّت آن حضرت را خوب تبیین کرد؛ وضع مردمِ قبل از بعثت را تحلیل کرد، وضع مردمِ بعد از بعثت را تبیین کرد، وضع آشفته بعد از رحلت را تبیین کرد. همه اینها در نهج البلاغه است که به بحث های هفتگی ما ارتباط دارد. گاهی چند سطر سخنان آن حضرت را به عنوان حدیث نقل می کند، گاهی وضع بین المللی آن روز را تشریح می کند. چون وجود مبارک حضرت، قرآن ناطق است و خدای سبحان رسالت پیغمبر را در سه منطقه به خوبی تبیین می کند؛ یعنی هم در منطقه ملّی و محلّی مسلمین؛ هم در منطقه موحدان؛ یعنی أعم از مسلمان ها و مسیحی ها و کلیمی ها به عنوان اهل کتاب؛ هم در منطقه بین المللی به عنوان جامعه انسانی أعم از ملحد و مشرک و کافر و مؤمن. هر سه بخش را مبسوطاً، مدلّلاً، معلَلّاً قرآن بیان کرده است. وجود مبارک حضرت امیر هم که قرآن ناطق است، این سه بخش را جداگانه تبیین کرده، تا اگر خدای سبحان فرمود: وَ مَا أَرْسَلْنَاک إِلاّ کافَّهً لِّلنَّاسِ[۱] و اگر خدا فرمود: لِلْعالَمینَ نَذیراً[۲] نه عرب و عجم! و اگر فرمود: مَا هِی إِلا ذِکری لِلْبَشَر[۳]هم کلّی است، هم دائم؛ هم همگانی است هم همیشگی که از این دو ویژه به عنوان جاودانه یاد می شود. آن دینی جاوید است که زمان و زمین زیر پوشش آن باشد. هم کلّی است، سخن از یا أَیهَا النَّاس [۴] است؛ هم دائم است، او خاتِم و خاتَم است. آنچه خدا در قرآن کریم راجع به این سه منطقه بیان فرموده است، وجود مبارک حضرت امیر در خطبه های گوناگون اینها را تشریح می کند. هم وضع جهان را هم وضع عرب را قبل از بعثت بیان می کند.

اما آنچه مربوط به وضع جهان قبل از بعثت است، آن را در خطبه اوّل مشخص می کند، می فرماید: «وَ أَهْلُ الْأَرْضِ یوْمَئِذٍ مِلَلٌ مُتَفَرِّقَهٌ وَ أَهْوَاءٌ مُنْتَشِرَهٌ وَ طَرَائِقُ مُتَشَتِّتَهٌ بَینَ مُشَبِّهٍ لِلَّهِ بِخَلْقِهِ أَوْ مُلْحِدٍ فِی اسْمِهِ أَوْ مُشِیرٍ إِلَی غَیرِه»؛ یا اصلاً می گفتند جهان خدایی ندارد، یا اگر دارد ـ معاذالله ـ همین ارباب متفرقه اند، یا گذشته از ارباب متفرقه، تَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ[۵]و مانند آن هم دامنگیرشان می شود. بعد فرمود: «فَهَدَاهُمْ بِهِ مِنَ الضَّلَالَهِ وَ أَنْقَذَهُمْ بِمَکانِهِ مِنَ الْجَهَالَهِ»؛ هم بخش اندیشه آنها را تأمین کرد و عالمشان کرد؛ هم بخش انگیزه آنها را تأمین کرد، عاقل و عادل کرد. فرمود نظام جاهلی گرفتار این دو غدّه بدخیم بود: یکی إِنْ یتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ،[۶]یکی وَ ما تَهْوَی الْأَنْفُسُ،[۷]اگر برابر اندیشه کار می کردند، علم نبود، به همان گمان عمل می کردند. اگر برابر انگیزه عمل می کردند، عقل که «مَا عُبِدَ بِهِ الرَّحْمَان وَ اکْتُسِبَ بِهِ الْجنان»[۸] نبود، هوی بود. این دو بدخیمی را قرآن صریحاً در سوره «قمر» و اینها بیان کرد. فرمود در حوزه و دانشگاه ها که جای اندیشه بود، اینها که خبری نداشتند. از نظر مدار علمی دستشان از علم کوتاه بود، به پایه و پای کوتاه گمان بسنده می کردند: إِنْ یتَّبِعُونَ، به صورت حصر، إِلاَّ الظَّنَّ. در مسئله اراده و نیت و عمل هم «و ما تهوی الهوی». این جمله دوم گرچه با نفی و اثبات همراه نشده که مفید حصر باشد؛ اما به قرینه جمله اُولی هم مفید حصر است؛ یعنی «إن یتّبعون الا الهوی». جامعه ای که براساس میل حرکت می کند نه براساس عقل و عدل، جامعه ای که براساس گمان حرکت می کند نه علم، این جامعه سوخته است. فرمود شما را عالم کرده است که فرمود: «طَلَبُ الْعِلْمِ فَرِیضَهٌ»،[۹] نه «فریضٌ»! آن مبتدا که مذکر شد، خبر که مؤنث نیست. این «تاء» تای تأنیث نیست، این «تاء» تای مبالغه است. خیلی خیلی خیلی واجب است. «طلب العلم واجبٌ» نیست، «واجبهٌ» است. «طلب العلم فریضٌ» نیست، «فَرِیضَهٌ» است، این «تاء» تای مبالغه است. به همان دلیل که زینب کبری عقیله بنی هاشم است، به همان دلیل حسین بن علی عقیله بنی هاشم است، چون «تاء» که تای مبالغه نیست. اگر گفتند وجود مبارک آدم «خلیفه الله» است نه «خلیفُ الله»، این «تاء» تای مبالغه است، مثل تای «علامه». فرمود تا نفس می کشی سواد! «طَلَبُ الْعِلْمِ فَرِیضَهٌ عَلَی کلِّ مُسْلِمٍ»، این جاهلیت را عوض کرده. این إِنْ یتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ را برداشت، فرمود: «لا تتبعوا الا العلم». آن بخش دوم که هوامداری بود آن را هم برداشت، فرمود: «أَعْدَی عَدُوِّک نَفْسُک الَّتِی بَینَ جَنْبَیک»[۱۰]فرمود انسان با میل و هوی و هوس بخواهد زندگی کند، این آبروی خود را می برد.

این بیان نورانی حضرت امیر که قرآن ناطق است از همین نهج البلاغه هم مکرّر نقل شد، فرمود مواظب گناه باشید! اگر بخواهید در بخش های علمی به گمان عمل کنی، در بخش های عملی به هوی عمل بکنی، این که رسول گرامی (ص) فرمود بدترین غده بدخیم همین هوی است، برای اینکه آدم بر فرض ـ خدای ناکرده ـ به بیماری سرطان مبتلا بشود، به هر حال اگر خدا شفا داد داد، وگرنه می میرد؛ اما دیگر آبرو نمی رود. بعضی از بیماری ها آبروبر است. این کلمه «اَوبی، وَبی، موبیء»[۱۱]این چهار بار تقریباً با مشتقاتش در نهج البلاغه آمده، فرمود مواظب باشید بیراهه رفتید، مثل آن گاوی است که در علف‎زار وباخیر رفته به سراغ چمن سبز. فرمود وبا مثل سرطان نیست، وبا هم می کُشد هم آبروبر است؛ بالا و پایین لحظه به لحظه تاس و لگن، نه برای مریض در بیمارستان آبرو می ماند نه در خانه. فرمود این جا جای سبزی است، شما هم که به سراغ آن علف سبز می روی، مگر نمی دانی که این وبا دارد؟ این آبروریزی دارد؟ این اختلاس و نجومی هم همین است. فرمود آبروی خود مبر، اگر آن‎جا رفتی آبروریزی است مواظب باشید.این بیانات نورانی بوسیدنی است! اینها را چه کسی می دانست قبل از وحی؟! فرمود بدترین دشمن هوس است، برای اینکه این تنها با جان شما کار ندارد، به هر حال آدم یک غذای خوبی دارد می خورد و مَرکَب خوبی هم دارد، این با آبروی آدم کار دارد و بساط را به هم می زند و با این وجه جاهلیت را عوض کرد. این دو اصل را قرآن کریم صریح گفت. ما اگر بخواهیم بفهمیم کشور، نظام، مردم و ملّتی جاهلی اند یا عاقلی؟ این دو تا علامت دارد. به هر حال ما بیش از اندیشه و انگیزه، بیش از علم و عمل که چیزی دیگر نداریم. اندیشه را فرمود علم صد درصد است. انگیزه را فرمود عدل و عقل که «مَا عُبِدَ بِهِ الرَّحْمَان وَ اکْتُسِبَ بِهِ الْجنان»، و عوض کرد. این بیان نورانی حضرت امیر در نهج البلاغه فرمود وضع دنیا را که دیدی برای شما تشریح کردیم، شرق و غرب این طور بودند؛ اما شما مردم قبل از بعثت چه بودید و بعد از بعثت چه شدید و بعد از رحلت هم چه شده ایم؟ این چند بخش را پشت سر هم وجود مبارک حضرت امیر بیان کرده است.

در خطبه ۲۶ فرمود که وضع شما قبل از اسلام و قبل از بعثت این بود. ذات اقدس الهی، پیامبرش را (علیه و علی آله آلاف التحیه و الثناء) «نَذِیراً لِلْعَالَمِینَ وَ أَمِیناً عَلَی التَّنْزِیلِ وَ أَنْتُمْ مَعْشَرَ الْعَرَبِ عَلَی شَرِّ دِینٍ وَ فِی شَرِّ دَارٍ»؛ بدترین آیین و دین این است که انسان بت را بپرستد. و بدترین سرزمین آن است که نه امنیت باشد و نه امانت. اگر می خواستند برای فرزندشان همسر بگیرند می گفتند این شمشیر و این راه، اگر راهزن خوبی بودی غارتگری خوبی کردی و توانستی قافله را غارت کنی زندگی ات را تأمین کنی، برای تو همسر می گیریم. اینکه ذات اقدس الهی فرمود: همه اطراف ناامن بود، ما مکه را امن کردیم، حَرَماً آمِناً یجْبَی إِلَیهِ ثَمَرَاتُ کلِّ شَیءٍ،[۱۲] فرمود همه جا غارتگری بود. «وَ أَنْتُمْ مَعْشَرَ الْعَرَبِ عَلَی شَرِّ دِینٍ وَ فِی شَرِّ دَارٍ مُنِیخُونَ بَینَ حِجَارَهٍ خُشْنٍ وَ حَیاتٍ صُمٍّ»؛ با مارهایی که شنوا نیستند تا راه کسی را بفهمند صدای پای کسی را بفهمند جایشان را حرکت بدهند جابه‎جا بشوند، مارهای کَر این طور هستند. «تَشْرَبُونَ الْکدِرَ وَ تَأْکلُونَ الْجَشِبَ وَ تَسْفِکونَ دِمَاءَکمْ وَ تَقْطَعُونَ أَرْحَامَکمْ»؛ بهداشت نداشتید اقتصاد نداشتید امنیت نداشتید ارحام نمی شناختید. «الْأَصْنَامُ فِیکمْ مَنْصُوبَهٌ وَ الْآثَامُ بِکمْ مَعْصُوبَه»؛ علامت های گناه همه جا بود، بت پرستی رایج بود و وجود مبارک حضرت آمد شما را از این گناهان، جهل علمی و جهالت عملی نجات داده است.

این مربوط به قبل از بعثت بود. در جریان بعد از بعثت، خطبه دیگری است. فرمود که وجود مبارک حضرت که آمد و شما را به این برکات رساند، حالا که رحلت کرده است، شما به چه وضع دربیایید. وقتی که رحلت کرده است فرمود که کسی باید جای رسول گرامی را بگیرد که از غدیر پیام داشته باشد نه از سقیفه. این دعای نورانی امام صادق(سلام الله علیه) که به زراره فرمود، زراره عرض کرد من اگر عصر غیبت را درک کردم چه بخوانم؟ فرمود: «اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی نَفْسَک فَإِنَّک إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی نَفْسَک لَمْ أَعْرِفْ نَبِیک اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی رَسُولَک فَإِنَّک إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی رَسُولَک لَمْ أَعْرِفْ حُجَّتَک اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی حُجَّتَک فَإِنَّک إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی حُجَّتَک ضَلَلْتُ عَنْ دِینِی»،[۱۳]از دعاهای قوی و غنی علمی ماست. یک وقت است انسان دعا می کند خدایا! مشکل مرا حلّ بکن! بیماری مرا شفا بده! گناهان مرا بیامرز! اینها دعاهای رایج است. یک وقت می گوید خدایا! آن توفیق را به من بده که من بین سقیفه و غدیر فرق بگذارم! اگر کسی که برای مسلمین داعیه حکومت دارد این انتخاباتی باشد با رأی مردم باشد مردم باید او را انتخاب بکنند این وکیل مردم باشد، مردم پیشوا تهیه کنند، این می شود سقیفه و اگر نظام بر آن است آن کسی که رأس مملکت است، او جانشین امام باشد آن امام جانشین پیغمبر است آن پیغمبر «خلیفه الله» است. اگر غدیر حق است «کما هو الحق»، کسی امام را می شناسد که «مستخلف عنه» را که پیغمبر است بشناسد. آدم تا «مستخلف عنه» را نشناسد که خلیفه را نمی شناسد و کسی پیغمبر را می شناسد که «الله» را بشناسد، چون پیغمبر «خلیفه الله» است که جریانش ـ إن شاءالله ـ امشب در همین مجلس به عرض شما خواهد رسید. پیغمبر «خلیفه الله» است تا انسان «مستخلف عنه» را نشناسد خلیفه را نمی شناسد. به زراره گفت از خدا بخواه تا موحّد باشی، خداشناس باشی. وقتی خداشناس شدی، خلیفه خدا را که پیغمبر است می شناسی. وقتی خلیفه خدا که پیغمبر است را شناختی، خلیفه پیغمبر را که امام است می شناسی. آن وقت دیگر به دنبال شرق و غرب حرکت نمی کنی. «اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی نَفْسَک فَإِنَّک إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی نَفْسَک لَمْ أَعْرِفْ نَبِیک»؛ من پیغمبر را از آن جهت که جانشین توست می شناسم. من اگر تو را نشناسم جانشین تو را هم